దుహితాస్మి సఖి జ్ఞప్తే స్వాగతం తే ఽస్తు సున్దరి । ప్రతీక్షమాణా త్వామ్ ఏవ స్థితాస్మీహ నభఃపథే
సఖీ జ్ఞాప్తీ! నేను నీ కుమార్తెను. అందాలవతీ, నీకు స్వాగతం. నిన్ను మాత్రమే ఎదురుచూస్తూ, నేను ఇక్కడ ఆకాశ మార్గంలో ఉన్నాను.
దేవి భర్తృసమీపం మాం నయ నీరజలోచనే । మహతాం దర్శనం యస్మాన్ న కదాచన నిష్ఫలమ్
నీటిలా మెరిసే కళ్లవాలిన దేవీ! నన్ను నా భర్త దగ్గరకు తీసుకెళ్ళు. ఎందుకంటే మహనీయుల దర్శనం ఎప్పుడూ వృథా కాదు.
ఏహి తత్రైవ గచ్ఛావ ఇత్య్ ఉక్త్వా సా కుమారికా । పురస్ తస్యాస్ స్థితా వ్యోమ్ని మార్గదర్శనతత్పరా
అక్కడికి వెళ్ళుదాం అని చెప్పి, ఆ యువతి దారిని చూపించేందుకు ఆమెలో ముందు ఆకాశంలో నిలబడి ఉంది.
తతస్ తదనుయాతా సా ప్రాప కోటరమ్ అమ్బరమ్ । నిర్మలం కరవాలాఙ్గం యథా లక్షణలేఖికా
ఆమెను అనుసరిస్తూ వెళ్ళిన ఆమె, నిర్మలంగా మెరిసే ఒక ఖాళీ స్థలానికి, అది చేతి మీద గీతలా సున్నితంగా, అందంగా ఉన్న ఆకాశపు లోపలికి చేరింది.
మేఘమార్గమ్ అథోల్లఙ్ఘ్య వాతస్కన్ధాన్తరోత్థితా । సూర్యమార్గాద్ అతిగతా తారామార్గమహీమ్ ఇతా
తర్వాత, మేఘాల మార్గాన్ని దాటి, గాలిలోని ప్రవాహాల మధ్యగా పైకి ఎగిరి, సూర్యుని దారిని మించి, నక్షత్రాల ప్రాంతంలోకి ప్రవేశించింది.
వాయ్విన్ద్రసురసిద్ధానాం లోకాన్ ఉల్లఙ్ఘ్య లాఘవాత్ । బ్రహ్మవిష్ణుమహేశానాం ప్రాప బ్రహ్మాణ్డకర్పరమ్
ఆమె వేగంగా వాయువు, ఇంద్రుడు, దేవతలు, సిద్ధులు ఉన్న లోకాలను దాటి, బ్రహ్మ, విష్ణు, మహేశ్వరులకు సంబంధించిన బ్రహ్మాండపు పొర వరకు చేరింది.
హిమశైత్యం యథాన్తస్స్థం కుమ్భభిత్తేర్ బహిర్ భవేత్ । తథా సఙ్కల్పసిద్ధా సా బ్రహ్మాణ్డాన్ నిర్గతా బహిః
ఒక కుండలోని చలిని బయటనుంచి అనుభవించగలిగినట్లే, ఆమె తన సంకల్పబలంతో బ్రహ్మాండాల నుంచి బయటకు వచ్చింది.
స్వచిత్తమాత్రదేహైషా స్వసఙ్కల్పప్రభావజమ్ । అన్తరే వానుభవతి కిలైవం నామ విభ్రమమ్
తన మనస్సు ద్వారా సృష్టించిన శరీరాల వల్ల, తన సంకల్పశక్తి ప్రకాశంతో, ఆమె లోపలే ఈ మాయను అనుభవిస్తుంది.
తతో బ్రహ్మాణ్డపారస్థాఞ్ జలాద్యావరణాన్ నవ । సముల్లఙ్ఘ్య పురః ప్రాప మహాచిద్గగనాన్తరమ్
అప్పుడామె బ్రహ్మాండానికి అవతల ఉన్న నీరు మొదలైన తొమ్మిది ఆవరణలను దాటి, మహాచైతన్యాకాశ విస్తారాన్ని చేరింది.
అదృష్టపారపర్యన్తమ్ అతివేగేన ధావతా । సర్వతో గరుడేనాపి కల్పకోటిశతైర్ అపి
అదృష్టమైన ఆ అంతులేని విశాలతను ఆమె అపార వేగంతో దాటి పోయింది; ఆ వేగాన్ని గరుడుడు అయినా, లక్షల యుగాలు గడిచినా చేరలేడు.
తత్ర బ్రహ్మాణ్డలక్షాణి సన్త్య్ అసఙ్ఖ్యాని భూరిశః । అన్యోఽన్యం తాన్య్ అదృష్టాని ఫలానీవ మహావనే
అక్కడ అనేక కోటి బ్రహ్మాండాలు అపారంగా ఉన్నాయి. అవన్నీ ఒకదానికొకటి కనిపించవు, పెద్ద అడవిలో పండ్లు ఎలా ఉంటాయో అలా ఉన్నాయి.
తత్రైకస్మిన్ పురస్సంస్థే వితతావరణాన్వితే । వేధయిత్వా వివేశాన్తర్ వదనం క్రిమికో యథా
ఆ బ్రహ్మాండాల్లో ఒకదానిలో, విశాలమైన గోడలతో చుట్టుముట్టిన ఒక పట్టణంలోకి, పండు లోపలికి పురుగు ఎలా పోతుందో అలా లోపలికి ప్రవేశించింది.
పునర్ బ్రహ్మేన్ద్రవిష్ణ్వాది లోకాన్ ఉల్లఙ్ఘ్య భాసురాన్ । సా మహీమణ్డలం శ్రీమత్ ప్రాప తారాపథాద్ అధః
తర్వాత, బ్రహ్మ, ఇంద్ర, విష్ణువు మొదలైన ప్రకాశవంతమైన లోకాలను దాటి, నక్షత్రాల మార్గం కింద ఉన్న ఆ భూమి వలయాన్ని ఆమె చేరుకుంది.
తత్ర తన్ మణ్డలం ప్రాప్య తత్పురం తం చ మణ్డపమ్ । ప్రవిశ్య పుష్పగుప్తస్య శవస్య నికటే స్థితా
ఆ వలయాన్ని చేరుకుని, అక్కడి పట్టణంలోకి, ఆ మండపంలోకి ప్రవేశించి, పుష్పగుప్తుడి శవం పక్కన నిలబడింది.
ఏతస్మిన్న్ అన్తరే సాత్ర న దదర్శ కుమారికామ్ । మాయామ్ ఇవ పరిజ్ఞాతాం క్వాపి యాతాం వరాననా
అంతలో అక్కడ ఆ కుమారికను ఆమె చూడలేదు. అందమైన ముఖం కలిగిన ఆ మాయను ఎవరో గుర్తించగలిగారు, ఆమె ఎక్కడికో వెళ్లిపోయింది.
ముఖమ్ ఆలోక్య సా తస్య స్వభర్తుశ్ శవరూపినః । ఇదం బుద్ధవతీ సత్యం ప్రతిభావశతస్ స్వతః
తన భర్త శవంగా పడుకుని ఉన్న ముఖాన్ని ఆమె చూసి, తన అంతరదృష్టితో యథార్థాన్ని పూర్తిగా గ్రహించింది.
అయం స భర్తా సంగ్రామే నిహతో మమ సిన్ధునా । వీరలోకాన్ ఇమాన్ ప్రాప్య క్షణం శేతే యథాసుఖమ్
ఇతనే నా భర్త, యుద్ధంలో సింధువు చేతిలో మరణించాడు. వీరుల లోకాలను పొందినవాడు, ఇప్పుడు క్షణం సుఖంగా విశ్రాంతి తీసుకుంటున్నాడు.
అహం దేవ్యాః ప్రసాదేన సశరీరైనమ్ ఈదృశమ్ । ఇహ ప్రాప్తవతీ ధన్యా మదన్యా నాస్తి కాచన
దేవికి అనుగ్రహంతోనే నేను ఈ రూపంలో ఇక్కడికి వచ్చాను. నా కన్నా ధన్యురాలు ఇంకెవరూ లేరు.
ఇతి సఞ్చిన్త్య సా హస్తే గృహీత్వా చారుచామరమ్ । వీజయామ్ ఆస చాన్ద్రేణ తం ద్యౌర్ వావనిమణ్డలమ్
అలా ఆలోచించి, ఆమె తన చేతిలో అందమైన చామరాన్ని తీసుకుని, ఆ రాజును వెదజల్లడం ప్రారంభించింది. అది ఆకాశం మేఘాల వలయంతో చంద్రుడిని అలుముకునేలా ఉండింది.
తే భృత్యాస్ తాశ్ చ వా దాస్యస్ స రాజా వా ప్రబుద్ధవాన్ । వక్ష్యన్తి వదతాం దేవి కిం కయేవ కథం ధియా
ఆ సేవకులు, ఆ దాసులు, అలాగే ఆ మేల్కొన్న రాజు, 'మీరు ఎవరు? ఎలా వచ్చారు? ఏ ఉద్దేశంతో వచ్చారు?' అని అడుగుతారు, ఓ దేవీ.
స రాజా సా చ తే భృత్యాస్ సర్వ ఏవ పరస్పరమ్ । చిదాకాశైకతాయోగాద్ ఆవయోశ్ చ ప్రభావతః
ఆ రాజు, ఆ రాణి, ఆ సేవకులు — అందరూ కలసి, మనిద్దరి ప్రభావంతో, ఆ చైతన్యాకాశం ఏకత్వం వల్ల పరస్పరం తెలుసుకుంటారు.
మహాచిత్ప్రతిభాసాశ్ చ మహానియతినిశ్చయాత్ । అన్యోఽన్యమ్ ఏవం వేత్స్యన్తి మిథస్ సమ్ప్రతిబిమ్బితమ్
మహత్తరమైన చైతన్య ప్రకాశాలు, పరమ నియతిగా నిర్ణయంతో, పరస్పరం అద్దంలో ప్రతిబింబాల్లా ఒకరిని ఒకరు గుర్తిస్తారు.
ఇయం మే సహజా భార్యా మమేయం సహజా సఖీ । మమేయం సహజా రాజ్ఞీ భృత్యో ఽయం సహజో మమ
ఇది నా సహజ భార్య, ఇది నా సహజ స్నేహితురాలు, ఇది నా సహజ రాణి, ఈ వాడు నా సహజ సేవకుడు.
కేవలం త్వమ్ అహం సా చ యథావృత్తమ్ అఖణ్డితమ్ । జ్ఞాస్యామ మహదాశ్చర్యం న తు కశ్చిద్ అపీతరః
నువ్వు, నేను, ఆమె మాత్రమే నిజంగా జరిగినట్టు, ఏ విఘ్నం లేకుండా, ఈ గొప్ప ఆశ్చర్యాన్ని తెలుసుకుంటాం; మరెవ్వరూ కాదు.
అమునైవ శరీరేణ కిమర్థం నాగతా పతిమ్ । ఏషా వరే ఽపి సంప్రాప్తే లీలా లలితవాదిని
లీలా, మధురంగా మాట్లాడే వాడివి, పెళ్లి ఏర్పాటయినప్పటికీ ఈ శరీరంతో తన భర్త వద్దకు ఎందుకు రాలేదు?
అప్రబుద్ధధియస్ సిద్ధలోకాన్ పుణ్యవశోదితాన్ । న సమర్థాస్ స్వదేహేన ప్రాప్తుం ఛాయా ఇవాతపాన్
ఎవరికి మనస్సు పూర్తిగా లేచి లేదో, వారు పుణ్యఫలంతో సిద్ధుల లోకాలకు చేరినా, తమ శరీరంతో అక్కడికి వెళ్లలేరు; అది నీడ ఎప్పటికీ ఎండలోకి చేరలేనట్టు.
ఆదిసర్గే హి నియతిస్ స్థాపితేతి ప్రబోధిభిః । యథా సత్యమ్ అలీకేన న మిలత్య్ ఏవ కిఞ్చన
ప్రారంభ సృష్టిలో విధిని జ్ఞానులు స్థాపించారు; నిజం ఎప్పుడూ అబద్ధంతో కలవదు, అది ఎప్పటికీ సాధ్యపడదు.
యావద్ వేతాలసఙ్కల్పో బాలస్య కిల విద్యతే । నిర్వేతాలధియస్ తావద్ ఉదయస్ తస్య కః కథమ్
ఒక చిన్నవాడి మనసులో పిశాచపు ఊహ ఉంటే, అలాంటి ఆలోచనలు లేని వాడికి నిజమైన అనుభవం ఎలా కలుగుతుంది?
అవివేకజ్వరోష్ణత్వం విద్యతే యావద్ ఆత్మని । తావద్ వివేకశీతాంశుశైత్యం కుత ఉదేత్య్ అలమ్
మనసులో వివేకం లేకపోతే కలిగే జ్వరం ఉన్నంతకాలం, వివేకం అనే చంద్రుని చల్లదనం ఎలా కలుగుతుంది?
అహం పృథ్వ్యాదిదేహః ఖేగతిర్ నాస్తి మమోత్తమా । ఇతి నిశ్చయవాన్ యో ఽన్తః కథం స్యాత్ సో ఽన్యనిశ్చయః
నేను భూమి మొదలైన పదార్థాలతో కూడిన ఈ శరీరమే, నాకు అంతకన్నా ఉన్నతమైన స్థితి లేదు అని నిశ్చయంగా భావించే వాడు, వేరే నిశ్చయాన్ని ఎలా కలిగి ఉండగలడు?