తస్యైవమ్ప్రాయయా తత్ర తతయోదారచిన్తయా । సా వ్యతీయాయ రజనీ పద్మస్యేవార్కకాఙ్క్షిణః
అలాంటి ఉత్తమమైన ఆలోచనలతో, అక్కడ అతని రాత్రి, సూర్యుణ్ని ఆశించే కమలాన్ని పోలి, నిశ్శబ్దంగా గడిచిపోయింది.
కిఞ్చిత్ తమఃకడారాసు కిఞ్చిద్ అప్య్ అరుణాసు చ । తతో విరలతారాసు దిక్షు రామసితాస్వ్ ఇవ
కొన్ని మూలల్లో ఇంకా చీకటి మిగిలి ఉండగా, ఇంకొన్ని చోట్ల అరుణవర్ణం కనిపించింది. ఆ తర్వాత దిక్కుల్లో నక్షత్రాలు తగ్గిపోతుండగా, ఆ దృశ్యం రాముడు, సీతమ్మలు ఉన్నట్లు అనిపించింది.
ప్రభాతతూర్యఘోషేణ సమమ్ ఇన్దుసమాననః । ఉత్తస్థౌ రాఘవశ్ శ్రీమాన్ పద్మః పద్మాకరాద్ ఇవ
ఉదయపు తూర్యాల శబ్దంతో పాటు, చంద్రుని వంటి ముఖం కలిగిన మహాత్ముడు రాఘవుడు, పద్మం ఎలా పద్మసరోవరంలో నుండి పైకి వస్తుందో అలా లేచి నిలబడ్డాడు.
ప్రాతస్తనం విధిం సర్వం సమ్పాద్య భ్రాతృసంయుతః । ప్రమితాత్మపరీవారో వసిష్ఠసదనం యయౌ
ఉదయపు పనులన్నీ పూర్తిచేసుకుని, తన అన్నదమ్ములతో పాటు కొంతమంది అనుచరులతో రాముడు వసిష్ఠుల వారి ఇంటికి వెళ్లాడు.
సమాధిసంస్థమ్ ఏకాన్తే మునిమ్ ఆత్మపరాయణమ్ । దూరాద్ ఏవ ననామాసౌ రామో వినతకన్ధరః
ఒంటరిగా ధ్యానంలో మునిగిపోయి, ఆత్మస్వరూపంలో నిలిచిన మునిని రాముడు దూరం నుంచే చూసి, మెడ వంచి నమస్కరించాడు.
తం ప్రణమ్యాఙ్గనే తస్థుస్ తస్మింస్ తే వినయాన్వితాః । యావత్ తమస్ సమాలూనం ధ్వస్తం దిఙ్ముఖమణ్డలాత్
ఆ మహిళలు ఆయనకు నమస్కరించి, వినయంతో అక్కడ నిలబడ్డారు. దిక్కులను కమ్ముకున్న చీకటి తొలగిపోయే వరకు వారు అలాగే ఉన్నారు.
రాజానో రాజపుత్రాశ్ చ ఋషయో బ్రాహ్మణాస్ తథా । ఆయయుస్ సదనం మౌనం బ్రహ్మలోకమ్ ఇవామరాః
అప్పుడా మౌనంగా ఉన్న వాసస్థలానికి రాజులు, యువరాజులు, ఋషులు, బ్రాహ్మణులు కూడా బ్రహ్మలోకానికి అమృతులు వచ్చినట్లుగా వచ్చారు.
తద్ వసిష్ఠస్య సదనం బభూవ జనసఙ్కులమ్ । హస్త్యశ్వరథసమ్బాధం పార్థివాగారశోభనమ్
వశిష్ఠుని ఆ ఇంటి చుట్టూ జనంతో కిక్కిరిసి, ఏనుగులు, కుదిరాళ్లు, రథాలతో నిండిపోయి, రాజప్రాసాదంలా ప్రకాశించింది.
క్షణాద్ వసిష్ఠో భగవాన్ విరరామ సమాధితః । ఆచారేణోపపన్నేన జగ్రాహ ప్రణతం జనమ్
కొద్దిసేపటిలో వశిష్ఠ మహర్షి ధ్యానం నుండి బయటపడి, యథావిధిగా నమస్కరించిన వారిని ఆత్మీయంగా ఆహ్వానించాడు.
అథానుయాతో మునిభిర్ విశ్వామిత్రాన్వితో మునిః । ఆరురోహ రథం శ్రీమాన్ సహసాబ్జమ్ ఇవాబ్జజః
ఆ సమయంలో, మునులు మరియు విశ్వామిత్రుడు తోడుగా ఉండగా, ఆ మహర్షి తక్షణమే తన రథంపై ఎక్కాడు. అది పద్మంలోకి బ్రహ్మదేవుడు ఎక్కినట్టు కనిపించింది.
యయౌ గృహం దాశరథం సైన్యేన మహతా వృతః । బ్రహ్మేవ శక్రనగరం సమస్తసురమాలితః
ఆయన గొప్ప సైన్యంతో చుట్టుముట్టబడి, దశరథుని ఇంటికి వెళ్లాడు. అది దేవతలందరూ వెంట ఉన్న బ్రహ్మదేవుడు ఇంద్రుని నగరంలోకి వెళ్ళినట్టు ఉండింది.
వివేశ వితతాం తత్ర రమ్యాం దాశరథీం సభామ్ । హంసయూథానువలితో రాజహంస ఇవాబ్జినీమ్
అక్కడ ఆయన విశాలమైన, అందమైన దశరథుని సభలోకి ప్రవేశించాడు. అది రాజహంస ఒక గుంపు హంసలతో కలిసి పద్మవనంలోకి వెళ్లినట్టు కనిపించింది.
త్రీణి తస్య పదాన్య్ ఆశు తదా దశరథో నృపః । నిర్జగామ మహావీర్యస్ సింహాసనసముత్థితః
ఆ సమయంలో, మహావీరుడైన దశరథుడు రాజసింహాసనంపై నుండి త్వరగా లేచి, మూడు అడుగులు వేసి బయటకు వచ్చాడు.
వివిశుస్ తత్ర తే సర్వే నృపా దశరథాదయః । వసిష్ఠాద్యాశ్ చ మునయ ఋషయో బ్రాహ్మణాస్ తథా
అక్కడ దశరథుడు మొదలైన రాజులు, వసిష్ఠుడు వంటి మహర్షులు, ఋషులు, బ్రాహ్మణులు అందరూ ప్రవేశించారు.
మన్త్రిణశ్ చ సుమన్త్రాద్యా ధౌమ్యాద్యాశ్ చ విపశ్చితః । రాజపుత్రాశ్ చ రామాద్యా మన్త్రిపుత్రాస్ సుహాదయః
అలాగే సుమంత్రుడు వంటి మంత్రులు, ధౌమ్యుడు వంటి పండితులు, రాముడు మొదలైన రాజకుమారులు, మంత్రుల కుమారులు, స్నేహితులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు.
సామన్తాద్యాః ప్రకృతయస్ సుహోత్రాద్యాశ్ చ నాగరాః । మాలవాద్యాస్ తథా భృత్యాః పౌరాద్యాశ్ చైవ లాలకాః
సామంతులు, అధికారులు, సుహోత్రుడు వంటి పట్టణవాసులు, మాలవ దేశం నుండి వచ్చిన సేవకులు, నగరవాసులు, పరిచారకులు కూడా అక్కడ ఉన్నారు.
స్వోచితేషు ప్రదేశేషు స్వోచితేష్వ్ ఆసనేషు చ । సర్వేష్వ్ ఏవోపవిష్టేషు వసిష్ఠోన్ముఖదృష్టిషు
అందరూ తమకు అనుకూలమైన ప్రదేశాల్లో, తగిన ఆసనాల్లో కూర్చొని, వసిష్ఠుని వైపు దృష్టి సారించారు.
సభాకలకలే శాన్తే మౌనసంస్థేషు వన్దిషు । పృష్టాసు స్థితివార్త్తాసు సోమ్యే తస్మిన్ సభాన్తరే
ఆ సభలోని కలహం మసకబారిపోయి, వందులు నిశ్శబ్దంగా ఉండగా, వ్యవహారాల గురించి ప్రశ్నలు అడిగిన తరువాత, అక్కడి వాతావరణం ఎంతో మృదువుగా, ప్రశాంతంగా మారింది.
సిన్దూరధూలిపుఞ్జాభే బాలే దినకరాతపే । వితానతలవిశ్రాన్తే కచత్య్ ఆదర్శమణ్డలే
కొత్త ఉదయపు మృదువైన సూర్యకాంతి, సింధూరపు ధూళిపుంజంలా కనిపిస్తూ, ఆ మండపపు పైభాగంలో ప్రతిబింబం ఆడుతూ మెరిసింది.
స్ఫురత్య్ అఞ్చలమాలాసు విశత్య్ అమ్భోజకోటరం । పద్మరాగేష్వ్ అపిహితే ముక్తాదామసు చఞ్చలే
పూలహారం చివర తడిమి, అది కమలపు లోపలికి ప్రవేశించింది; పద్మరాగ మణులపై చంచలమైన ముత్యాల హారాలు పరచబడి మెరిసిపోతున్నాయి.
బృహత్కుసుమదోలాభ్యః ప్రసృతాభ్యస్ సమన్తతః । వాతి మాంసలమ్ ఆమోదమ్ ఆదాయ మధురానిలే
చుట్టూ విస్తరించిన పెద్ద పుష్పభారిత కొమ్మల నుండి, మధురమైన గాలి మాంసలమైన సువాసనను తీసుకువచ్చింది.
వాతాయనేషు మృదుషు కుసుమాకీర్ణభూమిషు । పర్యఙ్కేషూపవిష్టాసు పశ్యన్తీషు పురన్ధ్రిషు
సున్నితమైన గాలిదారులు ఉన్న కిటికీల దగ్గర, పువ్వులతో అలంకరించిన నేలపై, మంచాలపై కూర్చున్న ఆ మహిలలు చుట్టూ చూస్తూ ఉన్నారు.
జాలాగతార్కకరలోలవిలోచనాసు రత్నప్రభాప్రకరపిఙ్గలచామరాసు । సన్త్యక్తచాపలలవం చపలాబలాసు మౌనస్థితాసు సితచామరధారిణీషు
జాలీలలోంచి వచ్చే సూర్యకిరణాలు ఆ యువతుల కన్నులను ఆకర్షిస్తున్నాయి; రత్నాలతో మెరిసే పసుపు రంగు చామరాలు చేత పట్టుకుని, కొంత చంచలతను వదిలేసి, ఆ యువతులు నిశ్శబ్దంగా కూర్చున్నారు.
ముక్తాఫలప్రతిఫలత్ప్రతిమార్కరశ్మిశారోదరాస్వ్ అజిరభూమిషు చణ్పకౌఘమ్ । నాస్వాదయత్య్ అభినవాతపబిన్దుబుద్ధ్యా భ్రాన్త్యా భ్రమిణ్య్ అలిబలే నభసీవ మేఘే
ముత్యాల మెరుపుతో సూర్యకిరణాలు ప్రతిబింబించే ఆజిరాలలో, తేనెటీగల గుంపు కొత్తగా పడిన ఎండబిందువులను వేరేదిగా భావించి రుచి చూడదు; ఆ తేనెటీగ మబ్బును చుట్టూ తిరిగే భ్రమలో ఉన్నట్లు.
పుణ్యో వసిష్ఠవచనప్రసరశ్ శ్రుతో యస్ తం శంసతి ప్రసృతవిస్మయమ్ ఆర్యలోకే । సంసద్గతే మృదుపదాక్షరముగ్ధవాక్యమ్ అన్యోఽన్యమ్ ఉత్స్మితమ్ అనల్పగుణాభిరామమ్
వసిష్ఠుని పవిత్రమైన వాక్యప్రవాహాన్ని వినినవాడు, ఆ మహనీయుల మధ్య ఆశ్చర్యంతో ప్రశంసిస్తూ, మృదువైన పదాలతో, స్పష్టంగా, అందంగా మాట్లాడతాడు; ఒకరినొకరు చిరునవ్వుతో చూస్తూ, అనేక గుణాలతో మురిసిపోతారు.
దిగ్భ్యః పురాచ్ చ గగనాచ్ చ నృపర్షిసిద్ధవిద్యాధరార్యమునివిప్రగణే విశిష్టే । మౌనప్రణామమ్ అభితః ప్రవిశత్య్ అశబ్దం సోపాంశు గౌరవవతా సహ జాతవాక్యే
ప్రతి దిక్కునుంచి, నగరం, ఆకాశం, ఇంకా దాటి, రాజులు, ఋషులు, సిద్ధులు, విద్యాధరులు, గొప్ప మునులు, బ్రాహ్మణులు—ఇలా అందరిలో ప్రముఖులైన వారు—నిశ్శబ్దంగా, గంభీరంగా, మనసారా నమస్కారంతో, మాటలు తక్కువగా, పరస్పరం గౌరవంతో లోపలికి ప్రవేశించారు.
ఉన్నిద్రకోకనదకోమలకోశకృష్టమత్తాలిజాలమకరన్దసువర్ణరాగైః । ఆపిఙ్గలే మరుతి వాతి విలోలఘణ్టాటాఙ్కారగీతవతి పీతనిశామ్బుశీతే
అరచేతి లాంటి ముద్దైన కమలపు ముక్కలపై మత్తులో ఉన్న తేనెటీగల గుంపులు, బంగారు రేణువుతో మెరిసిపోతూ, వాటిని గాలి తాకుతూ ఊపిరాడేలా చేసింది. ఊగే గంటలు మ్రోగుతుండగా, చల్లని రాత్రి తడి ఆ పువ్వులు తాగినట్టు ఉంది.
అగురుతగరధూమే చన్దనామోదమిశ్రే సరసకుసుమదామోద్దామగన్ధాఙ్కితాభ్రే । సరతి సితవితానామ్భోరుహావర్తలేశైశ్ చలకుసుమరజోఽఙ్కైశ్ శబ్దవిజ్ఞాతభృఙ్గమ్
అగరు, తగర ధూపం, చందనం పరిమళంతో కలిసిన మబ్బుల్లాంటి పరిమళ గడ్డలు, తాజా పువ్వుల మధుర వాసనతో నిండిపోయి, ఆకాశంలో తేలుతూ ఉన్నాయి. వాటిలో చిన్ని పువ్వుల రేణువులు అతుక్కొని, తేనెటీగల గుంపు గానంతో ఆకాశమంతా మార్మోగుతోంది.
మేఘగమ్భీరయా వాచా విస్రబ్ధపదసున్దరమ్ । ఇదం దశరథో వాక్యమ్ ఉవాచ మునినాయకమ్
మెఘంలా గంభీరంగా, ప్రతి పదం స్పష్టంగా, ధైర్యంగా, దశరథుడు ఆ మునులలో పెద్దవాడైనవారికి ఇలా అన్నాడు.
భగవన్ హ్యస్తనేన త్వం వాక్యసన్దర్భజన్మనా । కచ్చిన్ ముక్తో ఽసి ఖేదేన తపఃకార్శ్యాతిశాయినా
భగవంతుడా, నిన్ను నిన్నటి జ్ఞానమయమైన మాటల సంభాషణ వల్ల, తపస్సు వల్ల వచ్చే శరీర క్షీణతకన్నా ఎక్కువగా కలిగే అలసట నుంచి విముక్తుడవయ్యావా?