योगसूत्रांच्या या पवित्र श्लोकांमध्ये सांगितले आहे की, जेव्हा साधकाच्या साधनेमुळे त्याच्या दुःखांचा आणि कर्मांचा पूर्णत: नाश होतो, तेव्हा त्याच्या ज्ञानातील सर्व अडथळे, मल, आणि आच्छादनं दूर होतात. अशा वेळी, जरी ज्ञान अमर्याद असतं, तरी जाणण्यासारखं फारच थोडं उरतं. यानंतर, गुणांच्या (सत्त्व, रज, तम) रूपांतरणांची जी मालिका आहे, ती देखील आपला हेतू पूर्ण करून थांबते. हे रूपांतरण म्हणजेच क्षणाक्षणांची ओळख, आणि त्या रूपांतरणांचा शेवट—यालाच अनुक्रम किंवा अनुक्रमिकता म्हणतात. शेवटी, मुक्ती म्हणजेच गुणांचे त्यांच्या मूळ स्वरूपात परत जाणे, कारण आता पुरुषार्थासाठी त्यांची आवश्यकता उरलेली नसते; किंवा हे देखील म्हणता येईल की, चैतन्य किंवा पुरुष आपल्याच स्वरूपात, आपल्या स्वभावात स्थिर होतो. हीच खरी मुक्ती आहे.