ਇਸ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨ ਆਪਣੀ ਅਸੀਮਤਾ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅਵਗੁਣ ਤੇ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀਵਾਰ ਪਰਿਵਰਤਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲੜੀਵਾਰਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਲ ਪਲ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਮੁਕਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਲ ਪਰਤ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਪੁਰੁਸ਼ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।