ਏਕਸਮਯੇ ਚੋਭਯਾਨਵਧਾਰਣਮ੍
ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੋਵੇਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਚਿਤ੍ਤਾਨ੍ਤਰਦृਸ਼੍ਯੇ ਬੁਦ੍ਧਿਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ ਅਤਿਪ੍ਰਸਙ੍ਗਃ ਸ੍ਮृਤਿਸਂਕਰਸ਼੍ ਚ
ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਮਨ ਦੂਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੇਖੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬੁੱਧੀਆਂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਵਿਚ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਚਿਤੇਰ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਸਂਕ੍ਰਮਾਯਾਸ੍ ਤਦਾਕਾਰਾਪਤ੍ਤੌ ਸ੍ਵਬੁਦ੍ਧਿਸਂਵੇਦਨਮ੍
ਚੇਤਨਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਹੀ ਜਾਣਦੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰष੍ਟृਦृਸ਼੍ਯੋਪਰਕ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਾਰ੍ਥਮ੍
ਮਨ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਵੇਖੀ ਗਈ ਚੀਜ਼ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਤਜਰਬੇ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਦ੍ ਅਸਂਖ੍ਯੇਯਵਾਸਨਾਭਿਸ਼੍ ਚਿਤ੍ਰਮ੍ ਅਪਿ ਪਰਾਰ੍ਥਂ ਸਂਹਤ੍ਯਕਾਰਿਤ੍ਵਾਤ੍
ਅਣਗਿਣਤ ਲੁਕਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਨ ਰੰਗੀਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖਾਤਰ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਵਿਸ਼ੇषਦਰ੍ਸ਼ਿਨ ਆਤ੍ਮਭਾਵਭਾਵਨਾਨਿਵृਤ੍ਤਿਃ
ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪ ਬਣਨ ਦੀ ਲਗਨ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦਾ ਵਿਵੇਕਨਿਮ੍ਨਂ ਕੈਵਲ੍ਯਪ੍ਰਾਗ੍ਭਾਰਂ ਚਿਤ੍ਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਨ ਵਿਵੇਕ ਵੱਲ ਝੁਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਸਂਸ੍ਕਾਰੇਭ੍ਯਃ
ਜਿੱਥੇ-ਜਿੱਥੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਹਾਨਮ੍ ਏषਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਵਦ੍ ਉਕ੍ਤਮ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਟਾਉਣਾ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਾਨੇ ऽਪ੍ਯ੍ ਅਕੁਸੀਦਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਵੇਕਖ੍ਯਾਤੇਰ੍ ਧਰ੍ਮਮੇਘਃ ਸਮਾਧਿਃ
ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਵਾਲੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਲੱਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ 'ਧਰਮ-ਬੱਦਲ' ਸਮਾਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰ੍ਮਨਿਵृਤ੍ਤਿਃ
ਇਸ ਤੋਂ ਦੁਖ ਤੇ ਕਰਮ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਦਾ ਸਰ੍ਵਾਵਰਣਮਲਾਪੇਤਸ੍ਯ ਜ੍ਞਾਨਸ੍ਯਾਨਨ੍ਤ੍ਯਾਜ੍ ਜ੍ਞੇਯਮ੍ ਅਲ੍ਪਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੇ ਮਲ ਹਟ ਜਾਣ ਤੇ, ਗਿਆਨ ਅਨੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਘੱਟ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕृਤਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਪਰਿਣਾਮਕ੍ਰਮਸਮਾਪ੍ਤਿਰ੍ ਗੁਣਾਨਾਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਬਦਲਾਅ ਦੀ ਲੜੀ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਣਪ੍ਰਤਿਯੋਗੀ ਪਰਿਣਾਮਾਪਰਾਨ੍ਤਨਿਰ੍ਗ੍ਰਾਹ੍ਯਃ ਕ੍ਰਮਃ
ਲੜੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਲਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਸ਼ੂਨ੍ਯਾਨਾਂ ਗੁਣਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪ੍ਰਸਵਃ ਕੈਵਲ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰੂਪਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾ ਵਾ ਚਿਤਿਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ ਇਤਿ
ਮੁਕਤੀ ਉਹ ਹੈ ਜਦ ਗੁਣਾਂ, ਪੁਰੁਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਮਕਸਦ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਰੂਪ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।