స ననామ మహీపాలం శిఖరోదారకన్ధరమ్ । పాదోపాన్తగతః కాన్తం శైలం ఫలతరుర్ యథా
ఆ మాంత్రికుడు పర్వతశిఖరంలా ఉన్న గొప్ప మెడ కలిగిన రాజును నమస్కరించాడు. అతడు రాజు పాదాల దగ్గర, అందమైన పర్వతం ముందు నిలిచిన ఫలభరిత వృక్షంలా నిలబడ్డాడు.
సచ్ఛాయస్యోన్నతాంసస్య ఫలినః పుష్పధారిణః । సంవివేశ పురో రాజ్ఞస్ తరోర్ అగ్రే కపిర్ యథా
ఛాయ, ఎత్తైన కొమ్మలు, పండ్లు, పువ్వులు కలిగిన వృక్షం ముందు కూర్చున్న కోతి లాగ, ఆ మాంత్రికుడు రాజు ఎదుట కూర్చున్నాడు.
చపలో లమ్పటో ఽర్థానాం సామోదసుఖమారుతమ్ । ఉవాచోత్కన్ధరం భూపం స పద్మమ్ ఇవ షట్పదః
బహుమతుల కోసం ఆశతో, చంచలంగా, ఆనందకరమైన గాలి వీస్తున్నప్పుడు పద్మాన్ని పలికే తేనెటీగలా, ఆ మాంత్రికుడు మెడ ఎత్తుగా ఉన్న రాజును ఉద్దేశించి మాట్లాడాడు.
విలోకయ విభో తావద్ ఏకామ్ ఇహ ఖరోలికామ్ । పీఠస్థ ఏవ సాశ్చర్యాం వ్యోమ్నశ్ చన్ద్ర ఇవావనిమ్
ఓ ప్రభూ, ఈ బోర్డు మీద ఒక్క దంతాన్ని చూడు. అది అక్కడే ఉండగానే ఎంత అద్భుతంగా ఉందో! ఆకాశంలో నుండి భూమిపై కనిపించే చంద్రునిలా మెరిసిపోతోంది.
ఇత్య్ ఉక్త్వా భ్రమితా తేన పిఞ్ఛికా భ్రమదాయినీ । నానావిరచనాబీజం మాయేవ పరమాత్మనా
అని చెప్పి, అతడు ఆ దంతాన్ని తిప్పే పరికరాన్ని తిప్పాడు. అది దంతాలను తిప్పేలా చేసింది. అది పరమాత్మ తన మాయతో ఎన్నో సృష్టులను తిప్పుతున్నట్టు అనిపించింది.
తాం దదర్శ మహీపాలస్ తేజోరేఖావిరాజితామ్ । శక్రస్ సురవిమానస్థస్ స్వకార్ముకలతామ్ ఇవ
ఆ రాజు దాన్ని చూశాడు. అది ఒక వెలుగురేఖతో మెరిసిపోతూ కనిపించింది. అది ఇంద్రుడు తన స్వర్గవిమానంలో తన విల్లు పట్టుకుని నిలబడ్డట్టు అనిపించింది.
సభాం సైన్ధవసామన్తో వివేశాస్మిన్ క్షణే తదా । తారాపతికరాకీర్ణాం వ్యోమవీథీమ్ ఇవామ్బుదః
అదే సమయంలో, రాజు తన సింధు దేశపు అనుచరులతో కూడి సభలోకి ప్రవేశించాడు. అది నక్షత్రాలు, గ్రహాలతో నిండిన ఆకాశమార్గంలో మేఘం ప్రవేశించినట్టు కనిపించింది.
తం చైవానుజగామాశ్వశ్ శస్యః పరమవేగవాన్ । దేవలోకోన్ముఖస్ త్వ్ అబ్ధేశ్ శక్రమ్ ఉచ్చైశ్శ్రవా ఇవ
ఆ అశ్వం ఎంతో వేగంగా, ఉత్తమంగా రాజును అనుసరించసాగింది. అది దేవతల లోకాన్ని చేరాలని తపించుకుంటున్నట్టు, సముద్రాధిపతి ఇంద్రుడిని ఉచ్చైశ్రవ అనే అశ్వం అనుసరించినట్లు కనిపించింది.
స తమ్ అశ్వమ్ ఉపాదాయ పార్థివం సమువాచ హ । సోచ్చైశ్శ్రవా ఇవ క్షీరసాగరో మరుతాం పతిమ్
ఆ అశ్వాన్ని తీసుకుని, అతడు రాజును ఉద్దేశించి ఇలా అన్నాడు. అది ఉచ్చైశ్రవ అనే అశ్వాన్ని కలిగి ఉన్న క్షీరసాగరం, వాయుదేవుడైన ఇంద్రుడితో మాట్లాడినట్టే ఉండింది.
ఇదమ్ ఉచ్చైశ్శ్రవఃప్రఖ్యం హయరత్నం మహీపతే । జవే జయనశీలే తు మూర్తిమాన్ ఇవ మారుతః
ఓ మహారాజా! ఈ అశ్వం ఉచ్చైశ్రవతో సమానమైన అశ్వమణి. వేగంలో, విజయశీలతలో ఇది మూర్తిరూపం ధరించిన వాయువు లాంటిది.
అశ్వో ఽయమ్ అస్మత్ప్రభుణా ప్రభో సమ్ప్రహితస్ త్వయి । రాజతే హి పదార్థశ్రీర్ మహతామ్ అర్పణాచ్ ఛుభా
ప్రభూ! ఈ అశ్వాన్ని మా యజమాని మీకు పంపించారు. గొప్పవారు ఇచ్చిన వస్తువుల ఔజస్యం మరింత ప్రకాశిస్తుంది.
ఇత్య్ ఉక్తవతి తస్మింస్ తు ప్రత్యువాచైన్ద్రజాలికః । జలదస్తనితే శాన్తే చాతకో భూధరం యథా
అతను ఇలా చెప్పిన వెంటనే, ఆ మాయగాడు మబ్బులు గర్జన ఆగిన తర్వాత చాతకపక్షి పర్వతాన్ని చూసినట్టు సమాధానమిచ్చాడు.
సదశ్వమ్ ఏనమ్ ఆరుహ్య భువనం విహర ప్రభో । స్వప్రతాపాహితానల్పశోభామ్ ఉర్వీం రవిర్ యథా
ఈ మంచి గుర్రాన్ని ఎక్కి, ప్రభూ, నీవు నీ తేజంతో భూమిని అలంకరించే సూర్యునిలా లోకమంతా సంచరించు.
అశ్వమ్ ఆలోకయామ్ ఆస తేనోక్త ఇతి పార్థివః । నిర్హ్రాదసూచితం మేఘం స మయూర ఇవోత్సుకః
రాజు ఆ మాయగాడు చెప్పిన మాటలు గుర్తు చేసుకుంటూ, ఆ గుర్రాన్ని ఆసక్తిగా చూస్తూ, గర్జనతో మేఘాన్ని గుర్తించిన మయూరంలా నిలిచాడు.
అథానిమేషయా దృష్ట్యా రాజా చిత్రోపమాకృతిః । బభూవాలోకయన్న్ అశ్వం లిపికర్మార్పితోపమమ్
తర్వాత, రాజు తన కళ్లను ముడిపెట్టకుండా, చిత్రంలా అద్భుతమైన రూపంతో, ఆ గుర్రాన్ని చూస్తూ, బొమ్మలో వేసిన ఆకృతిలా నిలిచిపోయాడు.
క్షణమ్ ఆలోక్య పిఞ్ఛాశ్వౌ తస్థౌ స స్థగితేక్షణః । దృష్టక్షుబ్ధసముద్రాద్రిర్ భీరుర్ ఏకతరో యథా
ఆ గుఱ్రాన్ని కొంతసేపు నిశ్శబ్దంగా చూస్తూ, తన చూపును దాచుకొని, అలలతో కలకలలాడే సముద్రాన్ని ఎదుర్కొంటున్న భయపడిన కొండలా, అతడు అచలంగా నిలిచిపోయాడు.
తస్థౌ ముహూర్తయుగ్మం తు ధ్యానాసక్త ఇవాత్మని । వీతరాగో మునిర్ బుద్ధః పరానన్ద ఇవ స్థితః
అతడు రెండు క్షణాలు అక్కడే నిలబడి, తనలో తానే ధ్యానం చేస్తున్నవాడిలా, రాగద్వేషాలు లేని మునిలా, పరమానందంలో నిలిచిన బోధిసత్వుడిలా ఉండిపోయాడు.
బోధితః కేనచిన్ నాసౌ స్వప్రతాపజితోర్జితః । భయాత్ కామ్ అప్య్ అయం భూపశ్ చిన్తాం చిన్తయతీతి హ
ఎవరూ అతడిని మేల్కొలిపే ప్రయత్నం చేయలేదు, ఎందుకంటే అతడు తన మహిమతో తానే మునిగిపోయాడు. అయినా, భయంతో ఈ రాజు ఏదో ఆందోళనలో తలదూర్చి ఆలోచిస్తున్నాడేమో.
బభూవుః కేవలం తత్ర నిస్స్పన్దసితచామరాః । చామరిణ్యో హి శర్వర్యస్ స్తమ్భితేన్దుకరా ఇవ
అక్కడ కేవలం చామరాలు మాత్రమే నిశ్చలంగా నిలిచిపోయాయి. అవి రాత్రి స్వయంగా కదలకుండా నిలిచినట్లు, నిలిచిపోయిన చంద్రుని చేతుల్లా కనిపించాయి.
విరేజుర్ విస్మయాపూర్ణా నిస్స్పన్దాస్ తే సభాసదః । నిస్స్పన్దకిఞ్జల్కదలాః పద్మాః పఙ్కకృతా ఇవ
ఆ సభలో ఉన్నవారు ఆశ్చర్యంతో నిశ్చలంగా మెరిసిపోతూ, మట్టిలో పెరిగిన పద్మపువ్వుల విత్తనాలు ఎలాంటి కదలిక లేకుండా ఉండేలా ఉన్నట్టు కనిపించారు.
ప్రశశామ సభాస్థానే జనకోలాహలశ్ శనైః । ప్రశాన్తప్రావృషో వ్యోమ్నస్ సామ్భోదమ్ ఇవ గర్జితమ్
ఆ సభలోని జనుల కలహం మెల్లగా తగ్గిపోయింది, వానలు ఆగిన తర్వాత ఆకాశంలో మేఘగర్జన ఎలా మౌనమవుతుందో అలా.
సన్దేహసాగరోన్మగ్నా జగ్ముశ్ చిన్తాం సుమన్త్రిణః । విషీదతి గదాపాణావ్ అసురాజావ్ ఇవామరాః
పండితులు సందేహాల సముద్రంలో మునిగి, ఆందోళనలో పడిపోయారు; గదా పట్టిన రాక్షసరాజు నిరాశతో ఉన్నప్పుడు దేవతలు ఎలా దిగులుగా ఉంటారో అలా.
వితతవిస్మయజిహ్మతయా తయా జనతయా భవమోహనిషణ్ణయా । స్తిమితచక్షుషి భూమిపతౌ స్థితే ముకులితాబ్జవనస్య ధృతా ద్యుతిః
ఆ జనులు ఆశ్చర్యంతో వంగిపోయి, భవమోహంలో చిక్కుకుని, రాజు నిశ్చల దృష్టితో కూర్చున్నప్పుడు, పద్మవనపు కాంతి మసకబారినట్టుగా కనిపించింది.
ముహూర్తద్వితయేనాథ బోధమ్ ఆప మహీపతిః । ప్రావృషేణ్యామ్బునిర్ముక్తమ్ అమ్భోరుహమ్ ఇవోత్తమమ్
రెండు క్షణాల తర్వాత, రాజు మళ్లీ స్పృహను పొందాడు. వానకాలపు నీటిలోనుంచి బయటపడిన అందమైన తామరపువును పోలి, ఆయన మళ్లీ వెలుగుని పొందాడు.
ఆసనాత్ సాఙ్గదోత్తంసః ప్రబుద్ధో ఽసావ్ అకమ్పత । సవనాభోగశృఙ్గాగ్రో భూకమ్ప ఇవ పర్వతః
బాహువళ్లు, కిరీటం ధరించిన ఆ రాజు, మెలకువ వచ్చి, తన ఆసనంనుండి లేవబోతూ, భూకంపంలో అడవులతో కూడిన పర్వతశిఖరం వణికినట్లు, కొంత వణికిపోయాడు.
బభావ్ అర్ధప్రబుద్ధో ఽసావ్ ఆసనే పరికమ్పితః । విక్షుబ్ధ ఇవ పాతాలావరణే మన్దరాచలః
ఆయన ఇంకా పూర్తిగా మేలుకోక, తన ఆసనంపై కూర్చుని, వణికిపోతూ ఉండిపోయాడు. పాతాళంలో కలకలం కలిగినప్పుడు మందారపర్వతం ఎలా కంపించదో, ఆయన కూడా అలా వణికాడు.
పతన్తం ధారయామ్ ఆసుస్ తం పురోగా నృపం భుజైః । మేరుం ప్రలయవిక్షుబ్ధం కులశైలాస్ తటైర్ ఇవ
రాజు కింద పడిపోతున్నప్పుడు, ముందున్న సేవకులు తమ చేతులతో ఆయనను పట్టుకున్నారు. ప్రళయ సమయంలో మేరు పర్వతం వణికినప్పుడు, పక్కనున్న పర్వతశ్రేణులు దానిని ఎలా అడ్డుకుంటాయో, వారు కూడా ఆయనను అలా నిలబెట్టారు.
పురోగైర్ ధార్యమాణో ఽసౌ పర్యాకులమతిర్ నృపః । వీచివిక్షోభితస్యేన్దోర్ బభార వదనే శ్రియమ్
తన సేవకులు అండగా ఉండగా, ఆ రాజు మనసు బాగా కలవరం చెందినది. అలలు తాకిన చంద్రునిలా, అతని ముఖంలో ఒక వెలుగు మెరిసింది.
కో ఽయం ప్రదేశః కస్యేయం సభేతి స నృపశ్ శనైః । దధ్వాన మజ్జదమ్భోజకోశస్థ ఇవ షట్పదః
"ఇది ఏ ప్రదేశం? ఈ సభ ఎవరిది?" అని ఆ రాజు నెమ్మదిగా ఆలోచించాడు. ఒక తేనెటీగ పద్మపు పువ్వులో తేలుతూ ఎక్కడ కూర్చోవాలో తెలియక తడబడినట్టు అతను సందేహపడ్డాడు.
అథోవాచ సభా దేవ కిమ్ ఏతద్ ఇతి సాదరమ్ । రణన్మధుకరీ భానుం దృష్టరాహుమ్ ఇవాబ్జినీ
అప్పుడు ఆ సభ గౌరవంగా అడిగింది: "ప్రభూ, ఇది ఏమిటి?" అని. అది మ్రోగుతున్న తేనెటీగ సూర్యుడిని అడిగినట్టు, లేదా గ్రహణం తీరిన తర్వాత పద్మం సూర్యుణ్ణి చూసినట్టు ఉండింది.