ਪਾਤਞ੍ਜਲਯੋਗਸੂਤ੍ਰਾਣਿ

ਇਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੋਗ ਦੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਯੋਗ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਮਨ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ। ਜਦੋਂ ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਦ੍ਰਸ਼ਕ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਸਵਭਾਵ ਵਿੱਚ ਵਸਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਪਹਚਾਣ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਲਹਿਰਾਂ ਪੰਜ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਪੀੜਤ ਜਾਂ ਨਨ੍ਹੀ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਪੰਜ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ: ਸਹੀ ਗਿਆਨ, ਗਲਤ ਫਹਿਮੀ, ਕਲਪਨਾ, ਨੀਂਦ, ਅਤੇ ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ। ਸਹੀ ਗਿਆਨ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧੀ ਮਹਿਸੂਸ, ਅਨੁਮਾਨ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਗਵਾਹੀ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਗਲਤ ਫਹਿਮੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਵਸਤੂ ਦੇ ਸੱਚੇ ਸਵਭਾਵ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਲਪਨਾ ਉਹ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਾਸਤਵਿਕ ਵਸਤੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਨੀਂਦ ਇੱਕ ਲਹਿਰ ਹੈ ਜੋ ਗੈਰ-ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੇ ਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯਾਦਦਾਸ਼ਤ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤੀਆਂ ਵਸਤੂਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਖੋਣੇ ਦੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਭਿਆਸ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਆਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਭਿਆਸ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਵਸਤੂਆਂ ਲਈ ਲਾਲਚ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਸਵੈ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਗੁਣਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਰਪੇਖਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਕੋਗਨਿਟਿਵ ਸਮਾਧੀ ਵਿਚ ਤਰਕ, ਚਿੰਤਨ, ਆਨੰਦ, ਅਤੇ 'ਮੈਂ-ਹਾਂ' ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਸਮਾਧੀ, ਜੋ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਲੈਟੈਂਟ ਛਾਪਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਰੀਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਲੈਟੈਂਟ ਢੰਗ ਹੈ। ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ, ਇਹ ਭਰੋਸਾ, ਤਾਕਤ, ਸਾਵਧਾਨੀ, ਧਿਆਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨੇੜੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮੋਟੇ, ਦਰਮਿਆਨੇ, ਜਾਂ ਗਹਿਰੇ ਯਤਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੁਆਰਾ। Īśvara ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਵੈ ਹੈ, ਜੋ ਪੀੜਾਵਾਂ, ਕਰਮਾਂ, ਨਤੀਜਿਆਂ, ਜਾਂ ਲੈਟੈਂਟ ਛਾਪਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਅਸਮਾਨ ਗਿਆਨ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਂ ਦਾ ਗੁਰੂ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੀਮਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ 'ਓਮ' ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਜਾਪ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ 'ਤੇ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅੰਦਰੂਨੀ ਚੇਤਨਾ ਅਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਨ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਮਾਰੀ, ਸੁਸਤਤਾ, ਸੰਦੇਹ, ਬੇਪਰਵਾਹੀ, ਆਲਸੀ, ਆਪ-ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਕਮੀ, ਗਲਤ ਧਾਰਨਾ, ਕਿਸੇ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ, ਅਤੇ ਅਸਥਿਰਤਾ ਸ਼ਾਮਿਲ ਹਨ। ਇਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਮਨ ਦੇ ਵਿਖਰਾਵ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੋਸਤਾਨਾ, ਦਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਸਮਤਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼, ਦੁੱਖੀ, ਸੱਚੇ, ਅਤੇ ਅਸੱਚੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਸਾਹ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਅਤੇ ਰੱਖਣ ਦੁਆਰਾ। ਜਾਂ, ਕੋਈ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਿਕ ਗਤੀਵਿਧੀ ਜਿਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਇੱਕ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵਸਤੂ ਹੋਵੇ। ਜਾਂ, ਉਹ ਮਨ ਜੋ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਜਾਂ, ਮਨ ਨੂੰ ਇੱਛਾ-ਵਸਤੂਆਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਇਹ ਸੁਪਨੇ ਜਾਂ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਉੱਭਰਦੇ ਗਿਆਨ 'ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਾਂ, ਜਿਸ ਵੀ ਚੀਜ਼ 'ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਉਸ 'ਤੇ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਹਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਪਰਮਾਣੂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੋਗ ਦਾ ਮਾਰਗ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ, ਸਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਗਿਆਨ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।