ధన్యస్ త్వదాగమేనాద్య స్వర్గో ఽయం శుక్ర శోభతే । ఉష్యతాం చిరమ్ ఏవేహ శక్ర ఇత్థమ్ ఉవాచ తమ్
ఇంద్రుడు ఇలా అన్నాడు: 'శుక్రా! నీవు వచ్చినందుకు ఈ స్వర్గం ఈ రోజు ఎంతో మహిమతో మెరిసిపోతోంది. ఇక్కడ చాలా కాలం ఉండి మాకు ఆనందాన్ని కలిగించు.'
అథ తత్రోపవిశ్యాసౌ భార్గవశ్ శోభితాననః । శ్రియం జహార శశినస్ సకలస్యామలస్య చ
ఆ తర్వాత భృగుపుత్రుడు ప్రకాశవంతమైన ముఖంతో అక్కడ కూర్చొని, కలుషరహితమైన చంద్రుని అందాన్ని, అతని కాంతిని కూడా మించిపోయాడు.
సకలసురగణాభివన్దితో ఽసౌ భృగుతనయశ్ శతమన్యుపార్శ్వసంస్థః । చిరతరమ్ అతులామ్ అవాప తుష్టిం నరమతిమ్ ఉజ్ఝితవాన్ అలం బభూవ
అన్ని దేవతలు శుక్రుణ్ని గౌరవంగా నమస్కరించాయి. భృగుపుత్రుడు ఇంద్రుని పక్కన కూర్చొని, చాలా కాలం అపూర్వమైన సంతృప్తిని పొందాడు. మానవ సంబంధమైన ఆలోచనలన్నీ వదిలిపెట్టి, పూర్తిగా ప్రశాంతుడయ్యాడు.
ముహూర్తమ్ అథ విశ్రమ్య తస్య పార్శ్వే శచీపతేః । స్వర్గం విహర్తుమ్ ఉత్తస్థౌ స్వర్వాసిపరిచోదితః
ఒక క్షణం విశ్రాంతి తీసుకుని శచీదేవి భర్త పక్కన కూర్చున్నాడు. ఆకాశవాసులు ఆహ్వానించగా, ఆయన స్వర్గంలో సంచరించడానికి లేచాడు.
స్వర్గశ్రియం సమాలోక్య లోలలోచనలాఞ్ఛితమ్ । స్త్రైణం ద్రష్టుం జగామాసౌ నలినీమ్ ఇవ సారసః
అక్కడ స్వర్గంలోని వైభవాన్ని, చంచలమైన కన్నుల గల స్త్రీలతో అలంకరించబడిన దృశ్యాన్ని చూసి, హంస ఒక కమలవనం వైపు వెళ్లినట్టు, ఆ స్త్రీ సమూహాన్ని చూడటానికి వెళ్లాడు.
తత్ర తాం మృగశావాక్షీం కాన్తామ్ అధ్యాగతామ్ అసౌ । దదర్శ విపినాన్తస్స్థాం భృఙ్గశ్ చూతలతామ్ ఇవ
ఆ గమ్యంలో, మృగశావాక్షి అయిన తన ప్రియురాలు అక్కడికి వచ్చి, వనాంతంలో నిలబడి ఉన్నదాన్ని, మామిడిచెట్టుపై తేనెటీగ ఉండినట్టు చూశాడు.
తామ్ ఆలోక్య లసల్లోలవిలాసవలితాకృతిమ్ । ఆసీద్ విలీయమానాఙ్గో జ్యోత్స్నయేన్దుమణిర్ యథా
ఆమెను చూసి, ఆమె చంచలమైన, సొగసైన నడకతో మెరిసిపోతున్న రూపాన్ని చూసి, తన శరీరం చంద్రకాంతి లో జ్యోత్స్న రాళ్లు కరిగిపోతున్నట్టు కరిగిపోతున్నట్టు అనిపించింది.
విలీయమానసర్వాఙ్గస్ తామ్ అవైక్షత కామినీమ్ । చన్ద్రకాన్త ఇవ జ్యోత్స్నాం శీతలాం ఖే విలాసినీమ్
అతని శరీరం అంతా మృదువుగా కరిగిపోతూ, ఆ కోరికతో ఉన్న స్త్రీని ఆకాశంలో చల్లని చంద్రకాంతి వెలుతురును చూసే చంద్రకాంత రత్నంలా తిలకించాడు.
తేనావలోకితా సాపి తత్పరాయణతాం గతా । నిశాన్తే చక్రవాకేన కాన్తేవ పరికూజితా
అతను అలా చూసిన వెంటనే, ఆమె కూడా పూర్తిగా అతనిపట్ల ఆకర్షితురాలై, రాత్రి చివరలో తన ప్రియుడిని పిలిచే చక్రవాక పక్షిణిలా మురిపెంగా పలికింది.
రసాద్ వికసతోర్ నూనమ్ అన్యోఽన్యమ్ అనురక్తయోః । ప్రాతర్ అర్కనలిన్యోర్ యా శోభా సైవ తయోర్ అభూత్
వారిద్దరూ పరస్పర ప్రేమతో ఆనందంలో వికసిస్తూ ఉండగా, వారి మధ్య వెలుగు ఉదయపు సూర్యుడు పద్మసరస్సును అలంకరించునట్లు ప్రకాశించింది.
సఙ్కల్పితార్థదాయిత్వాద్ దేశస్య మదనేన సా । సర్వాఙ్గం వివశీకృత్య శుక్రాయైవ సమర్పితా
ఆ ప్రదేశం కామంతో ఊరించి, వారి కల్పిత కోరికలు నెరవేర్చినందువల్ల, ఆమె శరీరం మొత్తం మైమరచి, పూర్తిగా శుక్రునికి అర్పించబడింది.
పేతుస్ స్మరశరాస్ తస్యా మృదుష్వ్ అఙ్గేషు భూరిశః । పలాశేష్వ్ ఇవ పద్మిన్యా ధారా నవపయోముచః
ఆమె మృదువైన అవయవాలపై ప్రేమబాణాలు అనేకంగా మృదువుగా పడ్డాయి. అవి పద్మపత్రాలపై కొత్త వానధారలు పడినట్లుగా అనిపించాయి.
సా బభూవ స్మరాధూతా లోలాలివలయాలకా । మన్దవాతవినున్నాయా మఞ్జర్యాస్ సహధర్మిణీ
ఆమె ప్రేమవశమై, చేతికడులు, జుట్టు అలలవలె ఊగుతూ, మృదువైన గాలిలో తేలిపోతున్న పుష్పగుచ్ఛంలా అయింది.
నీలనీరజనేత్రాం తాం హంసవారణగామినీమ్ । మదనః క్షోభయామ్ ఆస పూరః కమలినీమ్ ఇవ
నీలనీరజనయనముగల, హంసనడకతో నడిచే ఆమెను మదనుడు కలకలం చేశాడు. అది పూర్తిగా నీటితో నిండిన కమలవనం అలికడలికలతో కదలినట్లే.
అథ తాం తాదృశీం దృష్ట్వా శుక్రస్ సఙ్కల్పితార్థభాక్ । తమస్ సఙ్కల్పయామ్ ఆస సంహారమ్ ఇవ భూతకృత్
ఆమెను అటువంటి స్థితిలో చూచి, తన కోరిక నెరవేరిన శుక్రుడు, భూతకర్త సంహారాన్ని ఊహించునట్లు, చీకటి ఆలోచించాడు.
త్రివిష్టపస్య దేశో ఽసౌ బభూవ తిమిరాకులః । భూలోకస్యాన్ధతమసో లోకాలోకతటో యథా
ఆ స్వర్గ ప్రాంతం అంతా చీకటితో నిండిపోయింది, భూమిలో లోకాలొక సరిహద్దు ఎట్లా గాఢమైన చీకటిలో మునిగిపోతుందో అలా.
లజ్జాన్ధకారతీక్ష్ణాంశౌ తస్మింస్ తిమిరమణ్డలే । ప్రతిష్ఠామ్ ఆగతే తస్య మిథునస్యేవ మన్మథే
ఆ చీకటి వలయంలో, లజ్జతో కూడిన గాఢమైన చీకటి మధ్య, వాళ్లు ఇద్దరూ ప్రేమలో మునిగిన జంటలా కలిసివున్నారు.
తేషు సర్వేషు భూతేషు గతేష్వ్ అభిమతాం దిశమ్ । తస్మాత్ ప్రదేశాద్ భూలోకం దినాన్తే విహగేష్వ్ ఇవ
అక్కడ ఉన్న అన్ని జీవులు తమకు ఇష్టమైన దిశగా వెళ్లిపోయిన తర్వాత, ఆ ప్రాంతం నుండి వారు పక్షులు సాయంత్రం తమ గూటికి వెళ్లినట్టు భూమికి వచ్చారు.
సా దీర్ఘధవలాపాఙ్గా ప్రవృద్ధమదనా తథా । ఆజగామ భృగోః పుత్రం మయూరీ వారిదం యథా
ఆమె పొడవాటి, ప్రకాశవంతమైన చూపులతో, పెరిగిన మన్మథంతో, భృగు కుమారుని దగ్గరకు మయూరి మేఘాన్ని చేరినట్టు వచ్చింది.
ధవలాగారమధ్యస్థే పర్యఙ్కే పరికల్పితే । వివేశ భార్గవస్ తత్ర క్షీరోద ఇవ మాధవః
తెల్లని గదిలో, అందంగా సిద్ధం చేసిన మంచంపై భృగుకులజుడు ప్రవేశించాడు. అది అమృతసముద్రంలోకి మాధవుడు ప్రవేశించినట్టు అనిపించింది.
సా పాదావ్ అవలమ్బ్యాస్య వివశేవ వరాననా । రరాజ చ సురేభస్య పాదలగ్నేవ పద్మినీ
అందమైన ముఖం కలిగిన ఆమె, తనను తాను అదుపు చేసుకోలేక అతని పాదాలను పట్టుకుంది. ఆ దృశ్యం, దేవేంద్రుని పాదానికి అంటుకున్న కమలాన్ని పోలి ప్రకాశించింది.
ఉవాచ చేదం లలితం లసత్స్నేహోత్కయా గిరా । వచో మధురమ్ ఆనన్ది విలాసవలితాక్షరమ్
ఆమె ప్రేమతో నిండిన, ఉల్లాసంగా, మధురంగా, ఆకర్షణతో కూడిన మాటలతో ఇలా పలికింది:
పశ్యామలేన్దువదన మణ్డలీకృతకార్ముకః । అబలామ్ అనుబధ్నాతి మామ్ ఏష కిమనఙ్గకః
చంద్రబింబమైన ముఖముతో ఉన్నవాడా, చూడు! ఈ మన్మథుడు విల్లు ఎక్కించి, బలహీనురాలైన నన్ను వెంబడిస్తున్నాడు. ఇది ఏమిటి, మన్మథుడా?
పాహి మామ్ అబలాం నాథ దీనాం త్వచ్ఛరణామ్ ఇహ । కృపణాశ్వాసనం సాధో విద్ధి సచ్చరితవ్రతమ్
ప్రభూ! నేను బలహీనురాలిని, దయచేసి నన్ను కాపాడండి. నేను ఇక్కడ మీ ఆశ్రయాన్ని కోరుకున్నాను. నేను దుర్దశలో ఉన్నవారిని, మంచి నడవడికతో ఉండే వారిని, ఓ సద్గుణసంపన్నుడా, నాకు ఓదార్పు ఇవ్వండి.
స్నేహదృష్టిమ్ అజానద్భిర్ మూఢైర్ ఏవ మహామతే । ప్రణయా అవగణ్యన్తే న రసజ్ఞైః కదాచన
ఓ జ్ఞానవంతుడా! ప్రేమతో చూసే చూపును అర్థం చేసుకోని మూర్ఖులే స్నేహాన్ని తక్కువగా భావిస్తారు. కానీ, దాని నిజమైన రుచిని తెలిసినవారు ఎప్పుడూ అలాంటి అన్యాయాన్ని చేయరు.
అశఙ్కితోపసమ్పన్నః ప్రణయో ఽన్యోఽన్యరక్తయోః । అధఃకరోతి నిష్యన్దం చాన్ద్రమ్ ఆస్వాదితం ప్రియ
ఒకరినొకరు నిజంగా ప్రేమించే ఇద్దరి మధ్య అనుమానం లేకుండా స్నేహం కలిగినప్పుడు, అది చంద్రుని రుచి లాగ మధురంగా ప్రవహిస్తుంది, ప్రియమైనవాడా.
న తథా సుఖయత్య్ ఏషా చేతస్ త్రిభువనేశతా । యథా పరస్పరానన్దీ స్నేహః ప్రథమరక్తయోః
ఈ లోకముల్లో రాజ్యాధికారం ఎంత ఉన్నా, మొదటి ప్రేమలోని పరస్పర ఆనందం మనసుకు ఇంత సంతోషాన్ని ఇవ్వదు.
త్వత్పాదస్పర్శనేనేయం సమాశ్వస్తాస్మి మానద । చన్ద్రపాదపరామృష్టా యథా నిశి కుముద్వతీ
నీ పాదాల స్పర్శతో నాకు ఎంతో ఊరట కలిగింది, ఓ గౌరవాన్ని ఇచ్చేవాడా. రాత్రి సమయంలో చంద్రుని కాంతి తాకినప్పుడు కమలపువ్వు ఎలా ప్రాణం పోసుకుంటుందో, నేను కూడా అలాగే సాంత్వన పొందాను.
సంస్పర్శామృతపానేన తవ జీవామి సున్దర । చన్ద్రాంశురసపానేన చకోరీ చపలా యథా
నీ స్పర్శ అమృతాన్ని తాగినట్టు నేను జీవిస్తున్నాను, ఓ అందమైనవాడా. చంద్రుని కిరణాల సారం తాగుతూ చకోరపక్షి ఎలా జీవిస్తుందో, నేను కూడా అలాగే బతుకుతున్నాను.
మామ్ ఇమాం చరణాలీనాం భ్రమరీం కరపల్లవైః । ఆలిఙ్గ్యామృతసమ్పూర్ణే సత్పద్మహృదయే కురు
నీ పాదాల దగ్గర తేనెటీగలా అతుక్కుని ఉన్న నన్ను, నీ కమలమయమైన చేతులతో ఆలింగనం చేసుకో, నీ హృదయం అమృతంతో నిండిపోయి పవిత్రంగా ఉంది.