రూఢాతివాహికీభావశ్ శవో భవతి దేహకః । నిర్జలామ్భోదసదృశో నిర్గన్ధకుసుమోపమః
సూక్ష్మదేహ స్థితి పక్కాగా ఏర్పడినప్పుడు, భౌతిక శరీరం శవంలా మారిపోతుంది. అది నీళ్ళు లేని మేఘంలా, వాసన లేని పువ్వులా ఉంటుంది.
అద్యారభ్య ప్రరూఢాయామ్ ఆతివాహికసంవిది । దేహో విస్మృతిమ్ ఆయాతి గర్భసంస్థేవ యౌవనే
ఇప్పటి నుండి, సూక్ష్మదేహ జ్ఞానం పెరిగినప్పుడు, శరీరం మనసుకు మరచిపోతుంది. యవ్వనంలో గర్భంలో ఉన్న స్థితిని మనం ఎలా మర్చిపోతామో, అలాగే ఇది కూడా మరిచిపోతుంది.
ఏకత్రింశే ఽద్య దివసే ప్రాప్తా వయమ్ ఇహామ్బరమ్ । ప్రభాతే మోహితే దాస్యౌ మయైతే నిద్రయాధునా
ఈ రోజు ముప్పత్తొకటి రోజుల తర్వాత మేము ఈ ఆకాశానికి వచ్చాము. ఉదయం ఈ ఇద్దరు దాసులు నిద్ర వల్ల మాయలో పడ్డారు.
తద్ ఏహి యావల్ లీలాయై లీలే సఙ్కల్పలీలయా । ఆత్మానం దర్శయావో ఽస్యై వ్యవహారః ప్రవర్తతామ్
అయితే, లీలా, మనం ఆలోచనల ఆటతో ఆమెకు మనల్ని చూపిద్దాం. అప్పుడు కార్యాలు కొనసాగుతాయి.
ఆవాం తావద్ ఇమే లీలా పశ్యత్వ్ ఇత్య్ ఏవ చిన్తితే । జ్ఞప్త్యా దేవ్యౌ తతస్ తత్ర దృశ్యే దీప్తే బభూవతుః
మనిద్దరం లీలా ఎదుట కనిపిద్దాం అని ఆలోచించగానే, ఆ జ్ఞానశక్తితో ఆ ఇద్దరు దేవతలు అక్కడ ప్రకాశవంతంగా కనబడిపోయారు.
సా విదూరథలీలాథ సమాకులవిలోచనా । గృహమ్ ఆలోకయామ్ ఆస తత్ తేజఃపుఞ్జభాసురమ్
అప్పుడు విదూరథుని భార్య లీలా, ఆశ్చర్యంతో కళ్లు నిండిపోయి, ఆ వెలుగుతో మెరిసిపోతున్న ఇంటిని తిలకించింది.
చన్ద్రబిమ్బాద్ ఇవోత్కీర్ణం ధౌతం హేమద్రవైర్ ఇవ । జ్వాలాయా ఇవ శీతాయాస్ సుమధ్యమ్ ఇవ భిత్తిమత్
ఆ చంద్రబింబంలా మెరిసే, బంగారు ప్రవాహాలతో తుడిచినట్టుగా, చల్లని జ్వాలలా, బలమైన తోడుతో ఉన్న సన్నని వల్లి లాంటి రూపం.
గృహమ్ ఆలోక్య పురతో లీలాజ్ఞప్తీ విలోక్యతే । ఉత్థాయ సమ్భ్రమవతీ తయోః పాదేషు సాపతత్
ఆమె ఇంటిని ముందుగా చూసి, ఆహ్వానం గుర్తించి, తొందరగా లేచి, ఆ ఇద్దరి పాదాల వద్ద పడిపోయింది.
మజ్జయాయాగతే దేవ్యౌ జయతం జీవితప్రదే । ఇహ పూర్వమ్ అహం ప్రాప్తా భవత్యోర్ మార్గశోధినీ
మజ్జయా దేవి వచ్చి, "మీరు చిరంజీవులై ఉండండి! నేను ముందే వచ్చి, మీ మార్గాన్ని శుభ్రం చేసాను" అని చెప్పింది.
ఇత్య్ ఉక్తవత్యాం తస్యాం తా మానిన్యో మత్తయౌవనాః । ఉపావిశన్ విష్టరేషు లతా మేరుశిరస్స్వ్ ఇవ
ఆమె ఇలా చెప్పిన తరువాత, ఆ గర్వితమైన, యవ్వనంతో మత్తుగా ఉన్న ఆ మహిళలు, మెరుమునెత్తు మీద వలసలలా, అక్కడ ఉన్న ఆసనాలపై కూర్చున్నారు.
సుతే వద కథం ప్రాప్తా త్వమ్ ఇమం దేశమ్ ఆదితః । కిం వృత్తం తే త్వయా దృష్టం కిమ్ ఇవాధ్వని కుత్ర వా
బాలికా, చెప్పు చూద్దాం—నీవు మొదటిగా ఈ ప్రదేశానికి ఎలా వచ్చావు? నీకు ఏం జరిగింది? మార్గములో ఏమి చూశావు, ఎక్కడ చూశావు?
దేవి తస్మిన్ ప్రదేశే సా జాతమూర్ఛా తదాభవమ్ । ద్వితీయేన్దుకలేవాహం కల్పాన్తజ్వాలయావృతా
అమ్మా, ఆ ప్రదేశంలో నేను ఒక్కసారిగా మూర్చిపోయాను. అప్పటికి నేను రెండో పది చంద్రకళలా, యుగాంతంలో వచ్చే అగ్ని మంటలలో చిక్కుకున్నట్టుగా ఉన్నాను.
న చేతితం మయా కిఞ్చిత్ సమం విషమమ్ ఏవ వా । తతస్ తరలపక్ష్మాన్తే వినిమీల్య విలోచనే
ఆ సమయంలో నాకు ఏదీ తెలియలేదు—సుఖమో, దుఃఖమో ఏదీ అనిపించలేదు. తరువాత, కంపించే కళ్లపొగులు కింద నా కళ్లను మూసుకున్నాను.
తతో మరణమూర్ఛాన్తే పశ్యామి పరమేశ్వరి । యావద్ అభ్యుత్థితాస్మ్య్ ఆశు ప్లుతా చ గగనోదరమ్
ఆ మరణ మూర్చ చివరలో, పరమేశ్వరి, నేను చూసాను—తర్వాత అకస్మాత్తుగా లేచి, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయాను.
భూతాకాశే ఽనిలరథం సమారూఢాస్మ్య్ అహం తథా । ఆనీతా గన్ధలేఖేవ తేనాహమ్ ఇమమ్ ఆలయమ్
భూతాల లోకంలో, నేను గాలిరథంపై ఎక్కి వచ్చాను. పరిమళపు తుడిపాటి ఎలా గాలిలో తేలిపోతుందో, అలాగే నేను కూడా ఇక్కడికి తీసుకువచ్చబడాను.
ఇహ పశ్యామి సదనం నాయకేనాభ్యలఙ్కృతమ్ । దీప్తదీపం వివిక్తం చ మహార్హశయనాన్వితమ్
ఇక్కడ నేను ఒక ఇల్లు చూస్తున్నాను. ఆ ఇంటిని యజమాని అందంగా అలంకరించాడు. దీపాలు వెలిగిస్తూ, ప్రశాంతంగా, విలువైన మంచంతో అలంకరించబడి ఉంది.
పతిమ్ ఆలోకయామీమం యావద్ ఏష విదూరథః । శేతే కుసుమగుప్తాఙ్గో మధుః పుష్పవనే యథా
ఇప్పుడు నా భర్త విదూరథుడిని చూస్తున్నాను. అతని శరీరం పువ్వులతో కప్పబడి, పుష్పవనంలో తేనె ఎలా దాగి ఉంటుందో అలా నిద్రపోతున్నాడు.
అథ సఙ్గ్రామసంరమ్భశ్రమార్తో ఽయం స్వపిత్య్ అలమ్ । ఇతి నిద్రా మయాస్యైవం దేవేశ్వరి న వారితా
యుద్ధంలో తీవ్రంగా శ్రమించి అలసిపోయిన ఇతడు ఇప్పుడు లోతైన నిద్రలో ఉన్నాడు. అందుకే దేవతల రాణీ, నేను ఇతడి నిద్రను అడ్డుకోలేదు.
అనన్తరమ్ ఇమం దేశం ప్రాప్తే దేవ్యావ్ ఇమే త్వ్ ఇతి । యథానుభూతం కథితం మదనుగ్రహకారిణి
తర్వాత ఆ దేవి ఈ ప్రదేశానికి వచ్చినప్పుడు, నేను అనుభవించినదాన్ని అంతా నీకు చెప్పాను, Dayalu, నీకు కృప కలగాలని.
హే హంసహారిగామిన్యౌ లీలే లలితలోచనే । ఉత్థాపయామో నృపతిం శవతల్పతలాద్ ఇమమ్
హంసలాగ నడిచే, అందమైన కళ్లతో ఉన్నవారూ, మనం ఈ రాజును శవాలపై ఉన్న మంచం నుండి లేపుదాం.
సేత్య్ ఉక్త్వా ముముచే జీవమ్ ఆమోదమ్ ఇవ పద్మినీ । స సమీరలవాకారస్ తన్నాసానికటం యయౌ
అని చెప్పి, ఆ దేవి తన ప్రాణాన్ని పువ్వు పరిమళాన్ని విడిచిపెట్టినట్టు విడిచింది; అది గాలిలా రూపం తీసుకుని రాజు ముక్కు దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఘ్రాణకోశం వివేశాశు వంశరన్ధ్రమ్ ఇవానిలః । స్వవాసనాశతాన్య్ అన్తర్ దధద్ అబ్ధిర్ మణీన్ ఇవ
ఆ ప్రాణశక్తి వెంటనే రాజు ముక్కులోని రంధ్రంలోకి, గాలి వంశంలోకి ప్రవేశించినట్టు, తన వాసనలతో పాటు సముద్రం మణులను దాచుకున్నట్టు ప్రవేశించింది.
అన్తస్స్థజీవం వదనం తస్య తత్కాన్తిమ్ ఆయయౌ । పద్మస్యావగ్రహే పద్మం ప్రవిష్టమ్ ఇవ వారిణి
అతని లోపల ఉన్న జీవశక్తి ముఖం మీద వెలిగిపొంగింది. నీటిలోని ఒక కమలం ప్రతిబింబంగా మరొక కమలం లోపలికి వచ్చినట్టు అది కనిపించింది.
క్రమాద్ అఙ్గాని సర్వాణి సరసాని చకాశిరే । తస్య పుష్పాకర ఇవ లతాజాలాని బూభృతః
క్రమంగా అతని శరీరంలోని అన్ని అవయవాలు సౌందర్యంతో మెరిసిపోయాయి. అవి భూమిమీద పుష్పగుచ్ఛాల్లా, కొండపై వాలిన లతాజాలాల్లా కనిపించాయి.
అథాబభౌ కలాపూర్ణస్ స రాకాయామ్ ఇవోడురాట్ । భాసయన్ భవనం భూరి వదనేన్దుమరీచిభిః
తర్వాత అతడు సంపూర్ణ కాంతితో నిండినవాడిగా, పూర్ణచంద్రుడిలా కనిపించాడు. అతని ముఖచంద్రుని కిరణాలతో ఆ ఇంటి అంతటిని ప్రకాశింపజేశాడు.
స్ఫారయామ్ ఆస సో ఽఙ్గాని రసవన్తి మృదూని చ । కనకోజ్జ్వలకాన్తీని పల్లవానీవ మాధవః
అతడు తన అవయవాలను మృదువుగా, జీవశక్తితో నిండినట్లుగా విస్తరించాడు. అవి వసంతంలో కొత్తగా మొలిచిన పచ్చికల్లా, బంగారు వెలుగు పరచినట్లుగా మెరిసిపోయాయి.
ఉన్మీలయమ్ ఆస దృశౌ విమలాలోకకారణే । హారిణ్యౌ సుభగాభోగే చన్ద్రార్కౌ భువనం యథా
ఆయన తన కళ్లను తెరిచాడు. ఆ కళ్ళు నిర్మలమైన వెలుగుకు మూలంగా, ఆకర్షణీయమైన అందంతో, చంద్రుడు సూర్యుడు ఈ లోకాన్ని ఎలా ప్రకాశింపజేస్తారో అలా మెరిసిపోతున్నాయి.
ఉత్తస్థౌ ప్రోల్లసత్కాయో విన్ధ్యాద్రిర్ ఇవ వృద్ధిమాన్ । ఉవాచ కస్ స్థిత ఇహ ప్రభాకపిశితాలయః
ఆయన తన శరీరాన్ని మెరిసేలా పైకి లేచాడు. అది వృద్ధి చెందిన వింధ్య పర్వతంలా గొప్పదిగా కనిపించింది. ఆయన ఇలా అడిగాడు: 'ఈ ప్రకాశవంతమైన స్థలంలో ఎవరు నిలబడి ఉన్నారు?'
లీలాద్వయమ్ అథాస్యాగ్రే ప్రోవాచాదిశ్యతామ్ ఇతి । స దదర్శ పురో నమ్రం లీలాద్వయమ్ అవస్థితమ్
ఆ సమయంలో, అతని ముందు లీలాద్వయం నిలబడి, 'ఏదైనా ఆజ్ఞాపించండి' అని వినయంగా చెప్పింది. అతను తన ముందర వినయంగా నిలబడి ఉన్న లీలాద్వయాన్ని చూశాడు.
సమాధారం సమాకారం సమరూపం సమస్థితి । సమవాక్యం సమోద్యోగం సమానన్దం సమోదయమ్
అది సమానమైన ఆధారంతో, సమానమైన ఆకారంతో, ఒకే విధమైన రూపంతో, ఒకే మాటతో, సమానమైన ప్రయత్నంతో, సమానమైన ఆనందంతో, ఒకే విధమైన ఉద్భవంతో ఉంది.