నిర్జీవం పతితం భూమౌ సంశుష్కమ్ ఇవ పల్లవమ్ । కాష్ఠకుడ్యోపసంజాతం శవం తుహినశీతలమ్
ప్రాణం లేని ఆమె శవం నేలపై పడిపోయి, వాడిపోయిన ఆకులా ఎండిపోయింది. అది కలప గోడ పక్కన మంచు లాంటి చల్లదనంతో కనిపించింది.
తతో మన్త్రిభిర్ ఆగత్య మృతైవేయమ్ ఇతి స్వయమ్ । క్లేదలోకాద్ వినిర్ణీయ భీత్యా నిష్కాలితం గృహాత్
తర్వాత మంత్రిలు వచ్చి, ఆమె మరణించిందని నిర్ణయించి, కుళ్ళిన లక్షణాల ద్వారా ఇది తెలుసుకుని, భయంతో ఆమెను ఇంటి నుంచి బయటకు తీసుకెళ్లారు.
బహునాత్ర కిమ్ ఉక్తేన నీత్వా చన్దనదారుభిః । చితౌ ప్రక్షిప్య సఘృతం సహసా భస్మసాత్కృతమ్
ఇక్కడ ఎక్కువగా చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు. వారు ఆమెను తీసుకుని, చందన కట్టలతో కూడిన చితపై పెట్టి, నెయ్యి పోసి, వెంటనే బూడిదగా మార్చేశారు.
తతో రాజ్ఞీ మృతే ఽత్యుచ్చైః కృత్వా రోదనమ్ ఆకులః । పరివారస్ తవాశేషః కృతవాన్ ఔర్ధ్వదేహికమ్
అనంతరం రాణి మరణించడంతో, పెద్దగా ఏడుపు, కలకలం మొదలయ్యింది. నీ సేవకులు అందరూ అంత్యక్రియలు నిర్వహించారు.
ఇదానీం త్వామ్ ఇహాలోక్య సశరీరామ్ ఇహాగతామ్ । పరలోకాద్ ఆగతేతి మహచ్ చిత్రం భవిష్యతి
ఇప్పుడు నిన్ను ఇక్కడ శరీరంతో చూసి, పరలోకం నుండి తిరిగి వచ్చావని అందరూ గొప్ప ఆశ్చర్యంగా భావిస్తారు.
త్వం తు తేనైవ దేహేన సత్యసఙ్కల్పతస్ సుతే । దృశ్యసే స్వవదాతేన తేన చిత్తం తవోపరి
నీవు నిజమైన సంకల్పబలంతో, అదే శరీరంతో, నీ కుమారునిపై మనస్సు కేంద్రీకరించి ఇక్కడ కనిపిస్తున్నావు.
యద్వాసనా త్వమ్ అభవో దేహం ప్రతి తద్ ఏవ తే । రూపమ్ అభ్యుదితం బాలే తేన ప్రాక్సదృశం తవ
శరీరాన్ని గురించి నీకు ఏ భావన ఉన్నదో, అదే రూపం నీకు మళ్లీ ప్రकटమైంది, చిన్నవాడా, అది మునుపటిలాగే ఉంది.
స్వవాసనానుసారేణ సర్వస్ సర్వం హి పశ్యతి । దృష్టాన్తో ఽత్రావిసంవాదీ బాలవేతాలదర్శనమ్
ప్రతి ఒక్కరూ తమ భావనల ప్రకారం అన్నిటినీ చూస్తారు; దీనికి ఉదాహరణగా, బాలవేతాళుని దర్శనం తప్పు లేనిది.
ఆతివాహకదేహాసి సమ్పన్నా సిద్ధసున్దరీ । విస్మృతస్ తవ దేహో ఽసౌ ప్రాక్తనో నయతస్ స్వయమ్
సిద్ధి సాధించిన అందమైనవాడివి, నీవు ఇప్పుడు సూక్ష్మదేహాన్ని పొందావు. నీ పాత శరీరం నీకు మరచిపోయింది, అది ఇప్పుడు తానే తాను వెళ్లిపోతుంది.
దృఢాతివాహికదృశః ప్రశామ్యత్య్ ఆధిభౌతికః । బుద్ధస్య దృశ్యమానో ఽపి శరన్మేఘ ఇవామ్బరే
ఎవరికి సూక్ష్మదేహంలో దృష్టి బలంగా స్థిరపడిందో, ఆ వ్యక్తికి భౌతిక బాధలు తగ్గిపోతాయి. అవి కనబడినా, అవగాహన కలవారికి ఆకాశంలో మేఘంలా కనిపిస్తాయి కానీ బాధించవు.
రూఢాతివాహికీభావశ్ శవో భవతి దేహకః । నిర్జలామ్భోదసదృశో నిర్గన్ధకుసుమోపమః
సూక్ష్మదేహ స్థితి పక్కాగా ఏర్పడినప్పుడు, భౌతిక శరీరం శవంలా మారిపోతుంది. అది నీళ్ళు లేని మేఘంలా, వాసన లేని పువ్వులా ఉంటుంది.
అద్యారభ్య ప్రరూఢాయామ్ ఆతివాహికసంవిది । దేహో విస్మృతిమ్ ఆయాతి గర్భసంస్థేవ యౌవనే
ఇప్పటి నుండి, సూక్ష్మదేహ జ్ఞానం పెరిగినప్పుడు, శరీరం మనసుకు మరచిపోతుంది. యవ్వనంలో గర్భంలో ఉన్న స్థితిని మనం ఎలా మర్చిపోతామో, అలాగే ఇది కూడా మరిచిపోతుంది.
ఏకత్రింశే ఽద్య దివసే ప్రాప్తా వయమ్ ఇహామ్బరమ్ । ప్రభాతే మోహితే దాస్యౌ మయైతే నిద్రయాధునా
ఈ రోజు ముప్పత్తొకటి రోజుల తర్వాత మేము ఈ ఆకాశానికి వచ్చాము. ఉదయం ఈ ఇద్దరు దాసులు నిద్ర వల్ల మాయలో పడ్డారు.
తద్ ఏహి యావల్ లీలాయై లీలే సఙ్కల్పలీలయా । ఆత్మానం దర్శయావో ఽస్యై వ్యవహారః ప్రవర్తతామ్
అయితే, లీలా, మనం ఆలోచనల ఆటతో ఆమెకు మనల్ని చూపిద్దాం. అప్పుడు కార్యాలు కొనసాగుతాయి.
ఆవాం తావద్ ఇమే లీలా పశ్యత్వ్ ఇత్య్ ఏవ చిన్తితే । జ్ఞప్త్యా దేవ్యౌ తతస్ తత్ర దృశ్యే దీప్తే బభూవతుః
మనిద్దరం లీలా ఎదుట కనిపిద్దాం అని ఆలోచించగానే, ఆ జ్ఞానశక్తితో ఆ ఇద్దరు దేవతలు అక్కడ ప్రకాశవంతంగా కనబడిపోయారు.
సా విదూరథలీలాథ సమాకులవిలోచనా । గృహమ్ ఆలోకయామ్ ఆస తత్ తేజఃపుఞ్జభాసురమ్
అప్పుడు విదూరథుని భార్య లీలా, ఆశ్చర్యంతో కళ్లు నిండిపోయి, ఆ వెలుగుతో మెరిసిపోతున్న ఇంటిని తిలకించింది.
చన్ద్రబిమ్బాద్ ఇవోత్కీర్ణం ధౌతం హేమద్రవైర్ ఇవ । జ్వాలాయా ఇవ శీతాయాస్ సుమధ్యమ్ ఇవ భిత్తిమత్
ఆ చంద్రబింబంలా మెరిసే, బంగారు ప్రవాహాలతో తుడిచినట్టుగా, చల్లని జ్వాలలా, బలమైన తోడుతో ఉన్న సన్నని వల్లి లాంటి రూపం.
గృహమ్ ఆలోక్య పురతో లీలాజ్ఞప్తీ విలోక్యతే । ఉత్థాయ సమ్భ్రమవతీ తయోః పాదేషు సాపతత్
ఆమె ఇంటిని ముందుగా చూసి, ఆహ్వానం గుర్తించి, తొందరగా లేచి, ఆ ఇద్దరి పాదాల వద్ద పడిపోయింది.
మజ్జయాయాగతే దేవ్యౌ జయతం జీవితప్రదే । ఇహ పూర్వమ్ అహం ప్రాప్తా భవత్యోర్ మార్గశోధినీ
మజ్జయా దేవి వచ్చి, "మీరు చిరంజీవులై ఉండండి! నేను ముందే వచ్చి, మీ మార్గాన్ని శుభ్రం చేసాను" అని చెప్పింది.
ఇత్య్ ఉక్తవత్యాం తస్యాం తా మానిన్యో మత్తయౌవనాః । ఉపావిశన్ విష్టరేషు లతా మేరుశిరస్స్వ్ ఇవ
ఆమె ఇలా చెప్పిన తరువాత, ఆ గర్వితమైన, యవ్వనంతో మత్తుగా ఉన్న ఆ మహిళలు, మెరుమునెత్తు మీద వలసలలా, అక్కడ ఉన్న ఆసనాలపై కూర్చున్నారు.
సుతే వద కథం ప్రాప్తా త్వమ్ ఇమం దేశమ్ ఆదితః । కిం వృత్తం తే త్వయా దృష్టం కిమ్ ఇవాధ్వని కుత్ర వా
బాలికా, చెప్పు చూద్దాం—నీవు మొదటిగా ఈ ప్రదేశానికి ఎలా వచ్చావు? నీకు ఏం జరిగింది? మార్గములో ఏమి చూశావు, ఎక్కడ చూశావు?
దేవి తస్మిన్ ప్రదేశే సా జాతమూర్ఛా తదాభవమ్ । ద్వితీయేన్దుకలేవాహం కల్పాన్తజ్వాలయావృతా
అమ్మా, ఆ ప్రదేశంలో నేను ఒక్కసారిగా మూర్చిపోయాను. అప్పటికి నేను రెండో పది చంద్రకళలా, యుగాంతంలో వచ్చే అగ్ని మంటలలో చిక్కుకున్నట్టుగా ఉన్నాను.
న చేతితం మయా కిఞ్చిత్ సమం విషమమ్ ఏవ వా । తతస్ తరలపక్ష్మాన్తే వినిమీల్య విలోచనే
ఆ సమయంలో నాకు ఏదీ తెలియలేదు—సుఖమో, దుఃఖమో ఏదీ అనిపించలేదు. తరువాత, కంపించే కళ్లపొగులు కింద నా కళ్లను మూసుకున్నాను.
తతో మరణమూర్ఛాన్తే పశ్యామి పరమేశ్వరి । యావద్ అభ్యుత్థితాస్మ్య్ ఆశు ప్లుతా చ గగనోదరమ్
ఆ మరణ మూర్చ చివరలో, పరమేశ్వరి, నేను చూసాను—తర్వాత అకస్మాత్తుగా లేచి, ఆకాశంలోకి ఎగిరిపోయాను.
భూతాకాశే ఽనిలరథం సమారూఢాస్మ్య్ అహం తథా । ఆనీతా గన్ధలేఖేవ తేనాహమ్ ఇమమ్ ఆలయమ్
భూతాల లోకంలో, నేను గాలిరథంపై ఎక్కి వచ్చాను. పరిమళపు తుడిపాటి ఎలా గాలిలో తేలిపోతుందో, అలాగే నేను కూడా ఇక్కడికి తీసుకువచ్చబడాను.
ఇహ పశ్యామి సదనం నాయకేనాభ్యలఙ్కృతమ్ । దీప్తదీపం వివిక్తం చ మహార్హశయనాన్వితమ్
ఇక్కడ నేను ఒక ఇల్లు చూస్తున్నాను. ఆ ఇంటిని యజమాని అందంగా అలంకరించాడు. దీపాలు వెలిగిస్తూ, ప్రశాంతంగా, విలువైన మంచంతో అలంకరించబడి ఉంది.
పతిమ్ ఆలోకయామీమం యావద్ ఏష విదూరథః । శేతే కుసుమగుప్తాఙ్గో మధుః పుష్పవనే యథా
ఇప్పుడు నా భర్త విదూరథుడిని చూస్తున్నాను. అతని శరీరం పువ్వులతో కప్పబడి, పుష్పవనంలో తేనె ఎలా దాగి ఉంటుందో అలా నిద్రపోతున్నాడు.
అథ సఙ్గ్రామసంరమ్భశ్రమార్తో ఽయం స్వపిత్య్ అలమ్ । ఇతి నిద్రా మయాస్యైవం దేవేశ్వరి న వారితా
యుద్ధంలో తీవ్రంగా శ్రమించి అలసిపోయిన ఇతడు ఇప్పుడు లోతైన నిద్రలో ఉన్నాడు. అందుకే దేవతల రాణీ, నేను ఇతడి నిద్రను అడ్డుకోలేదు.
అనన్తరమ్ ఇమం దేశం ప్రాప్తే దేవ్యావ్ ఇమే త్వ్ ఇతి । యథానుభూతం కథితం మదనుగ్రహకారిణి
తర్వాత ఆ దేవి ఈ ప్రదేశానికి వచ్చినప్పుడు, నేను అనుభవించినదాన్ని అంతా నీకు చెప్పాను, Dayalu, నీకు కృప కలగాలని.
హే హంసహారిగామిన్యౌ లీలే లలితలోచనే । ఉత్థాపయామో నృపతిం శవతల్పతలాద్ ఇమమ్
హంసలాగ నడిచే, అందమైన కళ్లతో ఉన్నవారూ, మనం ఈ రాజును శవాలపై ఉన్న మంచం నుండి లేపుదాం.