ఆదావ్ ఏవ హి నోత్పన్నమ్ అద్యాపి చ న విద్యతే । దృశ్యం యచ్ చావభాతీదం తద్ బ్రహ్మ బ్రహ్మణి స్థితమ్
ప్రారంభంలో ఇది పుట్టలేదు, ఇప్పటికీ లేదు. కనబడుతున్నది అన్నీ బ్రహ్మమే, అది బ్రహ్మంలోనే నిలిచిఉంది.
నాస్తి భూర్ అణుమాత్రాపి సర్గైర్ నిర్వివరా న యా । న చ క్వచన విద్యన్తే సర్గా బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
ఈ భూమిలో సృష్టులు లేని ఒక రేణువైనా లేదు. అలాగే ఎక్కడా ఆ సృష్టులు కనిపించవు. అది బ్రహ్మ యొక్క ఆకాశమే.
వారిణో నాణుర్ అప్య్ అస్తి సర్గైర్ నిర్వివరో న యః । న చ క్వచన సర్గాస్ తే సన్తి బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
నీటిలో సృష్టులు లేని ఒక రేణువైనా లేదు. అలాగే ఎక్కడా ఆ సృష్టులు కనిపించవు. అది బ్రహ్మ యొక్క ఆకాశమే.
న తేజసో ఽణుర్ అప్య్ అస్తి సర్గైర్ నిర్వివరో న యః । న చ క్వచన విద్యన్తే సర్గా బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
అగ్నిలో సృష్టులు లేని ఒక రేణువైనా లేదు. అలాగే ఎక్కడా ఆ సృష్టులు కనిపించవు. అది బ్రహ్మ యొక్క ఆకాశమే.
న వాయోర్ అణుర్ అప్య్ అస్తి సర్గైర్ నిర్వివరో న యః । న చ క్వచన సర్గాస్ తే సన్తి బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
సృష్టుల వల్ల రంధ్రాలు లేని గాలిలో కనీసం ఒక అణువు కూడా లేదు. అలాంటి సృష్టులు ఎక్కడా లేవు. అది బ్రహ్మఖం మాత్రమే.
ఖం నాణుమాత్రమ్ అప్య్ అస్తి సర్గైర్ నిర్వివరం న యత్ । న చ క్వచన విద్యన్తే సర్గా బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
సృష్టుల వల్ల రంధ్రాలు లేని ఖం (ఆకాశం)లో చిన్న భాగం కూడా లేదు. అలాంటి సృష్టులు ఎక్కడా కనిపించవు. అది బ్రహ్మఖమే.
న సా మహాభూతతాస్తి సర్గైర్ నిర్వివరా న యా । న చ క్వచన విద్యన్తే సర్గా బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తే
సృష్టుల వల్ల రంధ్రాలు లేని మహాభూతాల స్థితి ఎక్కడా లేదు. అలాంటి సృష్టులు ఎక్కడా లేవు. అవన్నీ బ్రహ్మఖమే.
ప్రాణ్యఙ్గో నాణుర్ అప్య్ అస్తి సర్గైర్ నిర్వివరో న యః । న చ క్వచన సర్గాస్ తే సన్తి బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
సృష్టుల వల్ల రంధ్రాలు లేని ప్రాణి అవయవంలో ఒక అణువు కూడా లేదు. అలాంటి సృష్టులు ఎక్కడా లేవు. అది బ్రహ్మఖమే.
శైలానాం నాణుర్ అప్య్ అస్తి స సర్గైర్ యో న నిర్ఘనః । న చ క్వచన విద్యన్తే సర్గా బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
ఈ సృష్టుల వల్ల పర్వతాల్లో కనీసం ధూళిబిందువైనా ఖాళీగా ఉండదు. అలాగే ఎక్కడా సృష్టులు కనిపించవు — అక్కడ బ్రహ్మం మాత్రమే విస్తరించి ఉంటుంది.
బ్రహ్మణో నాణుర్ అప్య్ అస్తి సర్గైర్ నిర్వివరో న యః । న చ క్వచన సర్గాస్ తే సన్తి బ్రహ్మఖమ్ ఏవ తత్
బ్రహ్మంలో కూడా సృష్టుల వల్ల చిన్న రంధ్రమైనా లేకుండా ఉండదు. కానీ ఆ సృష్టులు ఎక్కడా లేవు — అక్కడ బ్రహ్మం మాత్రమే ఉంది.
సర్గేషు నాణుర్ అప్య్ అస్తి న బ్రహ్మాత్మైవ యస్ సదా । బ్రహ్మ సర్గస్ తథా త్వ్ ఏష వాచి భేదో న వస్తుని
సృష్టుల్లో కూడా బ్రహ్మాత్మ స్వరూపం కానిది కనీసం ధూళిబిందువైనా లేదు. అందువల్ల సృష్టి, బ్రహ్మం రెండూ ఒక్కటే — వాస్తవానికి తేడా లేదు, మాటల్లో మాత్రమే తేడా ఉంది.
సర్గ ఏవ పరం బ్రహ్మ పరం బ్రహ్మైవ సర్గతా । మనాగ్ అప్య్ అస్తి న ద్వైతమ్ అత్రాగ్న్యర్కౌష్ణ్యయోర్ ఇవ
సృష్టే పరబ్రహ్మం, పరబ్రహ్మమే సృష్టి. ఇక్కడ చిన్న తేడా కూడా లేదు — అగ్ని, సూర్యుని వేడి, వెలుతురు వలె.
ఇమే సర్గా ఇదం బ్రహ్మ చేత్య్ ఏతా వాక్యదృష్టయః । విదార్యదారురవవద్ భాన్త్య్ అర్థపరివర్జితాః
ఈ సృష్టులు, ఇది బ్రహ్మం అని చెప్పే మాటలు, లోపలేమీ లేని పొద చెక్క అరుపుల్లా, వాస్తవమైన అర్థం లేకుండా ఖాళీగా వినిపిస్తాయి.
ద్వైతమ్ ఐక్యం చ యత్రాస్తి న మనాగ్ అపి తత్ర తే । సర్గబ్రహ్మాదిశబ్దార్థాẖ కథం కస్యేవ భాన్తు తే
ఎక్కడ ద్వైతమూ, ఏకత్వమూ లేవో, అక్కడ సృష్టి, బ్రహ్మం వంటి మాటలకు ఎవరికైనా ఏమాత్రం అర్థం ఉండగలదు?
శాన్తమ్ ఏకమ్ అనాద్యన్తమ్ ఇదమ్ అచ్ఛమ్ అనామయమ్ । వ్యవహారవతో ఽప్య్ అఙ్గ జ్ఞస్య మౌనం శిలాఘనమ్
ఇది శాంతమైనది, ఒక్కటే, ఆది అంతములేనిది, నిర్మలమైనది, బాధలేనిది. ప్రియమైనవాడా, లోకంలో వ్యవహారాలు చేసే జ్ఞానులకు కూడా వారి మౌనం పర్వత శిలల నిశ్శబ్దంలా ఉంటుంది.
నిర్వాణమ్ ఏవమ్ అఖిలం నభ ఏవ దృశ్యం త్వం చాహమ్ అద్రినిచయాశ్ చ సురాసురాశ్ చ । తాదృగ్ జగత్ సమవలోకయ యాదృగ్ అఙ్గ స్వప్నే ఽన్యజన్తుమనసి వ్యవహారజాలమ్
ఈ విధంగా, అన్నీ మోక్షమే, ఆకాశంలో కనిపించునట్లు మాత్రమే ఉన్నాయి. నీవు, నేను, కొండలు, దేవతలు, దానవులు — ఇవన్నీ కలలో ఎవరికో మనసులో ఏర్పడే వ్యవహారాల మాదిరిగానే కనిపిస్తున్నాయి.
అనన్తరం నభẖకోశకుటీకోటరకే మునే । తవ ధ్యానాత్ ప్రబుద్ధస్య వృత్తం వర్షశతేన కిమ్
ఓ మునీంద్రా, ఆ తరువాత, నీవు ఆకాశపు గుహలో ధ్యానం ముగించుకొని మేలుకొని ఉన్న ఆ వంద సంవత్సరాల కాలంలో ఏమి జరిగింది?
తతో ధ్యానాత్ ప్రబుద్ధో ఽహం శ్రుతవాంస్ తత్ర నిస్స్వనమ్ । మృద్వ్ అవ్యక్తపదం హృద్యం న చ వాద్యాన్ న గేయతః
తర్వాత, నేను ధ్యానం నుండి మేలుకొని అక్కడ ఓ స్వరరహితమైన, మృదువైన, స్పష్టంగా వినిపించని, హృదయానికి హాయిగా అనిపించే ఓ ధ్వని వినిపించింది. అది వాద్యాల నుండీ, గానాల నుండీ కాదు.
స్త్రీస్వభావాద్ ఇవ మృదు మధురం చానినాది చ । స్వల్పాఙ్గత్వాద్ అనిర్హ్రాది మయా తద్ వాక్యమ్ ఊహితమ్
ఆ స్వరం స్త్రీ స్వభావంలా మృదువుగా, మధురంగా, స్పష్టమైన ఆరంభం లేకుండా వినిపించింది. అది చాలా సూక్ష్మంగా, స్పష్టంగా కాకపోవడంతో, దాని అర్థాన్ని నేను ఊహించుకున్నాను.
ఇన్దిన్దిరరుతాకారం తన్త్రీరణనరఞ్జనమ్ । న రోదనం న పఠనం వంశకోశసమస్వనమ్
ఆ ధ్వని తేనెటీగల గుంజులా, తంతుల రణనంలా, హృదయానికి ఆనందాన్ని కలిగించేలా వినిపించింది. అది ఏడుపు కాదు, పఠనం కాదు, కానీ వెదురు బొమ్మలోంచి వచ్చే స్వరంలా అనిపించింది.
తద్ ఆకర్ణ్యాశు తత్రేదమ్ అహం చిన్తితవాన్ అథ । శబ్దకర్త్రీక్షణాత్ పశ్యన్ దిశో దశ సవిస్మయః
అది విని, వెంటనే అక్కడ నేనే ఇలా ఆలోచించాను. ఆ శబ్దం వచ్చిన క్షణంలో, ఆశ్చర్యంతో పది దిశలవైపు చూశాను.
వ్యోమ్నో ఽయం సిద్ధసఞ్చారమార్గశూన్యమ్ అనన్తరమ్ । భాగో యోజనలక్షాణి సమతిక్రమ్య సంస్థితః
ఈ ఆకాశ భాగం అంతా ఖాళీగా, అనంతంగా ఉంది. ఇది సిద్ధులు సంచరించే నిర్బంధ మార్గం, లక్షల యోజనల దూరం దాటి విస్తరించి ఉంది.
తద్ ఇహేదృగ్విధస్యాస్య కుతశ్ శబ్దస్య సమ్భవః । శాబ్దికం న చ పశ్యామి యత్నేనాపి విలోకయన్
ఇలాంటి శబ్దం ఇక్కడ ఎలా వచ్చిందో అర్థం కావడం లేదు. ఎంత జాగ్రత్తగా వెతికినా, ఆ శబ్దానికి మూలం ఏమిటో కనపడటం లేదు.
అనన్తమ్ ఇదమ్ ఆశూన్యం పురో మే నిర్మలం నభః । ఇహ భూతం ప్రయత్నేన ప్రేక్ష్యమాణం న దృశ్యతే
నా ముందున్న ఈ అనంతమైన, నిర్మలమైన ఆకాశం పూర్తిగా ఖాళీగా ఉంది. ఎంత గమనంగా చూసినా, ఇక్కడ ఏ జీవి కనపడటం లేదు.
యదేతి చిన్తయిత్వాహం భూయో భూయో విలోకయన్ । శబ్దేశ్వరం న పశ్యామి తదా చిన్తితవాన్ ఇదమ్
ఇలా ఆలోచిస్తూ, మళ్లీ మళ్లీ చూశాను. అయినా ఆ శబ్దానికి అధిపతిని కనుగొనలేకపోయాను. అప్పుడు ఇలా తలంచాను.
ఆకాశ ఏవ భూత్వాహమ్ ఆకాశేనైకతాం గతః । ఆకాశగుణశబ్దార్థాన్ కరోమ్య్ ఆకాశకోశకే
నేను ఆకాశంగా మారి, ఆకాశంతో ఏకమైపోయాను. ఆకాశపు గుణాలు, శబ్దాలు, అర్థాలను ఆకాశపు గర్భంలో నేను సృష్టిస్తున్నాను.
దేహాకాశమ్ ఇదం స్థాప్య ధ్యానేనేహ యథాస్థితమ్ । చిదాకాశవపుర్ వ్యోమ్నా యామ్య్ ఐక్యం వార్ ఇవామ్బునా
ఈ శరీరాన్ని ధ్యానంతో ఇక్కడ స్థిరంగా నిలిపి, చైతన్యమయమైన నా రూపం ఆకాశంతో నీరు నీటిలో కలిసినట్లు ఏకమవుతోంది.
చిన్తయిత్వేత్య్ అహం త్యక్తుం దేహం పద్మాసనే స్థితః । ఆసం సమాధిమ్ ఆధాతుం పునర్ ఆమీలితేక్షణః
ఇలా ఆలోచించి, పద్మాసనంలో కూర్చొని, శరీరాన్ని విడిచిపెట్టేందుకు సిద్ధమయ్యాను. మళ్లీ కళ్లను మూసుకుని సమాధిలోకి ప్రవేశించేందుకు తలంచాను.
త్యక్త్వా బాహ్యాన్ అపి స్పర్శాన్ ఐన్ద్రియాన్ ఆన్తరాన్ అపి । చిత్తాకాశే ఽహమ్ అభవం సంవిత్స్పన్దమయాత్మకః
బయటి ఇంద్రియ సంబంధాలను, అంతర్గత అనుభూతులను కూడా వదిలేసి, నా మనస్సులో 'నేను ఉన్నాను' అనే భావనగా, పూర్తిగా జ్ఞాన స్పందనతో కూడిన స్వరూపంగా నిలిచిపోయాను.
క్రమాత్ తద్ అపి సన్త్యజ్య బుద్ధితత్త్వపదం గతః । సమ్పన్నో ఽహం చిదాకాశో జగజ్జాలైకదర్పణః
ఆ అనంతరంగా, ఆ భావనను కూడా మెల్లగా వదిలి, బుద్ధి తత్వ స్థితిని చేరాను. అప్పుడు నేను జ్ఞానాకాశంగా, అన్ని లోకాల ప్రతిబింబమయ్యే ఒక్క అద్దంగా మారిపోయాను.