ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦੋਨੋਂ—ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਕੱਠੇ ਸਮਝੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੇ। ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਮਨ ਦੂਜੇ ਮਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਅਤੇ ਯਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਤਨਾ ਦੋਨੋਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਧਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੀ ਹੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਹੈ। ਮਨ, ਜੋ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੇਖੇ ਗਏ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਅਨੇਕਾਂ ਲੁਕਵੇਂ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕਈ ਤੱਤਾਂ ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੇ ਵੱਖਰੇ-ਵੱਖਰੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਸਮਝ ਪਾ ਲਈ, ਉਸ ਵਿਚ "ਮੈਂ" ਹੋਣ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਨ ਵਿਵੇਕ ਵੱਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸੰਸਕਾਰ ਉਭਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਰਾ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਖਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਦੀ ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੈਰਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿਚ "ਧਰਮਾ ਮੇਘ" ਨਾਮਕ ਸਮਾਧੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਦੁਖ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਗਿਆਨ ਅਸীম ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਮਲ ਅਤੇ ਢਕਣ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਜਾਣਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਥੋੜਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਜੋ ਆਪਣਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਲੜੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਪਲਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਅਤੇ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਖਿਰਕਾਰ, ਮੁਕਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਗੁਣ ਆਪਣੇ ਸਰੋਤ ਵਿਚ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪੁਰੁਸ਼ ਲਈ ਕੋਈ ਉਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਚੇਤਨਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿਚ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।