సహస్రేణ స బాహూనామ్ ఆదాయ పరిఘాన్ బహూన్ । ప్రహరత్య్ ఆత్మనః పృష్ఠే స్వాత్మనైవ పలాయతే
ఆ మనిషి వెయ్యి చేతులతో అనేక గొడ్డళ్లను పట్టుకుని, తనే తన వెనుక భాగాన్ని కొడుతూ, మళ్లీ తనను తానే తప్పించుకుంటూ పరుగెడతాడు.
దృఢప్రహారైః ప్రహరన్ స్వయమ్ ఏవాత్మనాత్మని । ప్రవిద్రవతి భీతాత్మా స యోజనశతాన్య్ అపి
తనను తానే బలంగా కొడుతూ, భయంతో తన మనసే తానే వందల యోజనాలు పారిపోతుంది.
క్రన్దన్ పలాయమానో ఽసౌ గత్వా దూరమ్ ఇతస్ తతః । శ్రమవాన్ వివశాకారో విశీర్ణచరణాఙ్గకః
అతడు ఏడుస్తూ ఇక్కడ అక్కడ దూరంగా పరుగెత్తి, అలసిపోయి, చేతకాని స్థితిలో, కాళ్లు చేతులు విరిగిపోయి నేలపై కుప్పకూలిపోతాడు.
పతితో ఽవశ ఏవాశు మహత్య్ అన్ధో ఽన్ధకూపకే । కృష్ణరాత్రితమోభీమనభోగమ్భీరకోటరే
ఆత్మవశత కోల్పోయి, అతడు వెంటనే ఒక పెద్ద, చీకటి, లోతైన బావిలో పడిపోతాడు. ఆ బావి నల్ల రాత్రి చీకటితో, అజ్ఞాన గర్వంతో నిండిపోయి ఉంటుంది.
తతః కాలేన మహతా సో ఽన్ధకూపాత్ సముత్థితః । పునః ప్రహారైః ప్రహరన్ విద్రవత్య్ ఆత్మనాత్మనః
తరువాత చాలా కాలం తర్వాత, ఆ చీకటి బావిలో నుంచి అతడు బయటకు వస్తాడు. మళ్లీ తనను తానే కొడుతూ, తన నుండి తానే పారిపోతాడు.
పునర్ దూరతరం గత్వా కరఞ్జవనగుల్మకమ్ । ప్రవిష్టః కణ్టకవ్యాప్తం శలభః పావకం యథా
తర్వాత, ఇంకా దూరంగా వెళ్లి, ఆ మనిషి కరంజా చెట్ల పొదల్లోకి అడుగుపెట్టాడు. ఆ పొదలు ముల్లులతో నిండిపోయి ఉండగా, ఒక పుట్టెడు మిడత నిప్పులోకి దూకినట్టు అతను లోపలికి వెళ్లాడు.
తస్మాత్ కరఞ్జగహనాద్ వినిష్క్రమ్య క్షణాద్ ఇవ । స్వయం ప్రహారైః ప్రహరన్ విద్రవత్య్ ఆత్మనాత్మనః
ఆ కరంజా పొదల మధ్యనుండి, అతను క్షణాల్లో బయటకు వచ్చాడు. తనే తనను కొట్టుకుంటూ, తనను తానే తప్పించుకుంటూ అక్కడి నుంచి పారిపోయాడు.
పునర్ దూరతరం గత్వా తమ్ ఏవాన్ధో ఽన్ధకూపకమ్ । స సమ్ప్రవిష్టస్ త్వరయా విశీర్ణావయవాకృతిః
మళ్లీ ఇంకా దూరంగా వెళ్లి, ఆ అంధుడు అదే అంధకూపంలోకి తొందరగా దూకాడు. తొందరపడి అతని అవయవాలు చెల్లాచెదురయ్యాయి.
అన్ధకూపాత్ సముత్థాయ ప్రవిష్టః కదలీవనమ్ । పునః ప్రహారైః ప్రహరన్ విద్రవత్య్ ఆత్మనాత్మనః
ఆ అంధకూపం నుంచి బయటకి వచ్చి, అరటి చెట్ల తోటలోకి ప్రవేశించాడు. మళ్లీ తనే తనను కొట్టుకుంటూ, తనను తానే తప్పించుకుంటూ పరుగెత్తాడు.
పునర్ దూరతరం గత్వా శశాఙ్కకరశీతలమ్ । కదలీకాననం కాన్తం సమ్ప్రవిష్టో హసన్న్ ఇవ
తర్వాత మరింత దూరంగా వెళ్లి, చంద్రకాంతి లా చల్లగా ఉన్న అందమైన అరటి తోటలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ తోట కూడా నవ్వుతున్నట్టే అనిపించింది.
కదలీషణ్డకాత్ తస్మాద్ వినిష్క్రమ్య పునః క్షణాత్ । కదలీకాననాచ్ ఛుభ్రం కరఞ్జవనగుల్మకమ్
ఆ అరటి చెట్ల గుంపు నుండి క్షణంలో బయటికి వచ్చి, అక్కడి అరటి తోటను విడిచి, తెల్లగా మెరిసే కరంజ వనంలోకి అడుగుపెట్టాడు.
కరఞ్జకవనాత్ కూపం కూపాద్ రమ్భావనాన్తరమ్ । ప్రవిశ్య ప్రహరంశ్ చైవ స్వయమ్ ఆత్మని సంస్థితః
ఆ కరంజ తోట నుండి ఒక బావిలోకి, ఆ బావి నుండి మరో అరటి తోటలోకి వెళ్లాడు. అక్కడ తనను తానే కొట్టి, తనలో తానే స్థిరంగా ఉండిపోయాడు.
ఏవంరూపనిజాచారస్ సో ఽవలోక్యాదరాన్ మయా । అవష్టభ్య బలాద్ ఏవ ముహూర్తం పరిబోధితః
అతని అలాంటి ప్రవర్తనను నేను శ్రద్ధగా గమనించి, బలవంతంగా పట్టుకుని, కొంతసేపు అతన్ని మేల్కొలిపాను.
పృష్టశ్ చ కస్ త్వం కిమ్ ఇదం కేనార్థేన కరోషి వా । కిం నామాభిమతం తే స్యాత్ కిం ముధా పరిముహ్యసి
అతనిని ఇలా అడిగారు: "నీవెవరు? ఇది ఏమిటి? ఏ ఉద్దేశంతో ఇది చేస్తున్నావు? నీ పేరు ఏమిటి? నీకు కావాల్సింది ఏమిటి? ఎందుకు నీవు ఇంతగా అయోమయంగా ఉన్నావు?"
ఇతి పృష్టేన కథితం తేన మే రఘునన్దన । నాహం కశ్చిన్ న చైవేదం మునే కిఞ్చిత్ కరోమ్య్ అహమ్
అలా అడిగినప్పుడు, అతడు నాకు ఇలా చెప్పాడు, రఘునందన: "నేను ఎవ్వరూ కాదు, ఇది కూడా ఏదీ కాదు. మునీంద్రా, నేను ఏ పనీ చేయడం లేదు."
త్వయాయమ్ అవభగ్నో ఽస్మి త్వం మే శత్రుర్ అరిన్దమ । త్వయా దృష్టో ఽస్మి నష్టో ఽస్మి దుఃఖాయ చ సుఖాయ చ
నీవు నన్ను బయటపెట్టావు; నీవే నా శత్రువు, శత్రువులను జయించే వాడా. నీవు నన్ను చూశావు, అందువల్ల నేను పోయినవాడిని, సుఖానికి, దుఃఖానికి కూడా నశించినవాడిని.
ఇతి ఉక్త్వా మామ్ అసావ్ అఙ్గాన్య్ ఆలోక్య స్వాని తిష్ఠవాన్ । రురోదార్తరవం దీనో మేఘో వర్షన్న్ ఇవారవీ
ఇలా చెప్పి, అతడు తన అవయవాలను చూసి అలా నిలబడ్డాడు. ఆవేదనతో, దుఃఖంతో, భూమిపై వర్షం కురిపించే మేఘంలా గట్టిగా ఏడ్చాడు.
క్షణమాత్రేణ తత్రాసావ్ ఉపసంహృత్య రోదనమ్ । స్వాన్య్ అఙ్గాని సమాలోక్య జహాసేన్ద్వంశువత్ సితమ్
అక్కడ అతడు క్షణంలోనే ఏడుపు ఆపేసి, తన శరీరాన్ని చూసి, చంద్రుడు తన కాంతిని వదిలిపెట్టినట్టు తన తెలుపును విడిచిపెట్టాడు.
అథాట్టహాసపర్యన్తే స పుమాన్ పురతో మమ । క్రమేణ తాని తత్యాజ స్వాన్య్ అఙ్గాని సమన్తతః
ఆ తరువాత, పెద్ద నవ్వు నవ్విన తర్వాత, నా ఎదుట ఉన్న ఆ మనిషి తన శరీర భాగాలను ఒక్కొక్కటిగా, అన్ని వైపులా వదిలిపెట్టాడు.
ప్రథమం పతితం తస్య శిరః పరమదారుణమ్ । తతస్ తే బాహవః పశ్చాద్ వక్షస్ తదను చోదరమ్
మొదట అతని తల భయంకరంగా పడిపోయింది; ఆ తరువాత చేతులు, తరువాత ఛాతీ, ఆ తరువాత పొత్తికడుపు పడిపోయాయి.
అథ క్షణేన స పుమాంస్ తాన్య్ అఙ్గాని చ సమ్భ్రమః । సర్వమ్ అన్తర్ధిమ్ ఆయాతం స్వప్నో బోధవతో యథా
తర్వాత క్షణంలోనే, ఆ మనిషి, అతని శరీర భాగాలు, ఆ కలవరమంతా పూర్తిగా కనుమరుగయ్యాయి; మేలుకున్నప్పుడు కల ఎలా పోతుందో అలాగే.
విచార్య నియతేశ్ శక్తిం తతో గన్తుమ్ ఉపస్థితః । దృష్టవాన్ అహమ్ ఏకాన్తే పునర్ అన్యం తథా నరమ్
విధి శక్తిని లోతుగా ఆలోచించి, అక్కడినుంచి బయలుదేరాలని నిర్ణయించుకున్నాను. అప్పుడు ఒంటరిగా ఉన్న చోట ఇంకొక మనిషిని కూడా అలాగే చూశాను.
సో ఽపి ప్రహారాన్ పరితః ప్రయచ్ఛన్ స్వయమ్ ఆత్మని । బాహుభిః పీవరాకారైస్ స్వయమ్ ఏవ పలాయతే
అతడూ తన బలమైన చేతులతో తనను తానే చుట్టూ కొడుతూ, తననుంచి తానే పారిపోతూ ఉండేవాడు.
కూపే పతతి కూపాత్ తు సముత్థాయాభిధావతి । పునః పతతి కుఞ్జే ఽన్తః పునర్ ఆర్తః పలాయతే
అతడు ఒక బావిలో పడిపోతాడు, ఆ బావిలోంచి బయటికి వచ్చి పరుగెడతాడు. మళ్లీ ఒక పొదల్లో పడిపోతాడు, మళ్లీ బాధతో పారిపోతూ ఉంటాడు.
పునః ప్రవిశతి స్వచ్ఛం క్షణం శిశిరకాననమ్ । రుష్టః పునః పునస్ తుష్టః పునః ప్రహరతి స్వయమ్
తర్వాత మళ్లీ కొంతసేపు చల్లని, నిర్మలమైన అడవిలోకి వెళ్తాడు. మళ్లీ కోపంగా, మళ్లీ సంతోషంగా, మళ్లీ తనను తానే కొడతాడు.
ఏవమ్ప్రాయనిజాచారశ్ చిరమ్ ఆలోక్య సస్మయమ్ । స మయా సమవష్టభ్య పరిపృష్టస్ తథైవ హి
అతని విచిత్రమైన ప్రవర్తనను చాలా కాలం గమనించి, చిరునవ్వుతో నేను దగ్గరకి వెళ్లి, అతనిని ఆ విషయంపై ప్రశ్నించాను.
తేనైవాథ క్రమేణాసౌ రుదిత్వా సమ్ప్రహస్య చ । అఙ్గైర్ విశీర్ణతామ్ ఏత్య యయావ్ అలమ్ అలక్ష్యతామ్
ఆ తరువాత, అతను క్రమంగా ఏడుస్తూ, నవ్వుతూ, శరీర భాగాలు బలహీనమైపోయి, కనబడకుండా అక్కడినుంచి వెళ్లిపోయాడు.
విచార్య నియతేశ్ శక్తిం తతో గన్తుమ్ ఉపస్థితః । దృష్టవాన్ అహమ్ ఏకాన్తే పునర్ అన్యం తథా నరమ్
అప్పుడా విధి శక్తిని ఆలోచించి, అక్కడినుంచి వెళ్లిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాను. ఒంటరిగా ఉన్న చోట మరో వ్యక్తిని కూడా అలాగే చూశాను.
ప్రహరంస్ తద్వద్ ఏవాసౌ స్వయమ్ ఏవ పలాయతే । పలాయమానః పతితో మహత్య్ అన్ధో ఽన్ధకూపకే
అతడూ అదే విధంగా తనను తానే కొట్టుకుంటూ, అక్కడినుంచి పారిపోతూ, పారిపోతున్నప్పుడు ఒక పెద్ద చీకటి గుంతలో పడిపోయాడు.
తత్రాహం సుచిరం కాలమ్ అవసం తత్ప్రతీక్షకః । యావత్ స సుచిరేణాపి కూపాద్ అభ్యుత్థితశ్ శఠః
అక్కడ నేను చాలా కాలం ఆ మనిషిని ఎదురుచూస్తూ ఉండిపోయాను. చివరికి, చాలా సేపటి తర్వాత, ఆ మోసగాడు బావిలోంచి బయటికి వచ్చాడు.