కదలీషణ్డకాత్ తస్మాద్ వినిష్క్రమ్య పునః క్షణాత్ । కదలీకాననాచ్ ఛుభ్రం కరఞ్జవనగుల్మకమ్
ఆ అరటి చెట్ల గుంపు నుండి క్షణంలో బయటికి వచ్చి, అక్కడి అరటి తోటను విడిచి, తెల్లగా మెరిసే కరంజ వనంలోకి అడుగుపెట్టాడు.
కరఞ్జకవనాత్ కూపం కూపాద్ రమ్భావనాన్తరమ్ । ప్రవిశ్య ప్రహరంశ్ చైవ స్వయమ్ ఆత్మని సంస్థితః
ఆ కరంజ తోట నుండి ఒక బావిలోకి, ఆ బావి నుండి మరో అరటి తోటలోకి వెళ్లాడు. అక్కడ తనను తానే కొట్టి, తనలో తానే స్థిరంగా ఉండిపోయాడు.
ఏవంరూపనిజాచారస్ సో ఽవలోక్యాదరాన్ మయా । అవష్టభ్య బలాద్ ఏవ ముహూర్తం పరిబోధితః
అతని అలాంటి ప్రవర్తనను నేను శ్రద్ధగా గమనించి, బలవంతంగా పట్టుకుని, కొంతసేపు అతన్ని మేల్కొలిపాను.
పృష్టశ్ చ కస్ త్వం కిమ్ ఇదం కేనార్థేన కరోషి వా । కిం నామాభిమతం తే స్యాత్ కిం ముధా పరిముహ్యసి
అతనిని ఇలా అడిగారు: "నీవెవరు? ఇది ఏమిటి? ఏ ఉద్దేశంతో ఇది చేస్తున్నావు? నీ పేరు ఏమిటి? నీకు కావాల్సింది ఏమిటి? ఎందుకు నీవు ఇంతగా అయోమయంగా ఉన్నావు?"
ఇతి పృష్టేన కథితం తేన మే రఘునన్దన । నాహం కశ్చిన్ న చైవేదం మునే కిఞ్చిత్ కరోమ్య్ అహమ్
అలా అడిగినప్పుడు, అతడు నాకు ఇలా చెప్పాడు, రఘునందన: "నేను ఎవ్వరూ కాదు, ఇది కూడా ఏదీ కాదు. మునీంద్రా, నేను ఏ పనీ చేయడం లేదు."
త్వయాయమ్ అవభగ్నో ఽస్మి త్వం మే శత్రుర్ అరిన్దమ । త్వయా దృష్టో ఽస్మి నష్టో ఽస్మి దుఃఖాయ చ సుఖాయ చ
నీవు నన్ను బయటపెట్టావు; నీవే నా శత్రువు, శత్రువులను జయించే వాడా. నీవు నన్ను చూశావు, అందువల్ల నేను పోయినవాడిని, సుఖానికి, దుఃఖానికి కూడా నశించినవాడిని.
ఇతి ఉక్త్వా మామ్ అసావ్ అఙ్గాన్య్ ఆలోక్య స్వాని తిష్ఠవాన్ । రురోదార్తరవం దీనో మేఘో వర్షన్న్ ఇవారవీ
ఇలా చెప్పి, అతడు తన అవయవాలను చూసి అలా నిలబడ్డాడు. ఆవేదనతో, దుఃఖంతో, భూమిపై వర్షం కురిపించే మేఘంలా గట్టిగా ఏడ్చాడు.
క్షణమాత్రేణ తత్రాసావ్ ఉపసంహృత్య రోదనమ్ । స్వాన్య్ అఙ్గాని సమాలోక్య జహాసేన్ద్వంశువత్ సితమ్
అక్కడ అతడు క్షణంలోనే ఏడుపు ఆపేసి, తన శరీరాన్ని చూసి, చంద్రుడు తన కాంతిని వదిలిపెట్టినట్టు తన తెలుపును విడిచిపెట్టాడు.
అథాట్టహాసపర్యన్తే స పుమాన్ పురతో మమ । క్రమేణ తాని తత్యాజ స్వాన్య్ అఙ్గాని సమన్తతః
ఆ తరువాత, పెద్ద నవ్వు నవ్విన తర్వాత, నా ఎదుట ఉన్న ఆ మనిషి తన శరీర భాగాలను ఒక్కొక్కటిగా, అన్ని వైపులా వదిలిపెట్టాడు.
ప్రథమం పతితం తస్య శిరః పరమదారుణమ్ । తతస్ తే బాహవః పశ్చాద్ వక్షస్ తదను చోదరమ్
మొదట అతని తల భయంకరంగా పడిపోయింది; ఆ తరువాత చేతులు, తరువాత ఛాతీ, ఆ తరువాత పొత్తికడుపు పడిపోయాయి.
అథ క్షణేన స పుమాంస్ తాన్య్ అఙ్గాని చ సమ్భ్రమః । సర్వమ్ అన్తర్ధిమ్ ఆయాతం స్వప్నో బోధవతో యథా
తర్వాత క్షణంలోనే, ఆ మనిషి, అతని శరీర భాగాలు, ఆ కలవరమంతా పూర్తిగా కనుమరుగయ్యాయి; మేలుకున్నప్పుడు కల ఎలా పోతుందో అలాగే.
విచార్య నియతేశ్ శక్తిం తతో గన్తుమ్ ఉపస్థితః । దృష్టవాన్ అహమ్ ఏకాన్తే పునర్ అన్యం తథా నరమ్
విధి శక్తిని లోతుగా ఆలోచించి, అక్కడినుంచి బయలుదేరాలని నిర్ణయించుకున్నాను. అప్పుడు ఒంటరిగా ఉన్న చోట ఇంకొక మనిషిని కూడా అలాగే చూశాను.
సో ఽపి ప్రహారాన్ పరితః ప్రయచ్ఛన్ స్వయమ్ ఆత్మని । బాహుభిః పీవరాకారైస్ స్వయమ్ ఏవ పలాయతే
అతడూ తన బలమైన చేతులతో తనను తానే చుట్టూ కొడుతూ, తననుంచి తానే పారిపోతూ ఉండేవాడు.
కూపే పతతి కూపాత్ తు సముత్థాయాభిధావతి । పునః పతతి కుఞ్జే ఽన్తః పునర్ ఆర్తః పలాయతే
అతడు ఒక బావిలో పడిపోతాడు, ఆ బావిలోంచి బయటికి వచ్చి పరుగెడతాడు. మళ్లీ ఒక పొదల్లో పడిపోతాడు, మళ్లీ బాధతో పారిపోతూ ఉంటాడు.
పునః ప్రవిశతి స్వచ్ఛం క్షణం శిశిరకాననమ్ । రుష్టః పునః పునస్ తుష్టః పునః ప్రహరతి స్వయమ్
తర్వాత మళ్లీ కొంతసేపు చల్లని, నిర్మలమైన అడవిలోకి వెళ్తాడు. మళ్లీ కోపంగా, మళ్లీ సంతోషంగా, మళ్లీ తనను తానే కొడతాడు.
ఏవమ్ప్రాయనిజాచారశ్ చిరమ్ ఆలోక్య సస్మయమ్ । స మయా సమవష్టభ్య పరిపృష్టస్ తథైవ హి
అతని విచిత్రమైన ప్రవర్తనను చాలా కాలం గమనించి, చిరునవ్వుతో నేను దగ్గరకి వెళ్లి, అతనిని ఆ విషయంపై ప్రశ్నించాను.
తేనైవాథ క్రమేణాసౌ రుదిత్వా సమ్ప్రహస్య చ । అఙ్గైర్ విశీర్ణతామ్ ఏత్య యయావ్ అలమ్ అలక్ష్యతామ్
ఆ తరువాత, అతను క్రమంగా ఏడుస్తూ, నవ్వుతూ, శరీర భాగాలు బలహీనమైపోయి, కనబడకుండా అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు.
విచార్య నియతేశ్ శక్తిం తతో గన్తుమ్ ఉపస్థితః । దృష్టవాన్ అహమ్ ఏకాన్తే పునర్ అన్యం తథా నరమ్
అప్పుడా విధి శక్తిని ఆలోచించి, అక్కడినుంచి వెళ్లిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఒంటరిగా ఉన్న చోట మరో వ్యక్తిని కూడా అలాగే చూశాను.
ప్రహరంస్ తద్వద్ ఏవాసౌ స్వయమ్ ఏవ పలాయతే । పలాయమానః పతితో మహత్య్ అన్ధో ఽన్ధకూపకే
అతడూ అదే విధంగా తనను తానే కొట్టుకుంటూ, అక్కడినుంచి పారిపోతూ, పారిపోతున్నప్పుడు ఒక పెద్ద చీకటి గుంతలో పడిపోయాడు.
తత్రాహం సుచిరం కాలమ్ అవసం తత్ప్రతీక్షకః । యావత్ స సుచిరేణాపి కూపాద్ అభ్యుత్థితశ్ శఠః
అక్కడ నేను చాలా కాలం ఆ మనిషిని ఎదురుచూస్తూ ఉండిపోయాను. చివరికి, చాలా సేపటి తర్వాత, ఆ మోసగాడు బావిలోంచి బయటికి వచ్చాడు.
అథాహమ్ ఉద్యతో గన్తుం దృష్టవాన్ పురుషం పునః । తాదృశం తాదృశాచారం ప్రయతన్తం తథైవ చ
అప్పుడే నేను వెళ్లిపోవాలని ఉద్దేశించినప్పుడు, ఆ మనిషిని మళ్లీ చూశాను. అతను మునుపటిలాగే, అదే విధంగా ప్రవర్తిస్తూ, అదే ప్రయత్నాల్లో ఉన్నాడు.
అవష్టభ్య తథైవాశు తస్య ప్రోక్తం పునర్ మయా । తథైవోత్పలపత్రాక్ష నాసౌ తద్ అవబుద్ధవాన్
నేను వెంటనే అతని దగ్గరకు వెళ్లి మళ్లీ అదే విధంగా మాట్లాడాను. కానీ, కమలనయనా! అతను ఏమాత్రం అర్థం చేసుకోలేదు.
కేవలం మామ్ అసౌ మూఢో నైవ జానామి కిఞ్చన । ఆః పాప దుర్ద్విజేత్య్ ఉక్త్వా స్వవ్యాపారపారో యయౌ
ఆ మూర్ఖుడు నన్ను చూసి, 'నాకు ఏమీ తెలియదు. అహ్, పాపి, చెడ్డ బ్రాహ్మణా!' అని చెప్పి, తన పనుల్లో తానే మునిగిపోయి వెళ్లిపోయాడు.
అథ తస్మిన్ మహారణ్యే తథా విహరతా మయా । బహవస్ తాదృశా దృష్టాః పురుషా దోషకారిణః
ఆ విస్తారమైన అడవిలో నేను తిరుగుతూ ఉండగా, అటువంటి అనేక మంది దుర్మార్గులు నా కంట కనిపించారు.
మత్పృష్టాః కేచిద్ ఆయాన్తి స్వప్నసమ్భ్రమవచ్ ఛమమ్ । మదుక్తం నాభినన్దన్తి కేచిచ్ ఛ్వవిరుతం యథా
వారిలో కొందరు నేను అడిగితే, కలలో ఉన్నట్టు అయోమయంగా వచ్చి, తర్వాత నిశ్చలంగా పోయారు. మరికొందరు నా మాటలను శ్రద్ధగా వినలేదు, కుక్కలు అరుపును పట్టించుకోని విధంగా.
వినిపత్యాన్ధకూపేభ్యః కేచిన్ న ప్రోత్థితాః పునః । కదలీషణ్డకాత్ కేచిచ్ చిరేణాపి న నిర్గతాః
కొంతమంది చీకటి గుంతల్లో పడిపోయి, మళ్లీ బయటపడలేదు. మరికొందరు అరటి చెట్ల పొదల్లో చిక్కుకుని, ఎంతకాలమైనా బయటకు రాలేకపోయారు.
కేచిద్ అన్తర్హితాస్ స్ఫారే కరఞ్జవనకుఞ్జకే । న క్వచిత్ స్థితిమ్ ఆయాన్తి కేచిద్ భ్రమపరాయణాః
కొంతమంది ఘనమైన కరంజ చెట్ల పొదల్లో కనిపించకుండా పోయారు, ఎక్కడా స్థిరపడలేదు. మరికొందరు దారిలేని సంచారంలో మునిగిపోయారు.
ఏవంవిధా సా వితతా రఘూద్వహ మహాటవీ । అద్యాపి విద్యతే యస్యామ్ ఇత్థం తే పురుషాస్ స్థితాః
రఘువంశశ్రేష్ఠుడా, ఆ విస్తారమైన అటవీ ఇప్పటికీ ఉంది. అందులో ప్రజలు ఇంతవరకు ఇలానే జీవిస్తున్నారు.
సా చ దృష్టాటవీ రామ త్వయేహ వ్యవహారిణా । బాల్యాత్ తు బుద్ధితత్త్వస్య న త్వం స్మరసి రాఘవ
రామా, నీవు ఈ లోకంలో వ్యవహారాలు చేస్తూ ఆ అటవీని చూశావు. కానీ చిన్నప్పట్లో నీకు జ్ఞానం పరిపక్వం కాలేదు కాబట్టి, రాఘవా, అది నీకు గుర్తు లేదు.
సా భీషణా వివిధసఙ్కటసఙ్కటాఙ్గీ ఘోరాటవీ ఘనతమోగహనా చ లోకైః । ఆగత్య నిర్వృతిమ్ అబుద్ధిహతైర్ న తజ్జ్ఞైర్ ఆసేవ్యతే కుసుమగుల్మకవాటికేవ
ఆ అటవీ భయంకరంగా, అనేక ప్రమాదాలతో నిండినది, మబ్బు ముసిరిన చీకటిలో మునిగిపోయినది. జ్ఞానులు ఆ అటవీ వైపు పోరారు; అజ్ఞానంతో ఉన్నవారు మాత్రమే అక్కడికి వెళ్తారు. అది పుష్పాలతో నిండిన తోటను జ్ఞానులు పట్టించుకోని విధంగా ఉంటుంది.