తద్ ఉత్తిష్ఠాశు గచ్ఛామస్ సర్వ ఏవ పితామహమ్ । తద్వరార్థమ్ అనర్థాయ విద్ధి తద్దుస్సహం తపః
అందరూ కలిసి త్వరగా పితామహుని వద్దకు వెళ్లుదాం. ఆమె ఈ కఠినమైన తపస్సు ఒక వరం కోసం చేస్తోంది. అది మనకు కష్టాన్ని తెచ్చే అవకాశం ఉంది.
ఇతి వాతేరితశ్ శక్రస్ సహ దేవగణేన సః । జగామ బ్రహ్మణో లోకం ప్రార్థయామ్ ఆస తం ప్రభుమ్
వాయువు ఇలా ప్రేరేపించడంతో, ఇంద్రుడు దేవతలతో కలిసి బ్రహ్మలోకానికి వెళ్లి ఆ ప్రభువును ఆశ్రయించాడు.
సూచ్యా అహం వరం దాతుం గచ్ఛామి హిమవచ్ఛిరః । బ్రహ్మణేతి ప్రతిజ్ఞాతే శక్రస్ స్వర్గమ్ ఉపాయయౌ
సూచీ ఇలా చెప్పింది: 'నేను బ్రహ్మదేవుని నుండి వరం పొందేందుకు హిమవంతు శిఖరానికి వెళ్తున్నాను.' బ్రహ్మదేవుడు అంగీకరించగా, ఇంద్రుడు తిరిగి స్వర్గానికి వెళ్లిపోయాడు.
ఏతావతాథ కాలేన సా బభూవ చ పావనీ । సూచీ నిజతపస్తాపతాపితామరమన్దిరా
కాలం గడిచే సరికి, ఆ సూచి తన స్వంత తపస్సు వల్ల పవిత్రురాలై, అమరుల మందిరంలో నివసించేది.
ముఖరన్ధ్రస్థితార్కాంశుదృశా స్వచ్ఛాయయైవ సా । విస్మయిన్యా వివర్తిన్యా ఆదినాన్తమ్ ఉపేక్షితా
ఆమె కన్నులు సూచి రంధ్రంలోంచి వెలిగే సూర్యకిరణల్లా మెరిసేవి. తన స్వచ్ఛమైన నీడతో, మొదటి నుండి చివరి వరకు మారుతూ ఉండే ప్రపంచాన్ని ఆశ్చర్యంతో పరిశీలించేది.
కౌశేయసూచ్యా తృణవన్ మేరుస్ స్థైర్యేణ నిర్జితః । మజ్జనిత్ర్యేతి వృద్ధ్యేవ యుక్తయాద్యన్తయోర్ దినే
పట్టు సూచి సహాయంతో, ఆమె స్థిరతలో మెరు పర్వతాన్ని కూడా మించిపోయింది. వృద్ధ మహిళలా, ఉదయం సాయంత్రం సమయాల్లో తనను తాను లోనికి ముంచడంలో నైపుణ్యం కలిగి ఉండేది.
మధ్యాహ్నే తాపభీత్యేవ విశన్త్యా మాతుర్ అన్తరమ్ । అన్యదా గౌరవాద్ దృష్ట్యా దూరతః ప్రేక్ష్యమాణయా
మధ్యాహ్నం వేడి భయంతో తల్లి లోపలికి ప్రవేశించేది. మిగతా సమయాల్లో గౌరవంతో, దూరంగా ఉండి, శ్రద్ధగా చూస్తూ ఉండేది.
సా తామ్ అవేక్షితే ఽక్ష్ణారాత్ తాపాద్ అఙ్గే నిమజ్జతి । సఙ్కటే విస్మరత్య్ ఏవ జనో గౌరవసత్క్రియామ్
ఆ కన్ను చూసినప్పుడు, ఆమె తన శరీరాన్ని ఆ వేడిలో ముంచేది. కష్టసమయంలో, మనిషి గౌరవాన్ని, మర్యాదను మర్చిపోతాడు.
ఛాయాసూచిస్ తాపసూచిస్ తయేత్య్ ఆత్మతృతీయయా । త్రికోణం తపసా పూతం వారాణస్యాస్ సమం కృతమ్
ఛాయాసూచి, తపస్సూచి, ఆమె తానే మూడవదిగా కలసి, ఆ త్రికోణాన్ని తపస్సుతో పవిత్రం చేసి, వారాణసికి సమానంగా చేసింది.
గతాస్ తేన త్రికోణేన త్రివర్ణపరిఖావతా । వాయవః పాంసవో యే ఽపి తే పరాం ముక్తిమ్ ఆగతాః
ఆ మూడు రంగుల పరిధులతో ఉన్న త్రికోణం వల్ల, అక్కడి గాలులు, ధూళి కూడా పరమ ముక్తిని పొందాయి.
విదితపరమకారణాథ జాతా స్వయమ్ అను చేతనసంవిదం విచార్య । స్వమననకలనానుసార ఏకస్ త్వ్ ఇహ హి గురుః పరమో న రాఘవాన్యః
పరమ కారణాన్ని తెలుసుకున్నవాడు, తన ఆత్మజ్ఞానం, విచారణ ద్వారా పుడతాడు. తన మననం, ఆలోచన ప్రకారం, ఇక్కడ పరమ గురువు తన ఆత్మే, రాఘవా! ఇంకెవరూ లేరు.
అథ వర్షసహస్రేణ తాం పితామహ ఆయయౌ । వరం పుత్రి గృహాణేతి వ్యాజహార నభస్తలాత్
అప్పుడొక వేళ సంవత్సరాల తర్వాత, ఆమె తాత అయిన బ్రహ్మ అక్కడికి వచ్చాడు. ఆకాశంలో నుంచి, "కుమార్తె, ఒక వరం కోరుకో" అని అన్నాడు.
సూచీ కర్మేన్ద్రియాభావాజ్ జీవమాత్రకలావతీ । న కిఞ్చిద్ వ్యాజహారాస్మై చిన్తయామ్ ఆస కేవలమ్
సూచీకి కర్మేంద్రియాలు లేవు, కేవలం ప్రాణశక్తి మాత్రమే ఉంది. అందుకే ఆమె ఏమీ మాట్లాడలేదు, లోపలే ఆలోచిస్తూ మౌనంగా నిలిచింది.
పూర్ణాస్మి గతసన్దేహా కిం వరేణ కరోమ్య్ అహమ్ । శామ్యామి పరినిర్వామి సుఖమ్ ఆసే చ కేవలమ్
నేను పూర్తిగా తృప్తిగా, సందేహాలు లేని స్థితిలో ఉన్నాను. వరం తీసుకుని నేను ఏమి చేస్తాను? ఇప్పుడు నేను విశ్రాంతిగా, శాంతిగా ఉండి, సంతోషంగా కూర్చుంటాను.
జ్ఞాతం జ్ఞాతవ్యమ్ అఖిలం శాన్తాస్ సన్దేహజాలికాః । స్వవివేకో వికసితః కిమ్ అన్యేన ప్రయోజనమ్
ఇప్పటికే తెలిసినంతన్నీ తెలుసుకున్నాను. సందేహాలన్నీ శాంతించాయి. నా స్వంత వివేకం వికసించింది. ఇంకేం కావాలి నాకు?
యథా స్థితేయమ్ అస్మీహ సన్తిష్ఠేయం తథైవ హి । సత్యాసత్యకలామ్ ఏవ త్యక్త్వా కిమ్ ఇతరేణ మే
నేను ఇక్కడ ఎలా స్థిరంగా ఉన్నానో, అలాగే ఎప్పుడూ ఉండిపోతాను. నిజం, అబద్ధం అనే సూక్ష్మమైన తేడాలు వదిలేసిన తర్వాత, ఇంకేమైనా నాకు అవసరమా?
ఏతావన్తమ్ అహం కాలమ్ అవివేకేన బాధితా । స్వసఙ్కల్పసముత్థేన వేతాలేనేవ బాలికా
ఇంతకాలం నేను వివేకం లేకుండా బాధపడుతూ, తన ఊహల్లోనే చిక్కుకుపోయిన చిన్నపిల్లలా ఉన్నాను.
ఇదానీమ్ ఉపశాన్తో ఽసౌ స్వవిచారణయా స్వయమ్ । ఈప్సితానీప్సితైర్ అర్థః కో భవేత్ కల్పితైర్ మమ
ఇప్పుడు నా స్వంత ఆలోచన వల్ల నాకు మనశ్శాంతి వచ్చింది. నాకు ఇష్టమైనవి, ఇష్టంలేనివి ఊహల్లోనే కల్పించుకున్నా, వాటితో నాకు ఏమి లాభం?
ఇతి నిశ్చయయుక్తాం తాం సూచీం కర్మేన్ద్రియోజ్ఝితామ్ । తూష్ణీం స్థితాం స నియతేస్ సమ్పశ్యన్ భగవాన్ స్థితిమ్
అలా నిశ్చయంతో, కర్మేంద్రియాలు లేని, మౌనంగా నిలబడి ఉన్న సూచిని చూసి, భగవంతుడు ఆమె స్థితిని గమనించాడు.
బ్రహ్మా పునర్ ఉవాచేమాం వీతరాగాం ప్రసన్నధీః । వరం పుత్రి గృహాణ త్వం కఞ్చిత్ కాలం చ భూతలే
బ్రహ్మదేవుడు మళ్లీ ప్రశాంతమైన మనసుతో ఇలా అన్నాడు: "కుమార్తె, నీవు నీకు ఇష్టమైన వరాన్ని కోరుకో. కొంతకాలం భూమిపై ఉండి ఆనందించు."
భోగాన్ భుక్త్వా తతః పశ్చాద్ గమిష్యసి పరం పదమ్ । అవ్యావృత్తిస్వరూపాయా నియతేర్ ఏష నిశ్చయః
నీవు ఇక్కడ సుఖాలు అనుభవించిన తర్వాత, ఆ పరమపదాన్ని చేరుకుంటావు. ఎలాంటి అంతరాయం లేకుండా జరిగే విధిగా ఇది నిర్ణయించబడింది.
తపసానేన సఙ్కల్పస్ సఫలో ఽస్తు తవోత్తమే । పీనా భవ పునస్ సైవ హిమకాననరాక్షసీ
ఈ తపస్సుతో నీ గొప్ప సంకల్పం ఫలించాలి. మళ్లీ అదే బలమైన హిమపర్వత అరణ్యంలో ఉండే రాక్షసిగా మారు.
యయా పూర్వం వియుక్తాసి తన్వా జలదరూపయా । బీజాన్తర్వృక్షతా పుత్రి బృహద్వృక్షతయా యథా
నీవు గతంలో ఎవరి నుండి వేరుపడావో, ఆ జలరూపమైన శరీరంతో, ఆవిడ విత్తనం వృద్ధి చెట్టు అయ్యినట్లే, కుమార్తె, మళ్లీ కలిసిపోవాలి.
యోగమ్ ఏష్యసి భూయస్ త్వం తన్వా తద్బీజరూపిణీ । తయైవ రమసే పుత్రి లతయేవాఙ్కురస్థితిః
నీవు మళ్లీ ఆ శరీరంతో కలిసిపోతావు, అది ఇప్పుడు విత్తనంలా ఉంది. ఆ శరీరంతోనే, కుమార్తె, నీవు ఆనందిస్తావు. అది మొక్కలో మొగ్గలా ఎలా ఆనందిస్తుందో, నీవు కూడా అలాగే ఆనందిస్తావు.
బాధాం విదితవేద్యత్వాన్ న చ లోకే కరిష్యసి । అన్తశ్శుద్ధా శాన్తవాతా శరదీవాభ్రమణ్డలీ
నీవు బాధలకు అతీతురాలివి అని అందరికీ తెలుసు కనుక, ఈ లోకంలో ఎవరికీ హాని చేయవు. నీ అంతరంగం శుద్ధంగా, గాలి ప్రశాంతంగా ఉంటాయి. శరదృతువులోని మేఘాల వలె నీవు నిర్మలంగా ఉంటావు.
అన్తరధ్యానవిరతా కదాచిల్ లీలయా యది । భవిష్యసి బహీరూఢా సర్వాత్మధ్యానరూపిణీ
నీవు లోపల ధ్యానంలో లీనమై ఉంటావు. ఎప్పుడైనా ఆటగా బయటకు వ్యక్తమైతే, అన్ని జీవుల్లోని ఆత్మ ధ్యానమే నీవైపోతావు.
వ్యవహారాత్మకధ్యానధారణాధారరూపిణీ । వాతస్వభావవద్దేహపరిస్పన్దవిలాసినీ
వ్యవహారంలో ధ్యానం, ధారణలకు ఆధారంగా నిలుస్తావు. గాలి స్వభావంలా, శరీరంలో సున్నితమైన కదలికగా ఆనందంగా విహరిస్తావు.
తదా విరోధినీ పుత్రి స్వకర్మస్పన్దరోధినీ । న్యాయేన క్షున్నివృత్త్యర్థం భూతబాధాం కరిష్యసి
అప్పుడు, కుమారీ, నీవు నీ స్వంత చర్యలను నియంత్రించే శక్తిగా మారుతావు. న్యాయబద్ధంగా, జీవులు తప్పు చేయకుండా చూసేందుకు వారికి బాధను కలిగిస్తావు.
భవిష్యసి న్యాయవృత్తిర్ లోకే త్వం న్యాయబాధికా । జీవన్ముక్తతయా దేహే స్వవివేకైకపాలికా
ఈ లోకంలో నీవు న్యాయాన్ని పాటిస్తూ, అవసరమైతే దాన్ని అడ్డుకుంటావు కూడా. శరీరంలో జీవన్ముక్తురాలిగా, నీ స్వంత వివేకమే నీకు రక్షణగా ఉంటుంది.
ఇత్య్ ఉక్త్వా గగనతలాజ్ జగామ దేవస్ సూచీ సా భవతు మమేతి కిం విరాగః । రాగో వాబ్జజవచనార్థధారణే ఽస్మిన్న్ ఇత్య్ అన్తర్ మననమయీ మనాగ్ బభూవ
ఆ దేవత ఆకాశంలోనుంచి ఇలా చెప్పి వెళ్లిపోయింది. సూచి, 'ఇది నాకు కలగాలి' అని అనుకుంది. పద్మజుడి మాటల అర్థాన్ని పట్టుకోవడంలో విరక్తి లేదా ఆసక్తి ఏమిటి? ఇలా ఆమె మనస్సులో ఒక సూక్ష్మమైన ఆలోచన కలిగింది.