பாதஞ்ஜலயோகஸூத்ராணி

தத்ப்ரதிஷேதார்தம் ஏகதத்த்வாப்யாஸஃ

இவை நீங்க ஒரே ஒரு உண்மையை பயிற்சி செய்வது வேண்டும்.

மைத்ரீகருணாமுதிதோபேக்ஷாணாம் ஸுகதுஃகபுண்யாபுண்யவிஷயாணாம் பாவநாதஶ் சித்தப்ரஸாதநம்

மகிழ்ச்சி, துயரம், நன்மை, தீமை ஆகியவற்றில் உள்ளவர்களுக்கு நட்பு, கருணை, மகிழ்ச்சி, சமநிலை ஆகியவற்றை வளர்த்தால் மனம் தெளிவாகும்.

ப்ரச்சர்தநவிதாரணாப்யாம் வா ப்ராணஸ்ய

அல்லது, மூச்சை வெளியே விடுவதும், தடுத்து வைத்திருப்பதும் மூலமாகவும்.

விஷயவதீ வா ப்ரவ்ரு'த்திர் உத்பந்நா மநஸஃ ஸ்திதிநிபந்தநீ

அல்லது, மனதில் ஒரு பொருளை பற்றிய எண்ணம் எழும்பி நிலைபெறுவதாலும்.

விஶோகா வா ஜ்யோதிஷ்மதீ

அல்லது, துயரமில்லாத ஒளிவீசும் மனதினாலும்.

வீதராகவிஷயம் வா சித்தம்

அல்லது, உணர்வுப்பொருட்களில் ஆசை இல்லாதவரை மனதை நிலைநிறுத்தலாம்.

ஸ்வப்நநித்ராஜ்ஞாநாலம்பநம் வா

அல்லது, கனவு அல்லது உறக்கத்தில் தோன்றும் அறிவில் மனம் தங்கலாம்.

யதாபிமதத்யாநாத் வா

அல்லது, தனக்குப் பொருத்தமானதைத் தியானிப்பதாலும் முடியும்.

பரமாணுபரமமஹத்த்வாந்தோ ऽஸ்ய வஶீகாரஃ

அதன் ஆட்சி மிகச் சிறிய அணுவிலிருந்து மிகப்பெரிய அளவிற்கு வரை பரவுகிறது.

க்ஷீணவ்ரு'த்தேர் அபிஜாதஸ்யேவ மணேர் க்ரஹீத்ரு'க்ரஹணக்ராஹ்யேஷு தத்ஸ்தததஞ்ஜநதா ஸமாபத்திஃ

மனதின் அலைகள் குறைந்தபோது, அது குற்றமற்ற மணிக்கல்லைப் போல, பார்வையாளர், பார்வை, பொருள் ஆகியவற்றின் நிறத்தை எடுத்துக்கொள்கிறது—இதுவே முழுமையான தியானம்.

தத்ர ஶப்தார்தஜ்ஞாநவிகல்பைஃ ஸம்கீர்ணா ஸவிதர்கா ஸமாபத்திஃ

அந்த நிலையில், வார்த்தை, பொருள், அறிவு ஆகிய எண்ணங்களுடன் கலந்துள்ள தியானம், காரணத்துடன் கூடிய தியானம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ஸ்ம்ரு'திபரிஶுத்தௌ ஸ்வரூபஶூந்யேவார்தமாத்ரநிர்பாஸா நிர்விதர்கா

நினைவுகள் தூய்மையடைந்தபோது, மனம் தன்மையற்றதாகத் தோன்றி, பொருள் மட்டும் வெளிப்படுகிறது—இதுவே காரணமில்லாத தியானம்.

ஏதயைவ ஸவிசாரா நிர்விசாரா ச ஸூக்ஷ்மவிஷயா வ்யாக்யாதா

இதே முறையில், நுண்மையான பொருள்களைப் பற்றிய காரணத்துடன் மற்றும் காரணமில்லாத தியானமும் விளக்கப்படுகிறது.

ஸூக்ஷ்மவிஷயத்வம் சாலிங்கபர்யவஸாநம்

நுண்மையான பொருளின் எல்லை, அடையாளமற்ற நிலையில் முடிகிறது.

தா ஏவ ஸபீஜஃ ஸமாதிஃ

இவை எல்லாம் விதையுள்ள சமாதி ஆகும்.

நிர்விசாரவைஶாரத்யே ऽத்யாத்மப்ரஸாதஃ

காரணமில்லாத தியானத்தில் நிபுணத்துவம் வந்தால், உள்ளார்ந்த மனம் தெளிவாகிறது.

ரு'தம்பரா தத்ர ப்ரஜ்ஞா

அங்கே அறிவு உண்மையால் நிரம்பியதாகும்.

ஶ்ருதாநுமாநப்ரஜ்ஞாப்யாம் அந்யவிஷயா விஶேஷார்தத்வாத்

அந்த அறிவு, கேள்வி அல்லது ஊகத்தால் பெறப்படும் அறிவை விட வேறு, ஏனெனில் அது தனிப்பட்ட பொருளை நோக்கி உள்ளது.

தஜ்ஜஃ ஸம்ஸ்காரோ ऽந்யஸம்ஸ்காரப்ரதிபந்தீ

அந்த தியானத்தில் தோன்றும் பழக்கம், பிற பழக்கங்களைத் தடுக்கிறது.

தஸ்யாபி நிரோதே ஸர்வநிரோதாந் நிர்பீஜஃ ஸமாதிஃ

அதுவும் நிறுத்தப்பட்டால், அனைத்தும் நிறுத்தப்பட்டபோது விதையில்லாத சமாதி ஏற்படுகிறது.

தபஃஸ்வாத்யாயேஶ்வரப்ரணிதாநாநி க்ரியாயோகஃ

தபசு, சுயபடிப்பு, இறைவனிடம் அர்ப்பணிப்பு ஆகியவை செயல் யோகம்.

ஸமாதிபாவநார்தஃ க்லேஶதநூகரணார்தஶ் ச

இது சமாதியை வளர்க்கவும், துன்பங்களை குறைக்கவும் உதவுகிறது.

அவித்யாஸ்மிதாராகத்வேஷாபிநிவேஶாஃ க்லேஶாஃ

அறியாமை, அகந்தை, ஆசை, வெறுப்பு, உயிர்ப்பிடிப்பு ஆகியவை துன்பங்கள்.

அவித்யா க்ஷேத்ரம் உத்தரேஷாம் ப்ரஸுப்ததநுவிச்சிந்நோதாராணாம்

அறிவின்மை என்பது மற்ற எல்லா களையும் உருவாக்கும் நிலம்; அவை தூங்கிக் கிடக்கும், மெதுவாக இருக்கும், இடையில் துண்டிக்கப்படும், அல்லது முழுமையாக வெளிப்படும்.

அநித்யாஶுசிதுஃகாநாத்மஸு நித்யஶுசிஸுகாத்மக்யாதிர் அவித்யா

நிலையற்றது, தூய்மையில்லாதது, துன்பம் தருவது, ஆத்மா அல்லாதவை ஆகியவற்றை நிலையானது, தூய்மையானது, இன்பம் தருவது, ஆத்மா என்று கருதுவது அறிவின்மை.

த்ரு'க்தர்ஶநஶக்த்யோர் ஏகாத்மதேவாஸ்மிதா

பார்வையாளர் மற்றும் பார்வை என்ற இரண்டையும் ஒன்றாக எண்ணும் மனநிலை தான் அகந்தை.

ஸுகாநுஶயீ ராகஃ

இன்பத்தை நினைத்து மனதில் பிடித்து வைக்கும் தன்மை தான் ஆசை.

துஃகாநுஶயீ த்வேஷஃ

துன்பத்தை நினைத்து மனதில் பிடித்து வைக்கும் தன்மை தான் வெறுப்பு.

ஸ்வரஸவாஹீ விதுஷோ ऽபி ததா ரூடோ ऽபிநிவேஶஃ

உயிரைப் பற்றிக் கொள்கை, அறிவுள்ளவர்களிடமும் இயற்கையாகவே வேரூன்றியிருக்கிறது.