ତତୋ ଽଣିମାଦିପ୍ରାଦୁର୍ଭାଵଃ କାଯସଂପତ୍ ତଦ୍ଧର୍ମାନଭିଘାତଶ୍ ଚ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଅଣୁପରିମାଣ ହେବା, ଦେହର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା, ଏବଂ ଭୂତର ଗୁଣ ଦ୍ୱାରା ଅପ୍ରଭାବିତ ରହିବା ଶକ୍ତି ଉପଜେ।
ରୂପଲାଵଣ୍ଯବଲଵଜ୍ରସଂହନନତ୍ଵାନି କାଯସଂପତ୍
ଦେହର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତାରେ ରୂପ, ଲାବଣ୍ୟ, ଶକ୍ତି ଓ ହୀରା ପରି ଦୃଢ଼ତା ଥାଏ।
ଗ୍ରହଣସ୍ଵରୂପାସ୍ମିତାନ୍ଵଯାର୍ଥଵତ୍ତ୍ଵସଂଯମାଦ୍ ଇନ୍ଦ୍ରିଯଜଯଃ
ଗ୍ରହଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା, ସ୍ୱଭାବ, ଅହଂଭାବ, ଏକତା ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମିଳେ।
ତତୋ ମନୋଜଵିତ୍ଵଂ ଵିକରଣଭାଵଃ ପ୍ରଧାନଜଯଶ୍ ଚ
ଏହା ଦ୍ୱାରା ମନର ତ୍ୱରିତ ଗତି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ପ୍ରକୃତି ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ମିଳେ।
ସତ୍ତ୍ଵପୁରୁଷାନ୍ଯତାଖ୍ଯାତିମାତ୍ରସ୍ଯ ସର୍ଵଭାଵାଧିଷ୍ଠାତୃତ୍ଵଂ ସର୍ଵଜ୍ଞାତୃତ୍ଵଂ ଚ
ଯିଏ ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତାକୁ ଜାଣିଛନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଭାବ ଉପରେ ଅଧିପତ୍ୟ ଓ ସମସ୍ତ ଜ୍ଞାନର ଅଧିକାରୀ ହୁଅନ୍ତି।
ତଦ୍ଵୈରାଗ୍ଯାଦ୍ ଅପି ଦୋଷବୀଜକ୍ଷଯେ କୈଵଲ୍ଯମ୍
ଏହି ଶକ୍ତିଗୁଡିକୁ ମଧ୍ୟ ଅସକ୍ତି ଦ୍ୱାରା, ଦୋଷର ମୂଳ ନଷ୍ଟ ହେଲେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ସ୍ଥାନ୍ଯୁପନିମନ୍ତ୍ରଣେ ସଙ୍ଗସ୍ମଯାକରଣଂ ପୁନର୍ ଅନିଷ୍ଟପ୍ରସଙ୍ଗାତ୍
ଉଚ୍ଚ ଲୋକର ଜନମାନେ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ଦେଲେ, ସେଥିରେ ଆସକ୍ତି ଓ ଅଭିମାନ ରଖିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏଥିରୁ ଅପ୍ରିୟ ଫଳ ଆସିପାରେ।
କ୍ଷଣତତ୍କ୍ରମଯୋଃ ସଂଯମାଦ୍ ଵିଵେକଜଂ ଜ୍ଞାନମ୍
ଖ୍ଷଣ ଓ ତାହାର କ୍ରମ ଉପରେ ଧ୍ୟାନ କଲେ, ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିଥିବା ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ଜାତିଲକ୍ଷଣଦେଶୈର୍ ଅନ୍ଯତାନଵଚ୍ଛେଦାତ୍ ତୁଲ୍ଯଯୋସ୍ ତତଃ ପ୍ରତିପତ୍ତିଃ
ଜାତି, ଲକ୍ଷଣ ଓ ସ୍ଥାନ ଦ୍ୱାରା ଭିନ୍ନତା ନିର୍ଣ୍ଣୟ ହେଲେ, ସଦୃଶ ଜିନିଷ ମଧ୍ୟରେ ଭିନ୍ନତାର ଜ୍ଞାନ ମିଳେ।
ତାରକଂ ସର୍ଵଵିଷଯଂ ସର୍ଵଥାଵିଷଯମ୍ ଅକ୍ରମଂ ଚେତି ଵିଵେକଜଂ ଜ୍ଞାନମ୍
ବିବେକ ଦ୍ୱାରା ଉପଜିଥିବା ଜ୍ଞାନ ହେଉଛି ମୁକ୍ତିଦାୟକ, ସମସ୍ତ ଜିନିଷକୁ ଆବହଳା କରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ଅତୀତ ଓ କ୍ରମ ଶୂନ୍ୟ।
ସତ୍ତ୍ଵପୁରୁଷଯୋଃ ଶୁଦ୍ଧିସାମ୍ଯେ କୈଵଲ୍ଯମ୍ ଇତି
ସତ୍ତ୍ୱ ଓ ପୁରୁଷ ମଧ୍ୟରେ ଶୁଦ୍ଧି ସମାନ ହେଲେ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁକ୍ତି ମିଳେ।
ଜନ୍ମୌଷଧିମନ୍ତ୍ରତପଃସମାଧିଜାଃ ସିଦ୍ଧଯଃ
ଜନ୍ମ, ଔଷଧ, ମନ୍ତ୍ର, ତପସ୍ୟା କିମ୍ବା ସମାଧି ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧି ଉପଜେ।
ଜାତ୍ଯନ୍ତରପରିଣାମଃ ପ୍ରକୃତ୍ଯାପୂରାତ୍
ପ୍ରକୃତିର ଅତିରିକ୍ତ ପ୍ରବାହରୁ ଜନ୍ମର ଅନ୍ୟ ଧାରାକୁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ହୁଏ।
ନିମିତ୍ତମ୍ ଅପ୍ରଯୋଜକଂ ପ୍ରକୃତୀନାଂ ଵରଣଭେଦସ୍ ତୁ ତତଃ କ୍ଷେତ୍ରିକଵତ୍
ପରିବର୍ତ୍ତନର କାରଣ ମାନେ ପ୍ରକୃତିର ନିଜସ୍ୱ ଗୁଣକୁ ଆରମ୍ଭ କରେନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ବାଧା ଦୂର ହେଲେ ଯେପରି ଚାଷୀ ଜଳ ଚାଲିବା ରାସ୍ତା ଖୋଲିଦିଏ, ସେପରି ହୁଏ।
ନିର୍ମାଣଚିତ୍ତାନ୍ଯ୍ ଅସ୍ମିତାମାତ୍ରାତ୍
ମାନବର ଅହଂଭାବରୁ ନିର୍ମିତ ଚିତ୍ତ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ।
ପ୍ରଵୃତ୍ତିଭେଦେ ପ୍ରଯୋଜକଂ ଚିତ୍ତମ୍ ଏକମ୍ ଅନେକେଷାମ୍
ବିଭିନ୍ନ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଅନେକ ମନମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ମନ ପ୍ରେରକ ଭାବେ କାମ କରେ।
ତତ୍ର ଧ୍ଯାନଜମ୍ ଅନାଶଯମ୍
ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଧ୍ୟାନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଚିତ୍ତରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନ ବା ଆଦତ ରହିନଥାଏ।
କର୍ମାଶୁକ୍ଲାକୃଷ୍ଣଂ ଯୋଗିନସ୍ ତ୍ରିଵିଧମ୍ ଇତରେଷାମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ପାଇଁ କର୍ମ କେବଳ ଶୁଭ କିମ୍ବା ଅଶୁଭ ନୁହେଁ; ଅନ୍ୟମାନେ ପାଇଁ ଏହା ତିନି ପ୍ରକାରର।
ତତସ୍ ତଦ୍ଵିପାକାନୁଗୁଣାନାମ୍ ଏଵାଭିଵ୍ଯକ୍ତିର୍ ଵାସନାନାମ୍
ଏହାରୁ, ଫଳ ଯେପରି ମିଳେ, ସେହିଅନୁଯାୟୀ ଆଦତମାନେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଥାନ୍ତି।
ଜାତିଦେଶକାଲଵ୍ଯଵହିତାନାମ୍ ଅପ୍ଯ୍ ଆନନ୍ତର୍ଯଂ ସ୍ମୃତିସଂସ୍କାରଯୋର୍ ଏକରୂପତ୍ଵାତ୍
ଜନ୍ମ, ସ୍ଥାନ କିମ୍ବା ସମୟରେ ଅନ୍ତର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସ୍ମୃତି ଓ ଆଦତ ଏକ ରୂପରୁ ଥିବାକୁ ଦେଖି, ଏହାର କ୍ରମ ଅଛି।
ତାସାମ୍ ଅନାଦିତ୍ଵଂ ଚାଶିଷୋ ନିତ୍ଯତ୍ଵାତ୍
ଇଚ୍ଛା ସଦା ରହିଥିବାରୁ, ସେମାନଙ୍କର ଆରମ୍ଭ କେବେ ହୋଇନଥିଲା।
ହେତୁଫଲାଶ୍ରଯାଲମ୍ବନୈଃ ସଂଗୃହୀତତ୍ଵାଦ୍ ଏଷାମ୍ ଅଭାଵେ ତଦଭାଵଃ
କାରଣ, ଫଳ, ଆଶ୍ରୟ ଓ ବସ୍ତୁ ଦ୍ୱାରା ଏମାନେ ଏକଠି ରହିଥାନ୍ତି; ଏମାନେ ନଥିଲେ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅତୀତାନାଗତଂ ସ୍ଵରୂପତୋ ଽସ୍ତ୍ଯ୍ ଅଧ୍ଵଭେଦାଦ୍ ଧର୍ମାଣାମ୍
ଅତୀତ ଓ ଭବିଷ୍ୟତ୍ ନିଜ ରୂପରେ ଅଛି, କାରଣ ଗୁଣମାନଙ୍କର ଚଳାପଥ ଭିନ୍ନ।
ତେ ଵ୍ଯକ୍ତସୂକ୍ଷ୍ମା ଗୁଣାତ୍ମାନଃ
ସେମାନେ ପ୍ରକାଶିତ କିମ୍ବା ସୂକ୍ଷ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ଗୁଣମାନଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ ରୂପ।
ପରିଣାମୈକତ୍ଵାଦ୍ ଵସ୍ତୁତତ୍ତ୍ଵମ୍
ପରିବର୍ତ୍ତନର ଏକତା ଦ୍ୱାରା ବସ୍ତୁର ସତ୍ୟତା ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ।
ଵସ୍ତୁସାମ୍ଯେ ଚିତ୍ତଭେଦାତ୍ ତଯୋର୍ ଵିଭକ୍ତଃ ପନ୍ଥାଃ
ବସ୍ତୁ ଏକ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ମନର ଭିନ୍ନତା ଦ୍ୱାରା ଦୁଇ ଦର୍ଶକଙ୍କର ପଥ ଅଲଗା ହୁଏ।
ନ ଚୈକଚିତ୍ତତନ୍ତ୍ରଂ ଵସ୍ତୁ ତଦପ୍ରମାଣକଂ ତଦା କିଂ ସ୍ଯାତ୍
ବସ୍ତୁ କେବଳ ଗୋଟିଏ ମନର ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେନାହିଁ; ଯଦି ଏହା ପ୍ରମାଣିତ ନ ହୁଏ, ତେବେ ଏହା କ'ଣ ହେବ?
ତଦୁପରାଗାପେକ୍ଷିତ୍ଵାଚ୍ ଚିତ୍ତସ୍ଯ ଵସ୍ତୁ ଜ୍ଞାତାଜ୍ଞାତମ୍
ବସ୍ତୁ ମନର ରଙ୍ଗ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିବାରୁ, କେବେ ଜଣାଯାଏ, କେବେ ଅଜଣା ରହିଯାଏ।
ସଦା ଜ୍ଞାତାଶ୍ ଚିତ୍ତଵୃତ୍ତଯସ୍ ତତ୍ପ୍ରଭୋଃ ପୁରୁଷସ୍ଯାପରିଣାମିତ୍ଵାତ୍
ମନର ଯେଉଁ ପରିବର୍ତ୍ତନ ଅଛି, ସେଗୁଡିକ ସେଥିର ମାଲିକ ପାଇଁ ସଦା ଜଣାଯାଏ, କାରଣ ପୁରୁଷ କେବେ ବଦଳେନାହିଁ।
ନ ତତ୍ ସ୍ଵାଭାସଂ ଦୃଶ୍ଯତ୍ଵାତ୍
ମନ ନିଜକୁ ଆଲୋକିତ କରିପାରେନାହିଁ, କାରଣ ଏହା ଦେଖାଯାଉଥିବା ବସ୍ତୁ।