సముత్పాదయతాశేషలతాతరుతృణాఙ్కురాన్ । భూతలేన రసాకృష్ట్యా మయార్థేనేవ జృమ్భితమ్
భూమి తనలోని తేమను పైకి లాగి, అన్ని లతలు, చెట్లు, గడ్డి, మొక్కలు పుట్టించడంలో, ఇవన్నీ నా సంకల్పంతోనే విస్తరించినట్టు అనిపిస్తుంది.
అవదాతతమే శుద్ధబోధాకాశమయే మయి । జగల్లక్షాణి తిష్ఠన్తి న తిష్ఠన్తి చ కానిచిత్
నిర్మలమైన, పవిత్రమైన జ్ఞానాకాశమైన నాలో, అనేక లోకాలు ఉన్నాయి. కానీ వాటిలో కొన్ని నిజంగా లేవు కూడా.
చితి చారుచమత్కారం చమత్కుర్వన్తి యత్ స్వతః । స్వచమత్కృతయో ఽన్తస్స్థాస్ తద్ ఏతాస్ సృష్టిదృష్టయః
చైతన్యం తన స్వభావంలోనే తన అద్భుతతను ఆస్వాదిస్తుంది. ఈ లోపలి ఆశ్చర్యాలు సృష్టి దర్శనాలే.
అనుభూతం కృతం దృష్టం యావత్ క్వచన కిఞ్చన । పరమార్థచమత్కారాద్ ఋతే నేహోపలభ్యతే
ఏదైనా అనుభవించినది, చేసినది, చూసినది ఎక్కడైనా ఉన్నా, పరమార్థ ఆశ్చర్యం లేకుండా ఇక్కడ కనబడదు.
ప్రత్యేకం విశ్వరూపాత్మా సర్వకర్తా నిరామయః । ప్రబుద్ధశ్ శుద్ధబోధాత్మా సర్వం బ్రహ్మాత్మకం యతః
ప్రతి ఒక్కరూ విశ్వరూప స్వరూపులు, అన్నిటికీ కర్తలు, బాధలేని వారు. వారు పూర్తిగా మేల్కొన్న వారు, శుద్ధమైన జ్ఞాన స్వరూపులు, ఎందుకంటే అన్నీ బ్రహ్మ స్వరూపమే.
సర్వస్ సర్వత్ర సర్వాత్మా సర్వగస్ సర్వసంశ్రయః । ఏతత్ ప్రబుద్ధవిషయమ్ అప్రబుద్ధం న వేద్మ్య్ అహమ్
అన్నీ, ఎక్కడైనా, అన్నిటి ఆత్మ, అన్నిటిలో వ్యాపించినది, అన్నింటికీ ఆశ్రయం—ఇది మేల్కొన్నవారి పరిధి; మేలుకోని స్థితిని నేను తెలియను.
ఆకాశకోశవిశదాత్మని చిత్స్వరూపే యేయం స్వతా కచతి సర్గపరమ్పరేతి । సాన్తస్ తద్ ఏవ కిల తాప ఇవాన్తర్ ఊష్మా భేదోపలమ్భ ఇతి నాస్తి సద్ అస్త్య్ అనన్తమ్
చైతన్య స్వరూపంలో, ఆకాశంలా నిర్మలమైన మనసులో వెలిగే ఆ స్వరూపమే సృష్టి పరంపరగా కనిపిస్తుంది. అది నిజానికి అంతర్గత శాంతి, లోపల ఉండే వేడి లాంటిది. వేరుదనం అనిపించేది కేవలం భ్రమ మాత్రమే; వాస్తవంగా ఏ విభజన లేదు. సత్యం ఎప్పటికీ ఉన్నదే, అది అనంతమైనది, అవిభాజ్యమైనది.
అథైవంరూపసంవిత్తేḫ పరావృత్య ప్రయత్నతః । తమ్ అమ్బరకుటీకోశదేశమ్ ఆగతవాన్ అహమ్
అలా ఆ రూప భావనల నుంచి నా మనసును వెనక్కు తిప్పి, శ్రమతో ప్రయత్నించి, ఆ ఆకాశసదృశమైన సూక్ష్మ ప్రాంతానికి నేను చేరుకున్నాను.
యావత్ తత్ర న పశ్యామి స్వదేహం క్వచన స్థితమ్ । పశ్యామి కేవలం సిద్ధం కమ్ అప్య్ అన్యం పురస్ స్థితమ్
అక్కడ నా శరీరం ఎక్కడా కనబడలేదు. నా ఎదుట ఒక సిద్ధుడు, ఇంకొకరు మాత్రమే నిలబడి ఉన్నారు అని నేను చూశాను.
ఉపవిష్టం సమాధాననిష్ఠమ్ ఇష్టపదం గతమ్ । సోమ్యోదయమ్ ఇవాదిత్యం దగ్ధేన్ధనమ్ ఇవానలమ్
ఆయన కూర్చుని, సమాధిలో స్థిరంగా, కోరిన స్థితిని పొందినవాడిగా ఉన్నాడు. ఉదయించిన చంద్రుడిలా, దహించబడిన ఇంధనం లేని అగ్నిలా ఆయన కనిపించాడు.
బద్ధపద్మాసనం శాన్తం సమాధాననిరిఙ్గనమ్ । గుల్ఫద్వితయమధ్యస్థవృషణం విషయాతిగమ్
అతడు పద్మాసనంలో稳గా కూర్చొని, మనస్సు ప్రశాంతంగా, పూర్తిగా ధ్యానంలో లీనమై ఉన్నాడు. అతని రెండు కాళ్ల మద్యలో జననాంగాలు సేద తీరుతూ, అన్ని ఇంద్రియ విషయాలకు అతీతుడిగా ఉన్నాడు.
మృష్టసోమ్యసమాభోగస్కన్ధబన్ధురకన్ధరమ్ । సుస్థిరోదరవిశ్రాన్తస్థానకస్థితిసున్దరమ్
అతని భుజాలు, మెడ మృదువుగా ఆకర్షణీయంగా మెరిసిపోతూ, శరీరం సౌమ్యమైన అందంతో ప్రకాశిస్తూ, కడుపు భాగంలో సౌకర్యంగా విశ్రాంతిగా ఉన్న అతని కూర్చోవడం స్థిరంగా, అందంగా కనిపించింది.
నాభీనికటగోత్తానపాణిద్వితయదీప్తిభిః । హృదయామ్భోజతేజోభిర్ బహిస్స్థైర్ ఇవ భాసితమ్
నాభి పక్కన చాపిన రెండు చేతుల వెలుగు, హృదయ పద్మం నుండి వెలువడిన కాంతి అతడి శరీరాన్ని వెలుపలికి ప్రకాశింపజేసినట్లు అనిపించింది.
శ్లిష్టపక్ష్మేక్షణం క్షీణసర్వేచ్ఛం స్వచ్ఛతాం గతమ్ । సరో నిమీలితామ్భోజమ్ ఇవ సుప్తం దినాత్యయే
అతని కళ్ల పలకలు మృదువుగా మూసుకుని, అన్ని కోరికలు తగ్గిపోయి, లోపల నిర్మలత్వంతో, సాయంకాలంలో మూసుకునే కమలాన్ని పోలి, దినాంతంలో నిద్రిస్తున్నట్టు కనిపించాడు.
అవిక్షుభితమ్ ఆశాన్తమ్ అన్తẖకరణకోటరమ్ । దధానం ధీరయా వృత్త్యా శాన్తోత్పాతమ్ ఇవామ్బరమ్
ఏమాత్రం కలకలం లేకుండా, పూర్తిగా ప్రశాంతంగా ఉన్న మనస్సు లోపలి గది, స్థిరమైన ధైర్యంతో, ఆకాశం ఎలా అలజడి లేకుండా నిశ్శబ్దంగా ఉంటుందో అలా ఉండడం.
అపశ్యతా నిజం దేహం తం మునిం పశ్యతా పురః । ఇదం మయా తదా తత్ర చిన్తితం చారుచేతసా
ఆ ముని తన శరీరాన్ని చూడకుండానే నా ముందుకు వచ్చాడు. అప్పుడు నేను స్పష్టమైన మనస్సుతో ఇలా ఆలోచించాను:
అయం కశ్చిన్ మహాసిద్ధస్ సమ్ప్రాప్తో ఽస్మిన్ దిగమ్బరే । చిరాయాహమ్ ఇవైకాన్తవిశ్రమార్థీ మహామ్బరమ్
ఈ విస్తృతమైన ఆకాశంలో ఎవరో గొప్ప సిద్ధుడు వచ్చాడు. చాలా కాలంగా నేను ఎలా ఒంటరిగా విశ్రాంతి కోరుతున్నానో, ఇతనూ అలాగే విశ్రాంతి కోసం ఇక్కడికి వచ్చాడేమో.
సమాధియోగ్యమ్ ఏకాన్తం లభేయేతీహ చిన్తయా । కుటీ దృష్టేయమ్ ఏతేన సత్యసఙ్కల్పశాలినా
ఇతడు ఇక్కడ 'నాకు ధ్యానం చేయడానికి తగిన ఒంటరి స్థలం దొరకాలి' అని ఆలోచిస్తున్నాడు. దృఢ సంకల్పంతో ఉన్న ఇతడు ఈ గుడిసెను గమనించాడు.
మదాగమనమ్ ఏతేన తతో ఽచిన్తయతాచలమ్ । తం మద్దేహం శవీభూతమ్ అపాస్యేహ కృతా స్థితిః
నా రాక గురించి అతను అచంచలంగా ఆలోచిస్తూ ఉండటం వల్ల, 'ఈ శవమైన దేహాన్ని ఇక్కడే వదిలేసి, నేను ఇక్కడి నుండి వెళ్లిపోతాను' అని నిర్ణయించుకున్నాడు.
తద్ ఇహాస్తామ్ అయం యామి స్వం లోకమ్ ఇతి నిశ్చయీ । యావద్ గన్తుం ప్రవృత్తో ఽస్మి తావత్ సఙ్కల్పనక్షయాత్
'ఇది ఇక్కడే ఉండిపోనివ్వు; నేను నా లోకానికి వెళ్తాను' అని అతను నిశ్చయించుకున్నాడు. నేను వెళ్లేందుకు సిద్ధమవుతున్న సమయంలో, సంకల్పం పోవడంతో—
సా నివృత్తా కుటీ తత్ర సమ్పన్నం వ్యోమ కేవలమ్ । స సిద్ధో ఽథ నిరాధారḫ పతితో ఽధస్ సమాధిమాన్
అక్కడ ఆ గుడిసె కనిపించకుండా పోయింది; కేవలం ఖాళీ ఆకాశమే మిగిలింది. అప్పుడు ఆ సిద్ధుడు, సమాధిలో స్థిరంగా ఉండి, ఆధారం లేకుండా క్రిందపడిపోయాడు.
స్వప్నసఙ్కల్పసంశాన్తౌ స్వప్నసఙ్కల్పపత్తనమ్ । యథా సాశు కుటీ నష్టా మత్సఙ్కల్పోపశాన్తితః
కలలో సంకల్పం ఆగిపోతే, కలలో ఊహించిన పట్టణం ఎలా కనబడదో, అలాగే నా సంకల్పం శాంతించగానే ఆ గుడిసె కూడా వెంటనే కనుమరుగైంది.
స పపాత తతో ధ్యానీ జలోత్పీడ ఇవామ్బుదాత్ । ఖాద్ ఇవానిలనున్నో ఽబ్ద ఇన్దుర్ దివ ఇవ క్షయే
ఆధ్యాత్మిక ధ్యానంలో లీనమైన వాడు, మేఘం నుంచి నీటి బొట్టు పడినట్టు, ఆకాశంలో తన కాలం ముగిసిన చంద్రుడు క్షీణించినట్టు, గాలి తోడై మేఘం ఎగిరిపోయినట్టు, అలా కింద పడిపోయాడు.
వైమానిక ఇవాపుణ్యశ్ ఛిన్నమూల ఇవ ద్రుమః । ఖాత్ త్యక్త ఇవ పాషాణస్ స పపాత తతో ఽవనౌ
పుణ్యం లేని దేవత వానివలె, వేర్లు కోసిన చెట్టు లా, గుహలో నుంచి బయటకు విసిరిన రాయి లా, అలా ఆ ధ్యానస్థుడు భూమిపై పడిపోయాడు.
అహం యావద్ ఇయం తావత్ కుటికాస్త్వ్ ఇతి కల్పనే । క్షీణే కుటీక్షయే జాతే స సిద్ధḫ పతితẖ క్షణాత్
"ఈ గుడిసె ఉండాలి" అనే ఆలోచన ఉన్నంతవరకు అది నిలిచింది. గుడిసె నాశనం అయిన వెంటనే, ఆ సిద్ధుడు ఒక్కసారిగా పడిపోయాడు.
పతతా తేన సిద్ధేన తతస్ సౌజన్యకౌతుకాత్ । సార్ధమ్ ఏవాహమ్ అగమం నభసో వసుధాతలమ్
ఆ సిద్ధుడు పడిపోతున్నప్పుడు, ఆసక్తితో, సానుభూతితో నేను కూడా అతనితో పాటు ఆకాశం నుంచి భూమిపైకి దిగిపోయాను.
సో ఽపతత్ పవనస్కన్ధవలనావర్తవృత్తిభిః । సప్తద్వీపసముద్రాన్తగీర్వాణరమణావనౌ
ఆయన గాలి తుపానుల తాకిడి, చక్రాల వలయాల వల్ల, ఏడు ద్వీపాలు, సముద్రాలు పరిమితమైన, దేవతలకు ప్రియమైన భూమిపై పడిపోయాడు.
ప్రాణాపానోర్ధ్వగామిత్వాత్ ఖాద్ యథాస్థితమ్ ఏవ సః । స్పష్ట ఏవోర్ధ్వమూర్ధోర్వ్యాం బద్ధపద్మాసనో ఽపతత్
ఆయన ప్రాణాయామాలు పైకి పోయేలా ఉండటంతో, ఎలాంటి మార్పు లేకుండా, తల పైకి, భూమిపై స్పష్టంగా పద్మాసనంలో కూర్చునేలా పడిపోయాడు.
న ప్రబుద్ధో బభూవాసావ్ ఇవ నూనమ్ అచేతనః । పాషాణదేహ ఇవ వా వాతూలాత్మేవ వా లఘుః
అతడు అప్రజ్ఞుడిగా, అసలు చైతన్యం లేని వాడిలా, రాయి శరీరంలా, లేక గాలి తాకిన వాడిలా, చాలా తేలికగా ఉండిపోయాడు.
మయా తదవబోధార్థమ్ అథ యత్నవతా తదా । కృత్వా జలదతాం వ్యోమ్నో వృష్టం గర్జితమ్ ఊర్జితమ్
అది తెలుసుకోవడానికి నేను ఎంతో శ్రమించి, ఆకాశంలో మేఘంగా మారి, గట్టిగా ముంచెత్తే వర్షం, ఉరుములతో కూడిన గర్జన చేశాను.