దృఢదావానలే తత్ర సర్వభూతవివర్జితే । మహాశిలాతలక్షోభరూక్షే పాంసువిధూసరే
అక్కడ, అన్ని జీవులు లేని చోట, బలమైన అరణ్యాగ్ని మండుతున్న, పెద్ద రాళ్లతో, ఎత్తు తక్కువ uneven నేలపై, దుమ్ముతో కప్పబడిన ప్రదేశంలో నిలిచింది.
తస్థావ్ అభ్యుత్థితైకాసౌ నిస్తృణే విపులస్థలే । మరావ్ అకస్మాత్ సఞ్జాతా శుష్కా తృణశిఖా యథా
ఆమె ఒక్కతానే, ఎక్కడా గడ్డి లేకుండా విస్తారంగా ఉన్న మైదానంలో, ఎడారిలో అకస్మాత్తుగా పొడి గడ్డి తుప్పు లాగా ప్రత్యక్షమైంది, నేరుగా నిలబడి ఉండిపోయింది.
సూక్ష్మస్యైకస్య పాదస్య సార్ధేనైవాశ్రితోర్వరా । స్వసంవిదేకపాదాత్మతపః కర్తుం ప్రచక్రమే
తన సున్నితమైన కాలికి ఒకటి అరవేళ్లపై ఆధారపడుతూ, తన మనస్సే ఒక్క ఆధారంగా తపస్సు చేయడం ప్రారంభించింది.
సూక్ష్మపాదతలేనైషా వసుధారేణుసఙ్కటమ్ । నివార్యాత్తపదా కృచ్ఛ్రాద్ యత్నేనోర్ధ్వముఖీ స్థితా
ఆమె తన సున్నితమైన పాదపు తలంతో భూమి మీద ఉన్న ధూళిని అడ్డగించి, కష్టపడి, కాలును పైకి ఎత్తి నేరుగా నిలబడింది.
కృష్ణత్వహింస్రతాతైక్ష్ణ్యా వృత్తాస్యా పవనాశనైః । యత్నాత్ పదం నిబధ్నన్తీ రేణ్వణూపలసఙ్కటే
ధూళి, చిన్న రాళ్లు, ఇసుకల మధ్య కష్టంగా తన కాలును నిలబెట్టుకుంటూ, చీకటి, హింస లేకపోవడం, ముదురు తినడం, గాలినే ఆహారంగా తీసుకోవడం అన్నీ సహించుకుంది.
అరణ్యే క్షుభితాం సర్పీం దూరాలోకార్థమ్ ఉత్థితామ్ । పుచ్ఛకోటిస్థితాం పాతలోలామ్ అనుచకార సా
అడవిలో, దూరాన్ని చూడాలని తలెత్తిన, తోక చివర నిలబడి ఊగుతూ ఉన్న ఆ పాము వెనుక ఆమె వెళ్ళింది.
ముఖరన్ధ్రవినిష్క్రాన్తా తస్యా భాస్కరదీధితిః । సఖీ బభూవ సూచ్యాభా పశ్చాద్భాగైకరక్షిణీ
ఆ పాము నోటి నుంచి వెలువడిన సూర్యకిరణం, సూచి లాంటి ఆకారంతో, వెనుక భాగాన్ని కాపాడుతూ ఆమెకు తోడుగా మారింది.
క్షుద్రే ఽపి స్వజనీభూతే యాతి వత్సలతాం జనః । దీధిత్యాపి సఖీవృత్తం సూచ్యాస్ సూచితయాశ్రితమ్
చిన్నదైనా మనదిగా అనిపిస్తే మనుషులు మమకారం పెంచుకుంటారు; అలాగే సూర్యకిరణం కూడా స్నేహితురాలిగా, సూచి లాంటి తోడుదారిని ఆశ్రయించింది.
బభూవ తస్యాస్ స్వచ్ఛా యా ద్వితీయా తాపసీ సఖీ । ఏనస్సూచీవ మలినా తయా పశ్చాత్ కృతైవ సా
ఆమెకు రెండో స్నేహితురాలు అయిన తపస్విని స్త్రీ నిర్మలంగా, స్పష్టంగా ఉండేది; కానీ ఆ స్నేహితురాలి వల్ల ఆమె సూచి మాదిరిగా మచ్చపడిపోయింది.
సూచ్యాస్యనిర్గతార్కాంశుపాతాక్షస్మయకూణితమ్ । పశ్చాత్ స్మయతతా దృష్టా సా ధూల్యైవాత్ర కేవలమ్
సూచి ముఖం, సూచి అంచు నుంచి వెలువడిన సూర్యకిరణాలతో చిరునవ్వుతో ముడతలు పడినట్టు కనిపించింది. కానీ, తర్వాత చూస్తే, ఆ నవ్వు అక్కడ ఉన్న ధూళి వల్ల మాత్రమే అనిపించింది.
ధూల్యాపి ప్రేక్ష్యతే యా తామ్ అపి ద్రుమలతాదయః । మహాతపస్వినీం సూచీం ద్రష్టుం నోత్కణ్ఠయన్తి కే
ఆమెను ధూళిలోంచి చూసినా, చెట్లు, వల్లి మొదలైనవి ఆ మహా తపస్విని అయిన సూచి రూపాన్ని చూడాలని ఎప్పటికీ అలసిపోవు.
స్థిరబద్ధపదామ్ ఏనాం సుమనోవృత్తిమ్ ఉత్థితామ్ । అనిలాః క్షోభయాం చక్రుర్ ముఖనిర్గతభాఙ్కృతైః
స్థిరంగా నిలబడి, మంచి మనసుతో ఉన్న ఆమెను, గాలులు తమ నోటినుంచి వచ్చే శబ్దాలతో కలవరపరిచాయి.
ప్రసూతాని భవిష్యామో నిగీర్ణాన్య్ అనయాచిరమ్ । కౌసుమాని రజాంస్య్ అస్యా ఇత్య్ ఆస్యం పర్యపూపురన్
'మేము పుట్టబోతున్నాం, ఉండబోతున్నాం, త్వరలోనే ఈమె మమ్మల్ని మింగేస్తుంది' అని పువ్వుల రేణువులు ఆమె నోటిని నింపాయి.
తపోహరేన్ద్రప్రహితవాతనున్నామిషం రజః । తయా త్వ్ అహృత్త్వవ్యాజేన న నిగీర్ణం ముఖే ఽపి సత్
తపస్సు చేసిన దేవుడి పంపిన గాలులు ఎంత బలంగా ఊదినా, ఆ ధూళిని ఆమె నోట్లోకి తీసుకున్నట్టు కనిపించినా, నిజంగా ఆమె దాన్ని మింగలేదు.
న నిగీర్ణవతీ తాని రజాంసి దృఢనిశ్చయా । అన్తస్సారతయా కార్యం లఘవో ఽప్య్ ఆప్నువన్తి హి
ఆమె ధృఢమైన సంకల్పంతో ఆ ధూళిని మింగలేదు. మనసులో బలముంటే, ఎంత తేలికైనవి అయినా మనపై ప్రభావం చూపలేవు.
న పిబన్త్య్ ఆస్యసంస్థానితయా పుష్పరజాంస్య్ అపి । విస్మయం పవనః ప్రాప సుమేరూన్మూలనాధికమ్ । ఆశిరఃపిహితా పఙ్కైః పూరితాపి మహాజలైః
నోటికి వచ్చిన పువ్వు రేణువును కూడా ఆమె లోపలికి తీసుకోలేదు. సుమేరు పర్వతాన్ని పెక్కు గాలితో ఎత్తినప్పుడు కలిగే ఆశ్చర్యం కన్నా, ఆమెను మట్టి కప్పినా, పెద్ద నీళ్లతో నిండిపోయినా ఆమె కదలకపోవడాన్ని గాలి మరింత ఆశ్చర్యంగా చూసింది.
విధుతాపి బృహద్వాతైస్ త్రాసితాపి తడిద్భ్రమైః । ఉద్ధూలితాపి జలదైః క్షోభితాప్య్ అభ్రగర్జితైః
బలమైన గాలులు ఊదినా, మెరుపులు మెరిపించి భయపెట్టినా, మేఘాలు ఊపి పడేసినా, మబ్బుల గర్జనతో కలకలం చేసినా,
అపి వర్షసహస్రైస్ సా చిత్తస్థదృఢనిశ్చయా । పట్టగణ్డకసుప్తేవ నాకమ్పత తపస్వినీ
ఆమె వెయ్యేళ్లపాటు ధ్యానంలో లీనమై, తన సంకల్పంలో అచంచలంగా, రాయిపట్టుని పోలి కదలకుండా నిలిచింది.
నివృత్తాయా బహిస్స్పన్దాద్ అథ కాలే ఽసహాగతే । విచారయన్త్యాస్ తస్యాస్ స్వమ్ ఆత్మతత్త్వం స్వచేతనమ్
బయటి చలనాలు ఆగిపోయి, కొంతకాలం గడిచిన తర్వాత, ఆమె తన అసలైన స్వరూపాన్ని, చైతన్యాన్ని ఆలోచించసాగింది.
జ్ఞానాలోకస్ సముదభూత్ సా పరావరదర్శినీ । బభూవ నిర్మలా సూచీ చిత్సూచీ పావనీ పరమ్
జ్ఞానప్రకాశం ఆమెలో ఉదయించింది. ఉన్నతమైనదీ, తక్కువదీ అన్నీ ఆమెకు స్పష్టంగా కనబడాయి. ఆమె పరిపూర్ణంగా పవిత్రురాలై, చైతన్యసూచి వలె నిర్మలంగా మారింది.
జాతా విదితవేద్యా సా స్వయమ్ ఏవ తయా ధియా । తపసా దుష్కృతే క్షీణే సూచీ స్వముఖసూచనీ
తన బుద్ధితో తెలిసినదంతా గ్రహించింది. తపస్సుతో పాపాలు క్షీణించాక, ఆ సూచి తన అసలైన స్వరూపాన్ని చూపించింది.
ఇతి వర్షసహస్రాణి సాకరోద్ దారుణం తపః । సప్త సప్తమహాలోకసన్తాపకరమ్ ఉన్ముఖీ
అలా, ఆమె వేల సంవత్సరాలు తీవ్రమైన తపస్సు చేసింది. ఏడు మహా లోకాలను ఎదురుగా చూసి, ఆమె తపస్సు వల్ల అంతటా భయంకరమైన వేడి వ్యాపించింది.
తస్యాః కల్పాగ్నిభీమేన తపసా హిమవాన్ గిరిః । బభూవ తేన జ్వలితో జజ్వాలేవ తతో జగత్
ఆమె తపస్సు ఉగ్రతతో, హిమవంతు పర్వతం కాలిపోయినట్లయింది. ప్రళయాగ్ని లా మండిపోతూ, ఆ వేడి వల్ల ప్రపంచమంతా దహించబడినట్టుగా కనిపించింది.
కస్యేదం తపసాక్రాన్తం జగద్ ఇత్య్ అథ వాసవః । నారదం పరిపప్రచ్ఛ స తస్యాకథయచ్ చ తత్
ఈ తపస్సు వల్ల ప్రపంచం అంతా కమ్ముకున్నదెవరిదో అని వాసవుడు ఆలోచించాడు. అప్పుడు ఇంద్రుడు నారదుని అడిగాడు. నారదుడు ఆ విషయం అతనికి వివరంగా చెప్పాడు.
సప్త వర్షసహస్రాణి సూచీ దీర్ఘతపస్వినీ । మయా విజ్ఞాతదేహాసౌ తేనేదం జ్వలితం జగత్
ఏడు వేల సంవత్సరాలుగా, సూచీ అనే దీర్ఘకాల తపస్సు చేసే ascetic నాకు తెలుసు. ఆమె తపస్సు వల్లే ఈ లోకం అంతా మండిపోతోంది.
నాగాశ్ శ్వసన్తి విదలన్తి నగాః పతన్తి వైమానికా జలదవారిధయః ప్రయాన్తి । శోషం దిశో ఽర్కసహితా మలినీభవన్తి సూచ్యేన్ద్ర పశ్య తపసా క్షయమాయయైవ
పాములు గట్టిగా ఊపిరి తీస్తున్నాయి, కొండలు చీలిపోతున్నాయి, దేవతలు పడిపోతున్నారు, మేఘాలు, సముద్రాలు దూరమవుతున్నాయి. దిక్కులు, సూర్యుడితో కలిసి, ఎండిపోయి మలినంగా మారిపోతున్నాయి. ఇంద్రా, తపస్సు మాయవశంగా ఎలా వినాశాన్ని తెస్తుందో చూడు.
కర్కటీకటువృత్తాన్తం సర్వమ్ ఆకర్ణ్య వాసవః । నారదం పరిపప్రచ్ఛ పునర్జాతకుతూహలః
కర్కటికి జరిగిన చేదు సంఘటనలన్నీ విన్న ఇంద్రుడు, మళ్లీ కొత్త ఆసక్తితో నారదుని అడిగాడు.
సూచీవృత్తపిశాచీత్వం తపసోపార్జ్య తత్ తయా । కర్కట్యా హిమవత్కుక్ష్యాం కే భుక్తా విభవా మునే
మహర్షీ, తపస్సు వల్ల కర్కటి సూచి రూపంలో పిశాచిగా మారింది. హిమవంతు లోయలో ఆమె ఎవరి ప్రాణాలను భక్షించింది?
జీవసూచీ పిశాచీత్వం గతా యా శూకపేలవమ్ । అసీత్ కార్ష్ణాయసీ సూచిస్ తస్యాస్ స్వమ్ అవలమ్బనమ్
జీవసూచి పిశాచిగా మారి, ఒక చిన్న పిట్ట శరీరంలో ప్రవేశించింది. ఆమెకు ఆధారంగా ఉండేది నల్లటి ఇనుప సూచి.
తత్ స్వమ్ ఆలమ్బనం త్యక్త్వా వ్యోమవాతరథస్థయా । ప్రాణమారుతమార్గేణ తయా దేహప్రవిష్టయా
ఆ ఆధారాన్ని వదిలిపెట్టి, ఆమే గాలి, ఆకాశం లాంటి రథంలో కూర్చుని, ప్రాణవాయువు మార్గం ద్వారా శరీరంలోకి ప్రవేశించింది.