యశ్ శుక్తౌ రజతాకారం ప్రేక్షతే రజతస్య సః । న సమ్ప్రాప్నోత్య్ అణుమ్ అపి కణం క్షీణమ్ అపి క్వచిత్
ఒకరు శంఖులో వెండిపొర కనిపించిందని భావించినా, ఎప్పుడూ ఎక్కడా, ఒక్క చిన్న తణుకు అయినా వెండి దాన్ని పొందలేడు.
అపర్యాలోచనేనైవ సద్ ఇవాసద్ విరాజతే । యథా శుక్తౌ రజతతా జలం మరుమరీచిషు
మనసుతో బాగా పరిశీలించకపోతే, అసత్యం కూడా సత్యంలా కనిపిస్తుంది. ఇది పుప్పొడి లో వెండి కనిపించడంలా, ఎడారిలో నీటి మాయ కనిపించడంలా ఉంటుంది.
యన్ నాస్తి తస్య నాస్తిత్వం ప్రేక్ష్యమాణం ప్రకాశతే । అప్రేక్ష్యమాణం స్ఫురతి మృగతృష్ణాస్వ్ ఇవామ్బుధీః
ఏది లేనిదో దాని లేనితనం మనం గమనిస్తే స్పష్టంగా తెలుస్తుంది. గమనించకపోతే అది మృగతృష్ణలో నీరు మెరుస్తున్నట్టు కనిపిస్తుంది.
అసద్ ఏవ చ తత్ కార్యకరం భవతి చ స్థిరమ్ । బాలానాం మరణాయైవ వేతాలభ్రాన్తిసఙ్గమః
అసత్యమైనది కూడా కొంతకాలం కారణంగా, స్థిరంగా ఉన్నట్టు అనిపించవచ్చు. కానీ అది పిల్లల మాయలోని పిశాచ భ్రమలా, అజ్ఞానులకు నాశనానికే దారి తీస్తుంది.
హేమతాం వర్జయిత్వైకాం వర్తతే హేమ్ని నేతరత్ । ఊర్మికాకటకాదిత్వం తైలాది సికతాస్వ్ ఇవ
బంగారానికి బంగారమైన లక్షణం తప్ప మరొకటి ఉండదు. అలాగే నూనెలో, ఇలాంటి వాటిలో, ఇసుకలో అలలు లేదా బుడగల స్వభావం మాత్రమే ఉంటుంది.
నేహాస్తి సత్యం నో మిథ్యా యద్ యథా ప్రతిభాసతే । తత్ తథార్థక్రియాకారి బాలయక్షవికారవత్
ఇక్కడ నిజమూ లేదు, అబద్ధమూ లేదు; ఏది ఎలా కనిపిస్తుందో, అది అలా పనిచేస్తుంది. ఇది పిల్లవాడి పాషాణం ఆటలో మార్పులు ఎలా ఉంటాయో, అలాగే.
సద్ వా భవత్వ్ అసద్ వాపి సుదృఢం హృదయే తు యత్ । తత్ తద్ అర్థక్రియాకారి విషస్యేవామృతక్రియా
ఏది నిజమైనదైనా, అబద్ధమైనదైనా, మన హృదయంలో బలంగా నమ్మినది, అది తగిన ఫలితాన్ని ఇస్తుంది. అది విషం లేదా అమృతంలా పనిచేస్తుంది.
పరమైవ హి సావిద్యా మాయైషా సంసృతిర్ హ్య్ అసౌ । అసతో నిష్ప్రతిష్ఠస్య యదాహన్త్వస్య భావనమ్
ఈ గొప్ప అవిద్యే మాయ, అదే సంసారం. ఆధారం లేని, అసత్యమైన దానిలో 'నేను' అనే భావన కలిగి ఉండటమే దీనికి మూలం.
హేమ్న్య్ అస్తి నోర్మికాదిత్వమ్ అహన్తాద్య్ అస్తి నాత్మని । అహన్త్వాభావతస్ త్వ్ ఏవం స్వచ్ఛే శాన్తే సమే పరే
బంగారానికి పురుగు లక్షణాలు ఉండవు. అలాగే ఆత్మకు 'నేను' అనే భావాలు ఉండవు. 'నేను' అనే భావం లేనప్పుడు, పరమమైనది, నిర్మలమైనది, శాంతమైనది, సమమైనది మిగిలిపోతుంది.
న సనాతనతా కాచిన్ న చ కాచిద్ విరిఞ్చతా । న చ బ్రహ్మాణ్డతా కాచిన్ న చ కాచిత్ సురాదితా
శాశ్వతత్వమూ లేదు, సృష్టికర్త స్వభావమూ లేదు, బ్రహ్మాండ స్వరూపమూ లేదు, దేవతలూ ఇతరుల స్వభావమూ లేదు.
న లోకాన్తరతా కాచిన్ న చ సర్గాదితా క్వచిత్ । న మేరుతా నామ్బరతా న మనస్తా న దేహతా
ఇతర లోకాల స్వభావమూ లేదు, సృష్టి మొదలైనవి ఎక్కడా లేవు, మేరుపర్వత స్వరూపమూ లేదు, ఆకాశ స్వభావమూ లేదు, మనస్సు స్వభావమూ లేదు, శరీర స్వభావమూ లేదు.
న మహాభూతతా కాచిన్ న చ కారణతా క్వచిత్ । న చర్తుకాలకలనా న భావాభావవస్తుతా
పాంచభూతాల స్వభావమూ లేదు, కారణ స్వభావమూ ఎక్కడా లేదు, ఋతువుల లెక్కింపూ లేదు, ఉండటం లేకపోవడం అనే స్వభావమూ లేదు.
త్వత్తాహన్తాత్మతా తత్తా సత్తాసత్తా న కాశ్చన । న క్వచిద్ భేదకలనా న భావాభావరఞ్జనా
నీవు, నేను, ఆత్మ, అది, ఉండటం, లేకపోవడం అనే స్వభావాలు ఏవీ లేవు; ఎక్కడా భేద భావన లేదు, ఉండటం లేకపోవడం అనే రంగు కూడా లేదు.
సర్వం శాన్తం నిరాలమ్భం జ్ఞమ్ అచ్ఛం శాశ్వతం శివమ్ । అనామయమ్ అనాభాసమ్ అనామకమ్ అకారణమ్
అన్నీ ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి, ఆధారమేమీ లేవు, స్వచ్ఛమైన చైతన్యం, నిర్మలమైనది, శాశ్వతమైనది, మంగళకరమైనది, బాధలేదీ, రూపం లేనిది, పేరులేనిది, కారణం లేనిది.
న సన్ నాసన్ న మధ్యాన్తం న సర్వం సర్వమ్ ఏవ చ । మనోవచోభిర్ అగ్రాహ్యం శూన్యాశూన్యం సుశాశ్వతమ్
అది ఉనికికాదు, లేనిదికాదు, మధ్యమో చివరో కాదు; అది మొత్తం కాదు, అయినా అంతా అదే; మనస్సుతో గానీ మాటలతో గానీ అందుకోవడం సాధ్యం కాదు; అది శూన్యమో, అశూన్యమో కాదు, అత్యంత శాశ్వతమైనది.
అవబుద్ధం మహాబ్రహ్మన్ సర్వమ్ ఏతన్ మయాధునా । తథాపి భూయః కథయ సర్గః కిమ్ అవలోక్యతే
ఓ మహాబ్రహ్మన్, నేను ఇవన్నీ ఇప్పుడు గ్రహించాను; అయినా, సృష్టి ఏదిగా కనిపిస్తుంది అని మళ్లీ చెప్పండి.
పరే శాన్తం పరం నామ స్థితమ్ ఇత్థమ్ ఇదన్తయా । నేహ సర్గో న సర్గాఖ్యా కాచనాస్తి కదాచన
పరమమైన ప్రశాంతత, పరమ స్థితి ఇలా 'ఇది' అని నిలిచివుంటుంది; ఇక్కడ ఎప్పుడూ సృష్టి లేదు, సృష్టి అనే భావన కూడా లేదు.
మహార్ణవామ్భసీవామ్బు సంస్థితం పరమే పదే । జలం ద్రవత్వాత్ స్పన్దీవ నిస్స్పన్దం పరమం పదమ్
ఎలా సముద్రంలో నీరు స్థిరంగా ఉంటుందో, అలాగే పరమ పదంలో కూడా అంతా స్థిరంగా ఉంటుంది. నీరు ద్రవత్వం వల్ల కదిలినట్టు కనిపిస్తుంది, కానీ పరమ స్థితి మాత్రం ఎప్పుడూ నిశ్చలంగా ఉంటుంది.
భాస్వాత్మనీవ కచతి న కచచ్ చైవ తత్ పదమ్ । భాసతే కచనం భాసాం పరం త్వ్ అకచనం విదుః
ఎలా వెలుగు తనలో తానే ప్రకాశిస్తుంది, అలాగే ఆ పరమ స్థితి ప్రకాశించదీ, అప్రకాశించదీ కాదు. ఏది వెలిగిపోతుందో దానిని వెలుగు అంటారు, కానీ పరమ స్థితిని మాత్రం అప్రకాశమయమైందిగా తెలుసుకుంటారు.
అధ ఊర్ధ్వం వర్జయిత్వా యథాబ్ధేర్ ఉదరే పయః । స్ఫురత్య్ ఏవం పరే చిత్త్వాద్ ఇదం నానేవ తత్పరమ్
పైకీ, కిందకీ వదిలిపెడితే, ఎలా సముద్రంలో నీరు కదిలినట్టు కనిపిస్తుందో, అలాగే పరమ చైతన్యంలో ఈ సృష్టి నానావిధంగా కనిపిస్తుంది. అయినా అది పరమ స్థితే.
ఈషద్విదన్ స్వయం చిత్త్వాద్ అన్యతామ్ ఇవ పశ్యతి । బుధ్యతే సర్గ ఇత్య్ ఏవ శమాచ్ ఛామ్యతి శాశ్వతమ్
చిన్న కదలికతో చైతన్యం వేరుగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇదే సృష్టిగా తెలుసుకుంటారు. శాంతి ద్వారా అది మళ్లీ శాశ్వతమైన స్థితిలో లీనమవుతుంది.
సర్గస్ తు పరమార్థస్య సఞ్జ్ఞేత్య్ ఏవ వినిశ్చయః । న నాస్తి నాయమ్ అస్త్య్ అన్తర్ అమ్బరస్య యథామ్బరమ్
సృష్టి అనేది పరమార్థానికి పెట్టిన పేరు మాత్రమే అని నిర్ణయం. అది లోపల లేదు, బయట లేదు — ఆకాశంలో ఆకాశం ఉన్నట్టు కాదు.
చిత్త్వాత్ సర్గసమాపత్తిర్ అచిత్త్వాత్ సర్గసఙ్క్షయః । పరే పరమం సంశాన్తే హేమ్నీవ కటకభ్రమః
మనస్సు వల్ల సృష్టి ఉద్భవిస్తుంది; మనస్సు లేకపోతే సృష్టి అంతమవుతుంది. పరమమైన, పూర్తిగా శాంతమైన స్థితిలో, బంగారంలో కంకణాన్ని ఊహించుకున్నట్టు సృష్టి కూడా ఒక మాయ మాత్రమే.
సన్న్ ఏవ సర్గో ఽసర్గత్వమ్ ఏతి విత్త్వశమోదయే । అసత్ సత్తామ్ అవాప్నోతి స్వతస్ సంవేదనోదయే
సృష్టి ఉన్నట్టే ఉన్నా, స్వంతత్వ భావం పోయినప్పుడు అది సృష్టి కాదిగా మారుతుంది. ఆత్మజ్ఞానం ఉద్భవించినప్పుడు అసత్యం కూడా సత్యంగా మారిపోతుంది.
సంవేదనమ్ అహమ్భావసర్గసమ్భవసమ్భ్రమః । అసంవేదనమ్ ఆశాన్తం పరం విద్ధి న తజ్ జడమ్
అహంభావం కలిగి సృష్టి ఉద్భవించడమే జ్ఞానం. జ్ఞానం లేని స్థితి పూర్తిగా శాంతమైనది — అది జడత్వం కాదు అని తెలుసుకో.
నానేన సర్గో నానాయం జ్ఞాస్యైకాత్మా శివాత్మకః । పుస్తకర్మకృతా సేనా మృణ్మయీ శిల్పినాం యథా
ఈ సృష్టి అనేకంగా లేదు, అనేకత్వమూ లేదు; తెలుసుకునే వాడు ఒక్కడే, ఆయన శుభ స్వరూపుడే. ఇది మట్టి తోరణం చేసిన సైన్యం లాంటిది, అది పుస్తకంలోనో, శిల్పులు చేతితో చేసినట్లే ఉంటుంది.
ఇదం పూర్ణమ్ అనారమ్భమ్ అనన్తమ్ అనవోదయమ్ । పూర్ణే పూర్ణం పరాపూరైః పూర్వమ్ ఏవావతిష్ఠతే
ఇది సంపూర్ణమైనది, దీనికి ఆరంభం లేదు, అంతం లేదు, పుట్టుక కూడా లేదు. సంపూర్ణంలో మరొక సంపూర్ణత కలిసినా, మొదటి నుంచే అది స్థిరంగా ఉంటుంది.
యద్ అయం లక్ష్యతే సర్గస్ తద్ బ్రహ్మ బ్రహ్మణి స్థితమ్ । నభో నభసి విశ్రాన్తం శాన్తం శాన్తే శివం శివే
ఈ సృష్టి ఏదైతే కనిపిస్తుందో, అది బ్రహ్మమే, బ్రహ్మలోనే నిలిచిఉంటుంది. ఆకాశం ఆకాశంలోనే ఉండేలా, శాంతి శాంతిలోనే, శుభం శుభంలోనే నిలిచిఉంటుంది.
మకురప్రతిబిమ్బస్థే నగరే నగరం జనే । యథా దూరమ్ అదూరం చ తథేశే తదతత్క్రమః
కన్నడంలో ప్రతిబింబించిన నగరం, జనాలకు ఆ ప్రతిబింబంలోనే కనిపించడంలా, పరమేశ్వరునిలో దగ్గరదూరాలు, ఇది-అది అన్న భేదాలన్నీ ఆయనలోనే స్థిరంగా ఉంటాయి.
అసద్ అభ్యుత్థితం విశ్వం సద్ అప్య్ అభ్యుదితం సదా । ప్రతిభాసాత్ సదాభాసమ్ అవస్తుత్వాద్ అసన్మయమ్
ఈ జగత్తు అసత్యం నుంచి పుట్టింది. అది నిజంగా కనిపించినా, ఎప్పుడూ కేవలం ఒక భ్రమే. అది కేవలం ఒక ప్రతిబింబంలా ఉండి, వాస్తవంగా అసత్యమే.