నేహానానాస్తి నో నానా న నాస్తిత్వం న చాస్తితా । అహమ్ ఇత్య్ ఏవ నైవాస్తి యత్ర తత్ర కుతో ఽస్తు కిమ్
ఇక్కడ ఏ విభిన్నత కూడా లేదు, ఒక్కటే అన్న భావన కూడా లేదు; ఉండదనికీ, ఉందనికీ స్థానం లేదు. 'నేను ఉన్నాను' అనే భావన కూడా ఇక్కడ లేదు. అలాంటప్పుడు, ఎక్కడ ఏది ఉండగలదు? ఏది ఉనికిలోకి రాగలదు?
అనుభూతమ్ అపీదం సద్ అహమిత్యాదిదృశ్యకమ్ । నాస్త్య్ ఏవ యది వాప్య్ అస్తి తద్ బ్రహ్మాజమ్ అనామకమ్
ఈ అనుభూతి, అంటే 'నేను ఉన్నాను' అనే స్థిరమైన భావం, కనబడే దృష్టి—ఇవి ఉన్నా లేకపోయినా, అది బ్రహ్మమే. అది జనించనిది, పేరులేనిది.
యత్ స్వప్నపురమ్ ఏవేదం సర్గాదావ్ ఏవ విన్నభః । అస్తితానాస్తితే తత్ర కీదృశే క్వ కుతస్ స్థితే
ఇది కలలో కనిపించే నగరంలా, సృష్టి ఆరంభంలోనూ వేరుగా ఉంటుంది. అటువంటి ఉనికీ, లేనిదీ కలిసిన స్థితిలో, అది ఎలా ఉంటుంది? ఎక్కడ ఉంటుంది? ఎలా నిలుస్తుంది?
యథాహం దృష్టవాంస్ తాని జగన్త్య్ అవనిరూపధృత్ । తథా మయా జలీభూయ దృష్టం తాదృశమ్ ఏవ తత్
నేను ఆ లోకాలను, భూమి రూపంలో ఉన్నవిగా చూసినట్టే, అదే విధంగా ద్రవంగా మారి కూడా వాటిని చూశాను. అవి ఎలాగైతే కనిపించాయో, అలా నేనే చూశాను.
వారిధారణయా వారి భూత్వా జడమ్ ఇవాజడమ్ । సముద్రమన్దిరేష్వ్ అన్తశ్ చిరం గులగులాయితమ్
నదీ ప్రవాహంతో నీరు, సముద్రపు లోపల గదుల్లో, చాలా కాలం గుండ్రంగా తిరుగుతూ, చలనం లేని దానిలా కనిపించినా, నిజంగా అచేతనంగా ఉండదు.
తృణవృక్షలతాగుల్మవల్లీనాం స్తమ్భనాడిషు । మృద్వ్ అలక్షితమ్ ఆరూఢం తవాఙ్గేష్వ్ ఇవ యూకయా
పుల్లలు, చెట్లు, వల్లి, బెల్లలు వంటి మొక్కల కణాలలో, అది మృదువుగా, ఎవరికీ తెలియకుండా పైకి ఎక్కుతుంది. అది నీవు గమనించని ఓ పిప్పీడు నీ చేతుల్లోకి ఎక్కినట్లే.
సర్వోత్థానోపమా స్తమ్భే తచ్ఛేదే వలయోపమా । మృద్వ్యా కర్ణాహిగత్యేవ రచనాభ్రే కృతోదరే
దాని ప్రబలంగా బయలుదేరడం ఒక స్తంభం పైకి లేచినట్టు ఉంటుంది; అది తెగిపోవడం ఒక ఉంగరం విరిగినట్టు ఉంటుంది; మృదువుగా కదలడం పాము చెవిలోకి జారినట్టు ఉంటుంది; దాని ఏర్పాటూ మేఘంలో ఏర్పడిన ఓ రంధ్రంలా ఉంటుంది.
వల్లీతమాలతాలాదిపల్లవేషు ఫలేషు చ । విశ్రమ్య పుష్టయాకృత్యా రేఖావిరచనం కృతమ్
వల్లి, మల్లె, తాళ్ల వంటి చెట్ల ఆకులు, పండ్లపై విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, అది పోషణతో గీతలు, ఆకృతులు వేసినట్టు చేస్తుంది.
ముఖేనావిశ్య హృదయమ్ ఋతువైధుర్యధారిణా । వృతా విధురితా భుక్తా లూనా దేహేషు ధాతవః
ఋతువుల మార్పులతో కూడిన శ్వాస నోటిద్వారా హృదయంలోకి ప్రవేశించి, శరీరంలోని ధాతువులను చుట్టుముట్టి, కలవరపెట్టి, తినివేసి, కొంత కొంతగా తొలగిస్తుంది.
సుప్తం పల్లవతల్పేషు ప్రాలేయకణరూపిణా । తుల్యకాలమ్ అశేషేషు దిక్షు సర్వాస్వ్ అఖేదినా
మంచు తుంపర్ల రూపంలో ఆకుల మంచాలపై నిద్రించుతూ, అది అన్ని దిక్కులలో, ఎక్కడైనా, ఒకేసారి, అలసట లేకుండా ఉంటుంది.
నానాహ్రదనదీగేహగామినావిరతాధ్వనా । విశ్రాన్తం సేతుసుహృదḫ ప్రసాదేన క్వచిత్ క్వచిత్
విభిన్నమైన చెరువులు, నదులు, ఇళ్లలో నిరంతరం ప్రయాణిస్తూ, అది కొన్నిసార్లు వంతెనల వద్ద స్నేహితులతో, దయవల్ల, ఇక్కడ అక్కడ విశ్రాంతి తీసుకుంటుంది.
విదా విదనుసన్ధానాజ్ జడేన తదనాశ్రయాత్ । జలాశయేషూల్లసితం జలేనావర్తవృత్తినా
దాని భాగాలను పరిశీలించడం వల్ల, అలాగే జడమైన ఆధారంతో, అది జలాశయాల్లో నీటి వలయాకార ప్రవాహంతో పైకి లేచి కనిపిస్తుంది.
మయా దుష్కృతినేవోర్ధ్వాచ్ ఛిలాస్తమ్భేన భూభృతామ్ । సావర్తవృత్తినా శ్వభ్రపాతేషు శతధా గతమ్
నేను ఒక దుష్టునికి శిక్ష వేయించినట్టు, కొండపై ఉన్న రాయిబండను పైకి విసిరాను. అది చుట్టుముట్టుతూ లోయల్లో పడిపోయి వంద ముక్కలయ్యింది.
ధూమరూపేణ నిర్గత్య దారుభ్యో గగనార్ణవే । కణరత్నేన నీలర్క్షమణావ్ ఆవర్తినా స్థితమ్
ఆ రాయి పొగ రూపంలో దారువుల నుంచి ఆకాశ సముద్రంలోకి బయటికొచ్చింది. ఆ నీలమణి రత్నపు ధూలికణం తిరుగుతూ అక్కడే నిలిచిపోయింది.
విశ్రాన్తమ్ అభ్రపీఠేషు విద్యుద్వనితయా సహ । భిన్నేన్ద్రనీలనీలేన శేషాఙ్గేష్వ్ ఇవ శౌరిణా
ఆ మణి మేఘాలపై విశ్రాంతి తీసుకుంటూ, మెరుపు వెలుగుతో కలిసి, చీలిన నీలమణి రంగులో, హరిదేవుడు శేషుని అవయవాలపై ఉన్నట్లుగా కనిపించింది.
పరమాణుమయే సర్గే పిణ్డరూపేష్వ్ అలక్షితమ్ । స్థితమ్ అన్తḫ పదార్థేషు బ్రహ్మణేవాబిలాత్మనా
అణువులతో కూడిన సృష్టిలో, గోళాకార రూపాల్లో, ఎవరికీ తెలియకుండా, ఆ మణి పదార్థాల లోపల, అజ్ఞేయ స్వరూపంతో ఉన్న బ్రహ్మను పోలి ఉండిపోయింది.
ప్రాప్య జిహ్వాణుభిస్ సఙ్గమ్ అనుభూతిẖ కృతోత్తమా । యా నాత్మనో న దేహస్య మన్యే జ్ఞానస్య కేవలమ్
జిహ్వా యొక్క సూక్ష్మ భాగాలతో కలిసినప్పుడు, అత్యుత్తమమైన అనుభూతి కలుగుతుంది. అది నాకీ, శరీరానికీ చెందదని నేను భావిస్తున్నాను; అది కేవలం జ్ఞానానికే చెందింది.
న మయా న చ దేహేన నాన్యేనాస్వాదితాత్మ యత్ । తద్ అన్తర్ విధృతం శైత్యమ్ అజ్ఞానాయ తద్ అప్య్ అసత్
ఆ సారం నాతో గానీ, శరీరంతో గానీ, మరెవరితో గానీ ఆస్వాదించబడలేదు. లోపల దాగి ఉన్న ఆ చల్లదనం అజ్ఞానానికి మాత్రమే; అది కూడా వాస్తవమైనది కాదు.
సర్వర్తురసరూపేణ నానామోదాని దిక్ష్వ్ అలమ్ । భుక్తాని పుష్పజాలాని ప్రోచ్ఛిష్టం దదతాలయే
ప్రతి ఋతువుకి తగిన రుచులతో, దిక్కులలోని వివిధ పరిమళాలతో, పుష్పమాలలను ఆస్వాదించాను; మిగిలిన భాగాన్ని ఇంట్లో వదిలిపెట్టాను.
చతుర్దశప్రకారాణాం భూతానామ్ అఙ్గసన్ధిషు । ఉషితం చేతనేనేవ జడేనాప్య్ అజడాత్మనా
పద్నాలుగు రకాల భూతాల అంగసంధుల్లో, అది చైతన్యంతో ఉన్నట్టుగా, అయినా జడంగా, అజడాత్మ ద్వారా నివసించింది.
శీకరోత్కరరూపేణ రథమ్ ఆరుహ్య మారుతమ్ । ఆమోదేనేవ విహృతం విమలవ్యోమవీథిషు
తెంపరల ముద్దగా రూపం తీసుకుని, గాలిని ఎక్కి, ఆ స్వచ్ఛమైన ఆకాశ మార్గాల్లో ఆనందంగా సంచరించింది.
రామ తస్యామ్ అవస్థాయాం పరమాణుకణం ప్రతి । అనుభూతమ్ అశేషేణ యథాస్థితమ్ ఇదం జగత్
రామా, ఆ స్థితిలో ఈ లోకంలోని ప్రతి పరమాణువును, అది ఉన్నదానిపోలే పూర్తిగా అనుభవించాను.
అజడేన జడేనేవ మయా జలతయా తయా । అన్తస్ సర్వపదార్థానాం జ్ఞాతాజ్ఞాతేన సంస్థితమ్
నేను చైతన్యముతో ఉన్నవాడినైనా, జడమైన నీటిలా, ఆ నీరు కూడా నీటిగా, తెలిసినవి తెలియని వాటితో కలిపి, అన్నీ పదార్థాల లోపల వ్యాపించి ఉన్నాను.
జగతాం తత్ర లక్షాణి నాశోత్పాదశతాని చ । మయా దృష్టాని రూఢాని కదలీదలపీఠవత్
అక్కడ నేను వేలాది లోకాలను, వందలాది అవి నశించడాన్ని, సృష్టించడాన్ని, అవన్నీ అరటి దుంప పొరలవలె స్థిరంగా ఉన్నట్టు చూశాను.
ఏవం జగచ్ చాజగద్ వా సాకారం వా నిరాకృతి । చిన్మాత్రగగనం సర్వమ్ ఆకాశాధికనిర్మలమ్
ఇలా ఈ లోకం ఉన్నా లేకపోయినా, రూపంతోనైనా రూపం లేకుండానైనా, అన్నీ శుద్ధమైన చైతన్యాకాశమే, ఆకాశం కన్నా కూడా మరింత నిర్మలంగా ఉంటాయి.
న కశ్చన త్వం న చ కిఞ్చనేదం శుద్ధḫ పరో బోధ ఇదం విభాతి । స చాపి నో కిఞ్చన నాపి శూన్యమ్ ఆకాశమ్ ఏవాసి విశఙ్కమ్ ఆస్స్వ
నీవు ఎవ్వరూ కాదవు, ఇది కూడా ఏదీ కాదు; ఇది పరమమైన శుద్ధ జ్ఞానం ఇలా కనిపిస్తోంది. అది కూడా ఏదో కాదు, శూన్యమూ కాదు; నీవు నిజంగా ఆకాశమే, ఎలాంటి సందేహం లేకుండా నిశ్చింతగా ఉండు.
తతో ఽహమ్ అభవం తేజస్ తేజోధారణయేద్ధయా । చన్ద్రార్కతారకాగ్న్యాదివిచిత్రావయవాన్వితమ్
ఆ తర్వాత నేను తేజస్సుగా మారాను, తేజస్సును మోయడంవల్ల, చంద్రుడు, సూర్యుడు, నక్షత్రాలు, అగ్ని మొదలైన అద్భుతమైన భాగాలతో కూడి ఉన్నాను.
నిత్యం సత్త్వప్రధానత్వాత్ ప్రకాశాకృతిరాజవత్ । సర్వదృశ్యమ్ ఋతే సర్వచౌరాద్ ధ్వాన్తాత్ ప్రతాపయుక్
ఎప్పుడూ సత్త్వగుణం ఎక్కువగా ఉండటం వల్ల, నేను వెలుగుగా, రాజులా ఉండేవాడిని; కనబడేదాన్ని తప్ప అన్నిటినీ ప్రకాశింపజేసేవాడిని, చోరులా చీకటిని తొలగించేవాడిని.
దీపాదిభిశ్ చరైస్ స్నిగ్ధైర్ దశాశతవిహారిభిః । ప్రత్యక్షీకృతసర్వార్థం ప్రతిగేహం సురాజవత్
దీపాలు మొదలైన మృదువుగా కదిలే వెలుగులతో, వందల రకాల ఆనందాలతో, ప్రతి ఇంటి అంతా స్పష్టంగా కనిపించేలా, ఒక మంచి రాజు మహల్లు లాగా వెలిగిపోయింది.
లోకాలోకేన హృషితైḫ ప్రత్యక్షాద్యాంశురోమభిః । పరప్రకాశైకరతైర్ దూరోత్క్షిప్తాసితామ్బరమ్
ప్రపంచం తన వెలుగుతో, కాంతిరశ్ములు, తేజస్సుతో ఆనందంగా, ఇతరులను వెలిగించడమే ధ్యేయంగా ఉండి, ఆ చీకటి ఆకాశాన్ని దూరంగా తోసివేసింది.