జగదాద్యఙ్కురస్ తత్ర యద్య్ అస్తి తద్ అసౌ తదా । కైర్ ఇవోదేతి కథయ కారణైస్ సహకారిభిః
ఈ ప్రపంచానికి మొదటి మొక్క అస్తిత్వంలో ఉంటే, అది అప్పుడే ఉంటుంది. చెప్పు, అది ఎలాంటి సహాయకారణాలతో పుట్టుకొస్తుంది?
సహకారికారణానామ్ అభావే వాఙ్కురోద్గతిః । వన్ధ్యాకన్యా చ దృష్టేహ న కదాచన కేనచిత్
సహాయకారణాలు లేనప్పుడు మొక్క మొలకెత్తడం ఎప్పుడూ కనిపించదు. అలాగే, వంధ్యకు కుమార్తె పుట్టినట్టు ఎవరూ ఎప్పుడూ చూడలేదు.
సహకారికారణానామ్ అభావే యచ్ చ వోదితమ్ । మూలకారణమ్ ఏవాత్మా తత్ స్వభావే స్థితం తథా
సహాయకారణాలు లేని స్థితిలో ఏదైనా ఉద్భవించిందని చెప్పినపుడు, అది అసలు కారణమైన ఆత్మే, తన స్వభావంలో నిలిచి ఉంటుంది.
సర్గాదౌ సర్గరూపేణ బ్రహ్మైవాత్మని తిష్ఠతి । యథాస్థితమ్ అనాకారం క్వ జన్యజనకక్రమః
సృష్టి ప్రారంభంలో బ్రహ్మమే సృష్టిరూపంగా తనలో తానే నిలిచి ఉంటుంది. అది ఆకారరహితం కావడంతో, ఇక్కడ కారణం–ఫలితాల క్రమం ఎక్కడ ఉంటుంది?
అథ పృథ్వ్యాదయో ఽన్యే వా కుతో ఽప్య్ ఆగత్య కుర్వతే । సహకారికారణత్వం తత్ పూర్వైవాత్ర దూషణా
భూమి మొదలైనవి లేదా మరేదైనా వస్తువులు ఎక్కడినుంచో వచ్చి సహాయ కారణాలుగా వ్యవహరిస్తే, అవి ముందే ఉండటం ఇక్కడ తప్పే అవుతుంది.
తస్మాత్ పరే జగచ్ ఛాన్తమ్ ఆస్తే తత్ సహకారణైః । వినా ప్రసరతీత్య్ ఉక్తిర్ బాలస్య న విపశ్చితః
అందువల్ల, ఈ జగత్తు పరబ్రహ్మ నుండి సహాయ కారణాలతో గానీ లేకపోయినా గానీ ప్రశాంతంగా ఉద్భవించిందని చెప్పడం పిల్లవాడి మాట, జ్ఞానులది కాదు.
తస్మాద్ రామ జగన్ నాసీన్ న చాస్తి న భవిష్యతి । చేతనాకాశమ్ ఏవాచ్ఛం కచతీత్థమ్ ఇవాత్మని
కాబట్టి రామా, ఈ జగత్తు ఎప్పుడూ లేదు, ఇప్పుడూ లేదు, భవిష్యత్తులో కూడా ఉండదు. నిర్మలమైన చైతన్యాకాశమే మనలో ప్రతిబింబంలా ప్రకాశిస్తుంది.
అత్యన్తాభావ ఏవాస్య జగతో విద్యతే యదా । తదా బ్రహ్మేదమ్ అఖిలమ్ ఇతి సద్ రామ నాన్యథా
ఈ లోకమంతా పూర్తిగా లేకపోయినప్పుడు, రామా, ఇది అంతా నిజంగా బ్రహ్మమే, వేరే ఏమీలేదు.
పూర్వప్రధ్వంసనాన్యోఽన్యాభావైర్ యద్ ఉపశామ్యతి । అశాన్తమ్ ఏవ తచ్ చిత్తే న శామ్యత్య్ ఏవ తద్ యతః
ఏదైనా ముందు నశించటం వల్ల లేదా వేరేదైనా లేకపోవడం వల్ల ఆపదలు తగ్గినట్టు కనపడినా, మనసులో అది నిజంగా శాంతించదు, ఎందుకంటే అది అక్కడ ఇంకా మిగిలే ఉంటుంది.
అత్యన్తాభావమ్ ఏవాతో జగద్దృశ్యస్య సర్వథా । వర్జయిత్వేతరా యుక్తిర్ నాస్త్య్ ఏవానర్థసఙ్క్షయే
కనిపించే ఈ జగత్తు పూర్తిగా లేకపోవడమే అన్ని విధాలా సరైన ఉపాయం; దీనికంటే వేరే మార్గం బాధలు పోవడానికి లేదు.
చిదాకాశస్య బోధో ఽయం జగదాదీతి యత్ స్థితమ్ । అయం సో ఽహమ్ ఇదం రూపాలోకచిత్తకలాద్య్ అపి
చైతన్యమైన ఆకాశం గురించి ఉండే ఈ జ్ఞానం, లోకానికి మూలంగా నిలిచింది. అదే నేను, ఇదే రూపాలు, వెలుగులు, ఆలోచనలు మొదలైనవన్నీ కూడా.
ఇదమ్ అర్కాది పృథ్వ్యాది తథేదం వత్సరాది చ । అయం కల్పః క్షణశ్ చాయమ్ ఇమే మరణజన్మనీ
ఇది సూర్యుడు మొదలైనవీ, ఇది భూమి మొదలైనవీ, ఇదే సంవత్సరమూ, ఇదే యుగమూ, ఇదే క్షణమూ, ఇవే మరణం, జననం.
అయం కల్పాన్తసంరమ్భో మహాకల్పాన్త ఏష సః । అయం స సర్గప్రారమ్భో భావాభావక్రమస్ త్వ్ అసౌ
ఇది యుగాంతంలో కలిగే కలకలం, ఇది మహాయుగానికి అంతం, ఇది సృష్టి ఆరంభం, అది ఉనికి-అనుబంధాల క్రమం.
లక్షాణీమాని కల్పానామ్ ఇమా బ్రహ్మాణ్డకోటయః । ఇమే బ్రహ్మేన్ద్రనిచయా ఇమా విష్ణ్వాదిశక్తయః
ఇవి లక్షలాది యుగాలు, ఇవే అనేక బ్రహ్మాండాలు, ఇవే బ్రహ్మ, ఇంద్రుల సమూహాలు, ఇవే విష్ణువు మొదలైనవారి శక్తులు.
ఏతే చేమే పరిణతా ఇమే భూయ ఉపాగతాః । ఇమాని ధిష్ణ్యజాలాని దేశకాలకలా ఇమాః
ఇవి పరిపక్వమైనవీ, ఇవి మళ్లీ వచ్చినవీ, ఇవే లోకాల సముదాయాలు, ఇవే దేశకాల విభాగాలు.
మహాచిత్పరమాకాశమ్ అనావృత్తమ్ అనన్తకమ్ । యథా పూర్వం స్థితం శాన్తమ్ ఇత్య్ ఏవం కచతి స్వయమ్
అది మహత్తరమైన చైతన్యం, పరమమైన ఆకాశంలా, ఎటువంటి ఆవరణ లేకుండా, అనంతంగా, ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా ఉంటుంది—అది తన స్వభావానుసారం అలా నిలిచి ఉంటుంది.
పరమాణుసహస్రాంశభాస ఏతా మహాచితేః । స్వభావభూతా ఏవాన్తస్స్థితా నాయాన్తి యాన్తి నో
ఈ ప్రకాశాలు వేల అణువుల కాంతిరేఖల్లా, ఆ మహాచైతన్యానికి చెందినవే. ఇవి అంతర్లీనంగా సహజంగా ఉంటాయి, రావడం లేదా పోవడం అనే మార్పు వీటికి ఉండదు.
స్వయమ్ అన్తశ్ చమత్కారో యస్ సముద్గీర్యతే చితా । తత్ సర్గభానం భాతీదం భారూపం న చ భిత్తిమత్
చైతన్యంలోనుండి ఏ ఆశ్చర్యం అంతర్గతంగా ఉద్భవిస్తుందో, అదే సృష్టి రూపంగా వెలుగునిస్తుంది—అది రూపంగా కనిపించినా, వాస్తవంగా దానికి స్థిరమైన ఆధారం ఉండదు.
నోద్యన్తి న చ నశ్యన్తి నాయాన్తి న చ యాన్తి చ । మహాశిలాన్తర్లేఖానాం సన్నివేశ ఇవాచలాః
అవి ఉద్భవించవు, నశించవు, రావు, పోవు కూడా కాదు—పెద్ద శిలలో గీసిన గీతల్లా, అవి స్థిరంగా ఉంటాయి.
ఇమే సర్గాః ప్రస్ఫురన్తి స్వతస్ స్వాత్మని నిర్మలే । నభసీవ నభోభాగా నిరాకారా నిరాకృతౌ
ఈ సృష్టులు స్వయంగా, నిర్మలమైన స్వయంలోనే ఉద్భవిస్తాయి. ఆకాశంలో భాగాలు ఎలా కనిపిస్తాయో, ఆకారరహితమైన వాటి మధ్య ఆకారాలు లేవు కదా, అలాగే ఇవి కూడా స్వతంత్రంగా వెలిసినవే.
ద్రవత్వానీవ తోయస్య స్పన్దా ఇవ సదాగతేః । ఆవర్తా ఇవ వామ్భోధేర్ గుణినో వాథవా గుణాః
నీటికి తడిపనిలా, శాశ్వత కదలికలో అలజడిలా, సముద్రంలో అలలు ఎలా ఏర్పడతాయో, అలాగే లక్షణాలు గానీ, వాటిని కలిగివున్నవారు గానీ, ఇలానే ఉంటారు.
విజ్ఞానఘన ఏవైకమ్ ఇదమ్ ఇత్థమ్ అవస్థితమ్ । సోదయాస్తమయారమ్భమ్ అనన్తం శాన్తమ్ ఆతతమ్
ఇది అంతా శుద్ధమైన జ్ఞానరూపంగా ఒక్కటే ఉంది. ఇది ఉదయం, సాయంత్రం మొదలు చివరలతో, అనంతమైనది, శాంతమైనది, అన్ని చోట్ల వ్యాపించినదే.
సహకార్యాదిహేతూనామ్ అభావే శూన్యతా జగత్ । స్వయమ్భూర్ జాయతే చేతి కిలోన్మత్తకఫూత్కృతమ్
ఉపకారక కారణాలు లేనప్పుడు ఈ లోకం శూన్యమైపోతుందన్నా, లేక స్వయంగా సృష్టికర్త పుడుతాడన్నా, ఇవన్నీ పిచ్చివాడి మాటలు మాత్రమే.
ప్రశాన్తసర్వార్థకలాకలఙ్కో నిరస్తనిశ్శేషవికల్పతల్పః । చిరాయ విద్రావితదీర్ఘనిద్రో భవాభయో భూషితభూః ప్రబుద్ధః
ప్రపంచంలో జరిగే అన్ని పనుల మచ్చలు లేని మనసు, అన్ని సందేహాలను పూర్తిగా తొలగించుకున్నవాడు, మాయ అనే దీర్ఘనిద్రను ఎప్పుడో పారద్రోలినవాడు, జనన మరణ భయాన్ని దాటి, నిజమైన జ్ఞానంతో తన లోకం ప్రకాశించేలా చేసుకున్నవాడు — వాడే నిజంగా మేల్కొన్నవాడు.
మహాప్రలయసర్గాదావ్ ఏవమ్ ఏతద్ రఘూద్వహ । స్మృత్యాత్మైవ భవత్య్ ఆదౌ ప్రథమో ఽసౌ ప్రజాపతిః
రఘువంశ శిరోమణీ రామా! మహాప్రళయం లేదా సృష్టి మొదట్లో, జ్ఞాపకం అనే గుణమే మొదటి సృష్టికర్తగా, ఆది ప్రజాపతిగా మారుతుంది.
తత్సఙ్కల్పాత్మ చ జగత్ స్మృత్యాత్మైవమ్ ఇదం తతః । భాతి సఙ్కల్పనగరం స్థితం పూర్వప్రజాపతేః
ఆ జ్ఞాపకం నుంచి కలిగిన సంకల్పమే ఈ లోకానికి మూలం. అందువల్ల, పూర్వపు సృష్టికర్త స్థాపించిన ఈ ఊహా నగరం ప్రకాశిస్తుంది.
ఇతి స్థితే ఽపి సా రామ తస్య పూర్వప్రజాపతేః । స్థితిర్ న సమ్భవత్య్ ఏవ నభసీవ మహాద్రుమః
అలా ఉన్నట్టు కనిపించినా, రామా! ఆ పూర్వపు సృష్టికర్తకు నిజంగా స్థిరత ఉండదు. అది ఆకాశంలో పెద్ద చెట్టు నిలబడలేనట్టు.
న సమ్భవతి కిం బ్రహ్మన్ సర్గాదౌ ప్రాక్తనీ స్మృతిః । మహాప్రలయసమ్మోహైర్ నశ్యతి ప్రాక్స్మృతిః కథమ్
బ్రహ్మన్, సృష్టి ప్రారంభంలో పూర్వపు జ్ఞాపకాలు ఏవైనా ఉంటాయా? మహాప్రళయ సమయంలో కలిగే గొప్ప మాయ వల్ల పూర్వపు జ్ఞాపకాలు ఎలా మిగిలిపోతాయి?
ప్రాఙ్మహాప్రలయే ప్రాజ్ఞ పూర్వే బ్రహ్మాదయః పురా । కిల నిర్వాణమ్ ఆయాతాస్ తే ఽవశ్యం బ్రహ్మతాం గతాః
మహాప్రళయానికి ముందు, బ్రహ్మ మొదలైన పూర్వకాల మునులు నిజంగా ముక్తిని పొందారు; వారు తప్పకుండా బ్రహ్మ స్థితిని చేరుకున్నారు.
ప్రాక్తన్యాః కస్ స్మృతేస్ స్మర్తా తస్మాత్ కథయ సువ్రత । స్మృతిర్ నిర్మూలతాం యాతా స్మర్తుర్ ముక్తతయా యతః
పూర్వపు జ్ఞాపకాలను గుర్తు చేసేవాడు ఎవరు? అందుకే, ఓ సువ్రతా, చెప్పు: గుర్తు చేసేవాడు ముక్తుడైపోయినందున, ఆ జ్ఞాపకానికి మూలం లేకుండా పోయింది.