సుతే వద కథం ప్రాప్తా త్వమ్ ఇమం దేశమ్ ఆదితః । కిం వృత్తం తే త్వయా దృష్టం కిమ్ ఇవాధ్వని కుత్ర వా
బాలికా, చెప్పు చూద్దాం—నీవు మొదటిగా ఈ ప్రదేశానికి ఎలా వచ్చావు? నీకు ఏం జరిగింది? మార్గములో ఏమి చూశావు, ఎక్కడ చూశావు?
దేవి తస్మిన్ ప్రదేశే సా జాతమూర్ఛా తదాభవమ్ । ద్వితీయేన్దుకలేవాహం కల్పాన్తజ్వాలయావృతా
అమ్మా, ఆ ప్రదేశంలో నేను ఒక్కసారిగా మూర్చిపోయాను. అప్పటికి నేను రెండో పది చంద్రకళలా, యుగాంతంలో వచ్చే అగ్ని మంటలలో చిక్కుకున్నట్టుగా ఉన్నాను.
న చేతితం మయా కిఞ్చిత్ సమం విషమమ్ ఏవ వా । తతస్ తరలపక్ష్మాన్తే వినిమీల్య విలోచనే
ఆ సమయంలో నాకు ఏదీ తెలియలేదు—సుఖమో, దుఃఖమో ఏదీ అనిపించలేదు. తరువాత, కంపించే కళ్లపొగులు కింద నా కళ్లను మూసుకున్నాను.
తతో మరణమూర్ఛాన్తే పశ్యామి పరమేశ్వరి । యావద్ అభ్యుత్థితాస్మ్య్ ఆశు ప్లుతా చ గగనోదరమ్
ఆ మరణ మూర్చ చివరలో, పరమేశ్వరి, నేను చూసాను—తర్వాత అకస్మాత్తుగా లేచి, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయాను.
భూతాకాశే ఽనిలరథం సమారూఢాస్మ్య్ అహం తథా । ఆనీతా గన్ధలేఖేవ తేనాహమ్ ఇమమ్ ఆలయమ్
భూతాల లోకంలో, నేను గాలిరథంపై ఎక్కి వచ్చాను. పరిమళపు తుడిపాటి ఎలా గాలిలో తేలిపోతుందో, అలాగే నేను కూడా ఇక్కడికి తీసుకువచ్చబడాను.
ఇహ పశ్యామి సదనం నాయకేనాభ్యలఙ్కృతమ్ । దీప్తదీపం వివిక్తం చ మహార్హశయనాన్వితమ్
ఇక్కడ నేను ఒక ఇల్లు చూస్తున్నాను. ఆ ఇంటిని యజమాని అందంగా అలంకరించాడు. దీపాలు వెలిగిస్తూ, ప్రశాంతంగా, విలువైన మంచంతో అలంకరించబడి ఉంది.
పతిమ్ ఆలోకయామీమం యావద్ ఏష విదూరథః । శేతే కుసుమగుప్తాఙ్గో మధుః పుష్పవనే యథా
ఇప్పుడు నా భర్త విదూరథుడిని చూస్తున్నాను. అతని శరీరం పువ్వులతో కప్పబడి, పుష్పవనంలో తేనె ఎలా దాగి ఉంటుందో అలా నిద్రపోతున్నాడు.
అథ సఙ్గ్రామసంరమ్భశ్రమార్తో ఽయం స్వపిత్య్ అలమ్ । ఇతి నిద్రా మయాస్యైవం దేవేశ్వరి న వారితా
యుద్ధంలో తీవ్రంగా శ్రమించి అలసిపోయిన ఇతడు ఇప్పుడు లోతైన నిద్రలో ఉన్నాడు. అందుకే దేవతల రాణీ, నేను ఇతడి నిద్రను అడ్డుకోలేదు.
అనన్తరమ్ ఇమం దేశం ప్రాప్తే దేవ్యావ్ ఇమే త్వ్ ఇతి । యథానుభూతం కథితం మదనుగ్రహకారిణి
తర్వాత ఆ దేవి ఈ ప్రదేశానికి వచ్చినప్పుడు, నేను అనుభవించినదాన్ని అంతా నీకు చెప్పాను, Dayalu, నీకు కృప కలగాలని.
హే హంసహారిగామిన్యౌ లీలే లలితలోచనే । ఉత్థాపయామో నృపతిం శవతల్పతలాద్ ఇమమ్
హంసలాగ నడిచే, అందమైన కళ్లతో ఉన్నవారూ, మనం ఈ రాజును శవాలపై ఉన్న మంచం నుండి లేపుదాం.
సేత్య్ ఉక్త్వా ముముచే జీవమ్ ఆమోదమ్ ఇవ పద్మినీ । స సమీరలవాకారస్ తన్నాసానికటం యయౌ
అని చెప్పి, ఆ దేవి తన ప్రాణాన్ని పువ్వు పరిమళాన్ని విడిచిపెట్టినట్టు విడిచింది; అది గాలిలా రూపం తీసుకుని రాజు ముక్కు దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఘ్రాణకోశం వివేశాశు వంశరన్ధ్రమ్ ఇవానిలః । స్వవాసనాశతాన్య్ అన్తర్ దధద్ అబ్ధిర్ మణీన్ ఇవ
ఆ ప్రాణశక్తి వెంటనే రాజు ముక్కులోని రంధ్రంలోకి, గాలి వంశంలోకి ప్రవేశించినట్టు, తన వాసనలతో పాటు సముద్రం మణులను దాచుకున్నట్టు ప్రవేశించింది.
అన్తస్స్థజీవం వదనం తస్య తత్కాన్తిమ్ ఆయయౌ । పద్మస్యావగ్రహే పద్మం ప్రవిష్టమ్ ఇవ వారిణి
అతని లోపల ఉన్న జీవశక్తి ముఖం మీద వెలిగిపొంగింది. నీటిలోని ఒక కమలం ప్రతిబింబంగా మరొక కమలం లోపలికి వచ్చినట్టు అది కనిపించింది.
క్రమాద్ అఙ్గాని సర్వాణి సరసాని చకాశిరే । తస్య పుష్పాకర ఇవ లతాజాలాని బూభృతః
క్రమంగా అతని శరీరంలోని అన్ని అవయవాలు సౌందర్యంతో మెరిసిపోయాయి. అవి భూమిమీద పుష్పగుచ్ఛాల్లా, కొండపై వాలిన లతాజాలాల్లా కనిపించాయి.
అథాబభౌ కలాపూర్ణస్ స రాకాయామ్ ఇవోడురాట్ । భాసయన్ భవనం భూరి వదనేన్దుమరీచిభిః
తర్వాత అతడు సంపూర్ణ కాంతితో నిండినవాడిగా, పూర్ణచంద్రుడిలా కనిపించాడు. అతని ముఖచంద్రుని కిరణాలతో ఆ ఇంటి అంతటిని ప్రకాశింపజేశాడు.
స్ఫారయామ్ ఆస సో ఽఙ్గాని రసవన్తి మృదూని చ । కనకోజ్జ్వలకాన్తీని పల్లవానీవ మాధవః
అతడు తన అవయవాలను మృదువుగా, జీవశక్తితో నిండినట్లుగా విస్తరించాడు. అవి వసంతంలో కొత్తగా మొలిచిన పచ్చికల్లా, బంగారు వెలుగు పరచినట్లుగా మెరిసిపోయాయి.
ఉన్మీలయమ్ ఆస దృశౌ విమలాలోకకారణే । హారిణ్యౌ సుభగాభోగే చన్ద్రార్కౌ భువనం యథా
ఆయన తన కళ్లను తెరిచాడు. ఆ కళ్ళు నిర్మలమైన వెలుగుకు మూలంగా, ఆకర్షణీయమైన అందంతో, చంద్రుడు సూర్యుడు ఈ లోకాన్ని ఎలా ప్రకాశింపజేస్తారో అలా మెరిసిపోతున్నాయి.
ఉత్తస్థౌ ప్రోల్లసత్కాయో విన్ధ్యాద్రిర్ ఇవ వృద్ధిమాన్ । ఉవాచ కస్ స్థిత ఇహ ప్రభాకపిశితాలయః
ఆయన తన శరీరాన్ని మెరిసేలా పైకి లేచాడు. అది వృద్ధి చెందిన వింధ్య పర్వతంలా గొప్పదిగా కనిపించింది. ఆయన ఇలా అడిగాడు: 'ఈ ప్రకాశవంతమైన స్థలంలో ఎవరు నిలబడి ఉన్నారు?'
లీలాద్వయమ్ అథాస్యాగ్రే ప్రోవాచాదిశ్యతామ్ ఇతి । స దదర్శ పురో నమ్రం లీలాద్వయమ్ అవస్థితమ్
ఆ సమయంలో, అతని ముందు లీలాద్వయం నిలబడి, 'ఏదైనా ఆజ్ఞాపించండి' అని వినయంగా చెప్పింది. అతను తన ముందర వినయంగా నిలబడి ఉన్న లీలాద్వయాన్ని చూశాడు.
సమాధారం సమాకారం సమరూపం సమస్థితి । సమవాక్యం సమోద్యోగం సమానన్దం సమోదయమ్
అది సమానమైన ఆధారంతో, సమానమైన ఆకారంతో, ఒకే విధమైన రూపంతో, ఒకే మాటతో, సమానమైన ప్రయత్నంతో, సమానమైన ఆనందంతో, ఒకే విధమైన ఉద్భవంతో ఉంది.
కా త్వం కేయం కుతశ్ చేయమ్ ఇత్య్ ఆహ స విలోకయన్ । తస్మై లీలాహ హే దేవ శ్రూయతాం యద్ వదామ్య్ అహమ్
ఆమెను చూసి, అతడు అడిగాడు: "నువ్వెవరు? ఈమె ఎవరు? ఈమె ఎక్కడి నుంచి వచ్చారు?" అప్పుడు లీలా అతనికి ఇలా చెప్పింది: "ప్రభూ, నేను చెప్పబోయేది వినండి."
మహిలా తవ లీలాహం ప్రాక్తనీ సహ వర్ధితా । వాగ్ అర్థస్యేవ సంసక్తా స్థితా సంశ్లేషశాలినీ
ప్రభూ, నేను మీ భార్య లీలాను. మునుపటి నుంచే మీతో కలిసి పెరిగాను. మాట అర్థంతో కలిసినట్టు, నేను మీతో ఎప్పుడూ విడిపోకుండా ఉండిపోయాను.
ఇయం లీలా ద్వితీయా తే మహిలా హేలయా మయా । ఉపార్జితా త్వదర్థేన కథయిష్యే ఽహమ్ ఈదృశమ్
ఇవ్వాళ మీకు ఉన్న రెండో భార్య కూడా లీలానే. మీ కోసమే నేను తేలికగా ఆమెను సంపాదించాను. ఇది ఎలా జరిగిందో నేను ఇప్పుడు చెబుతాను.
శిరోభాగోపవిష్టేయం యేహ హేమమహాసనా । ఏషా సరస్వతీ దేవీ త్రైలోక్యజననీ శివా
ఇక్కడ బంగారు సింహాసనంపై తల భాగంలో కూర్చున్నది, ఆమె సరస్వతీ దేవి. ఈమె మూడు లోకాలకు తల్లి అయిన శుభదాయిని.
అస్మాకం పుణ్యసంభారైర్ ఇహ సాక్షాద్ ఉపాగతా । అనయాసి పరాల్ లోకాద్ ఇహానీతో మహీపతిః
మనము సంపాదించిన పుణ్యఫలంతో ఆమె ఇక్కడ ప్రత్యక్షంగా వచ్చిందీ. ఆమె వల్లే, ఓ రాజా, నువ్వు పరలోకంనుండి ఇక్కడికి తీసుకొచ్చినవాడవు.
ఇత్య్ ఆకర్ణ్య సముత్థాయ రాజా రాజీవలోచనః । లమ్బమాల్యామ్బరధరః పపాత జ్ఞప్తిపాదయోః
ఇలా విని, కమలముఖుడైన రాజు లేచి, వేలాడే హారాలు, వస్త్రాలు ధరించి, జ్ఞానదేవత పాదాల వద్ద పడిపోయాడు.
సరస్వతి నమస్ తుభ్యం సర్వలోకహితప్రదే । ప్రయచ్ఛ వరదే మేధాం దీర్ఘమ్ ఆయుర్ ధనాని చ
సరస్వతి దేవీ! నీకు నమస్కరిస్తున్నాను. నీవు సమస్త లోకాలకూ మేలు చేసేవాడివి. వరాలిచ్చే దేవతా! నాకు జ్ఞానాన్ని, దీర్ఘాయువును, ధనాన్ని ప్రసాదించు.
ఇత్య్ ఉక్తవన్తం హస్తేన పస్పర్శ జ్ఞప్తిదేవతా । త్వం పుత్రాభిమతార్థాఢ్యో భవేతి వచనాన్వితః
అతడు ఇలా అడిగినప్పుడు, జ్ఞానదేవత తన చేతితో అతన్ని తాకి, 'నీవు కొడుకులు, కోరినవన్నీ సంపాదించు' అని ఆశీర్వదించింది.
సర్వాపదస్ సకలదుష్కృతదృష్టయశ్ చ గచ్ఛన్తు వశ్ శమమ్ అనన్తసుఖాని సమ్యక్ । ఆయాన్తు నిత్యముదితా జనతా భవన్తు రాష్ట్రే స్థిరాశ్ చ విలసన్తు సదైవ లక్ష్మ్యః
అన్ని అపాయాలు, చెడు పనుల దృష్టులు తొలగిపోవాలి. అనంతమైన ఆనందాలు సంపూర్ణంగా వచ్చిపోవాలి. ప్రజలు ఎప్పుడూ ఉల్లాసంగా ఉండాలి. దేశం స్థిరంగా ఉండాలి. ఐశ్వర్యం ఎల్లప్పుడూ ప్రకాశించాలి.
సరస్వతీ తదేత్యుక్త్వా తత్రైవాన్తర్ధిమ్ ఆయయౌ । ప్రభాతే పఙ్కజైస్ సార్ధం బుబుధే సకలో జనః
సరస్వతి ఇలా చెప్పి అక్కడే అంతర్ధానం అయింది. ఉదయాన్నే, పద్మాలతో పాటు, అందరూ మేలుకున్నారు.