యేనైవాశు నిమేషేణ త్వ్ అహమ్ ఇత్య్ ఏవ చేతతి । తేనైవ నాహమ్ ఇత్య్ ఏవ చేతిత్వాశు న శోచ్యతే
ఒక క్షణంలోనే 'నేను ఉన్నాను' అని నువ్వు అనుకుంటే, అదే క్షణంలో 'నేను లేను' అని కూడా అనుకోవచ్చు. అలా అనుకున్నప్పుడు, నీకు బాధ ఉండదు.
అహమ్భావం నఞర్థేన నిర్వాప్యారూఢబాణవత్ । అజస్రమ్ ఆసవక్షీవస్ తిష్ఠావష్టబ్ధతత్పదః
'నేను' అనే భావాన్ని 'లేదు' అనే అర్థంతో పూర్తిగా పోగొట్టి, లక్ష్యాన్ని తాకిన బాణంలా ఎప్పుడూ స్థిరంగా, కదలకుండా ఆ స్థితిలో నిలిచి ఉండాలి.
సనఞర్థామ్ అహన్తాం త్వం చేతన్న్ ఏవమ్ అనారతమ్ । సర్వభావైర్ అనారూఢో భవ తీర్ణభవార్ణవః
'నేను' అనే భావాన్ని దాని వ్యతిరేక భావంతో కలిసి నిత్యం పరిశీలిస్తే, ఏ స్థితిలోనూ నువ్వు చిక్కుకోకుండా, జనన మరణాల సముద్రాన్ని దాటి వెళ్ళగలవు.
స్వభావమాత్రావజయే స్వయం యస్య న వీరతా । తస్యోత్తమపదప్రాప్తౌ పశోర్ బ్రూహి కథైవ కా
తన స్వభావాన్ని కూడా జయించే ధైర్యం లేని వాడికి, పశువులా ఉన్న వాడికి, పరమ పదాన్ని ఎలా అందుతుందో చెప్పు.
షడ్వర్గో నిర్జితḫ పూర్వం యేనోత్తమవిదా స్వతః । భాజనం స ప్రకర్షాణాం నేతరో నరగర్దభః
ఆరు రకాల ఇంద్రియాలను ముందే పరిపూర్ణ జ్ఞానంతో జయించినవాడే నిజంగా గొప్పతనానికి యోగ్యుడు. అలాంటి వాడు కాకుండా, అవి జయించని వాడు మాత్రం మనిషి రూపంలో గాడిదలాంటివాడు.
యస్య స్వాన్తర్ మనోవృత్తిర్ జీయమానా జితాథ వా । విషయస్ స వివేకానాం స పుమాన్ ఇతి కథ్యతే
ఎవరికి తన మనస్సులో వచ్చే ఆలోచనలు జయించబడుతున్నాయో, లేదా పూర్తిగా జయించబడ్డాయో, వాడే నిజమైన వివేకాన్ని కలిగి ఉంటాడు. అలాంటి వాడినే నిజమైన మనిషి అంటారు.
అర్థో దృషద్ ఇవామ్భోధౌ యో య ఆపతతి త్వయి । తస్మాద్ ఏవ పలాయ్యాస్స్వ నాహమ్ ఇత్య్ ఏవ భావనాత్
ఏదైనా వస్తువు, సముద్రంలో రాయి పడినట్టు, నీ మీద పడితే, అది నీవు కాదనే భావనతో, ఆ వస్తువునుంచి దూరంగా ఉండాలి.
నాహమ్ అస్మీతి బుద్ధ్వాపి సోపపత్తికమ్ అప్య్ అలమ్ । జ్ఞానాజ్ జ్ఞో జ్ఞప్తిమాత్రం చ కిమ్ అజ్ఞ ఇవ ముహ్యసి
నేను ఇది కాను అని బాగా తెలుసుకున్నాక, ఆ విషయాన్ని తర్కంతో అర్థం చేసుకున్నాక కూడా, నీవు స్వయంగా జ్ఞానస్వరూపుడవై, కేవలం జ్ఞానమే అయినా, ఎందుకు అజ్ఞాని లాగా మాయలో పడిపోతున్నావు?
న జ్ఞే ఽహమర్థతాస్తీహ హేమ్నీవ కటకాదితా । భ్రాన్తిమాత్రాద్ ఋతే సా చ శామ్యత్య్ అస్మరణేన తే
ఇక్కడ 'నేనే తెలుసుకునేవాడిని' అన్న భావం నిజంగా లేదు. అది బంగారంలో గాజు, ఉంగరం లాంటి రూపం ఉండటంలా కాదు. ఈ భావం తప్పు ఊహ వల్లే కలుగుతుంది. అది కూడా నీవు గుర్తు పెట్టుకోకపోతే మాయమైపోతుంది.
యో యో భావ ఉదేత్య్ అన్తస్ త్వయి స్పన్ద ఇవానిలే । నాహమ్ అస్మీతి చిద్వృత్త్యా తమ్ అనాధారతాం నయ
నీ లోపల ఏ భావం వచ్చినా, అది గాలిలో అలికిడి లాంటిది. 'నేను ఇది కాదు' అన్న జ్ఞానంతో ఆ భావాన్ని ఆధారంలేని స్థితికి తీసుకెళ్ళు.
లోభో లజ్జా మదో మోహో యేనాదావ్ ఇతి నో జితాః । నిరర్థకమ్ అనర్థే ఽస్మిన్ స కిమర్థం ప్రవర్తతే
ఆరంభంలోనే ఎవడు లోభం, లజ్జ, అహంకారం, మాయ వీటిని జయించలేకపోతాడో, అతడు ఈ వ్యర్థమైన ప్రపంచంలో ఎందుకు పనికిమాలిన పనులు చేస్తాడు?
అహన్త్వం పవనే స్పన్ద ఇవ యత్ త్వయి సంస్థితమ్ । పరమాత్మని తన్ నాన్యద్ ఏతత్ స్పన్ద ఇవానిలే
నీకు ఉండే 'నేనే' అన్న భావం, గాలిలో అలికిడి లాంటిది. అది పరమాత్మనే తప్ప వేరేది కాదు. అది గాలిలో అలికిడి లాగా పరమాత్మలో కలిసిపోతుంది.
అసర్గసంవిదా సర్గḫ పరే ఽస్తీతి విరాజతే । సన్నివేశవిశేషేణ దురర్థో ఽపి హి శోభతే
సృష్టి లేని జ్ఞానంతోనే సృష్టి అనే భావన వెలుగులోకి వస్తుంది. ఏదైనా క్లిష్టమైనదైనా, దాని ప్రత్యేకమైన ఏర్పాటుతో అందంగా కనిపిస్తుంది.
పరమాత్మా తు నోదేతి నాస్తం యాతి కదాచన । న చాస్మాద్ అన్యద్ అస్తీతి కో భావో ఽభావ ఏవ వా
పరమాత్మ ఎప్పుడూ ఉద్భవించదు, ఎప్పుడూ అంతమవ్వదు. దాని నుండి వేరుగా ఏదీ లేదు. అప్పుడు నిజంగా ఉన్నదీ, లేనిదీ ఏదని చెప్పగలం?
పరం పరే పరాపూర్ణం శాన్తే శాన్తం శివశ్ శివే । ఇత్యేవమాత్రం వితతం నాహం న చ జగన్ న ధీః
పరమాత్మ పరమమైనవాడు, సంపూర్ణమైనవాడు, శాంతిలో శాంతి, మంగళంలో మంగళం. ఇదే అన్నింటినీ వ్యాపించి ఉంది. ఇక్కడ నేను, జగత్, మనస్సు అనే భావాలు లేవు.
అనిర్వాణం వినిర్వాణే శాన్తే శాన్తం శివే శివమ్ । నిర్వాణమ్ అపి నిర్వాణే సనఞర్థం న వాపి తత్
విముక్తి లేనిదీ విముక్తిలోనే ఉంది, శాంతిలో శాంతి, మంగళంలో మంగళం. విముక్తి కూడా విముక్తిలో అర్థవంతమై ఉండొచ్చు, లేక అర్థం లేకపోయినా ఉండొచ్చు.
శస్త్రాఘాతాḫ ప్రసహ్యన్తే సహ్యన్తే వ్యాధివేదనాః । నాహమ్ ఇత్యేవమాత్రస్య సహనే కా కదర్థనా
శస్త్రాల గాయాలు భరించగలుగుతాం, వ్యాధి బాధను కూడా తట్టుకోగలుగుతాం. కాని 'నేను కాదు' అనే భావంలో స్థిరమైనవారికి భరించడంలో ఏమి కష్టం ఉంటుంది?
జగత్పదార్థసార్థానామ్ అహమ్ ఇత్య్ అఙ్కురో ఽక్షయః । తస్మిన్ నిర్మూలతాం నీతే జగన్ నిర్మూలతాం గతమ్
ప్రపంచంలోని అన్ని వస్తువులలో 'నేను' అనే భావమే అసలు మూలం. అది పూర్తిగా తొలగిపోతే, ఈ లోకమంతా మూలం లేని దానిగా మారిపోతుంది.
బాష్పేణేవాహమర్థేన నిస్సారేణాపి సారవాన్ । శ్యామలḫ పరమాదర్శస్ తచ్ఛాన్తౌ సమ్ప్రసీదతి
ఎలాగైతే నీళ్ళు లేని కన్నీటిలో కూడా తేమ ఉంటుంది, అలాగే 'నేను' అనే భావంలో కూడా ఒక సారం ఉంటుంది. ఆ భావం శాంతించగానే, ఆ గాఢమైన పరమదర్శనం సంతృప్తిని పొందుతుంది.
అహమర్థḫ పరే వాయౌ స్పన్దస్ తత్ప్రశమే తు తత్ । అనిర్దేశ్యమ్ అనాభాసమ్ అనన్తమ్ అజమ్ అవ్యయమ్
'నేను' అనే భావం పరమవాయువులో ఒక అలజడి లాంటిది. అది ఆగిపోయినప్పుడు, అది వర్ణించలేనిది, కనిపించనిది, అనంతమైనది, జన్మించనిది, మారిపోని దానిగా ఉంటుంది.
అహమర్థḫ పురో ద్రవ్యప్రతిబిమ్బకరḫ పరే । రత్నే తద్విలయాద్ ఆస్తే తదరాగమ్ అబిమ్బనమ్
ముందుగా 'నేను' అనే భావన వస్తువుల ప్రతిబింబానికి కారణమవుతుంది. ఆ భావన రత్నంలో లీనమైతే, దానికి ఉన్న ఆసక్తి కూడా ప్రతిబింబించదు.
అహమర్థḫ పురో ద్రవ్యప్రతిబిమ్బప్రదశ్ చితి । తచ్ఛాన్తౌ సా నిరాభాసా పరమా కేవలాయతే
'నేను' అనే భావన మొదటగా వస్తువుల ప్రతిబింబాన్ని చైతన్యంలో కలిగిస్తుంది. అది శాంతమైతే, ఆ చైతన్యం ఏ రూపం లేకుండా, పరిపూర్ణంగా, స్వచ్ఛంగా, ఒంటరిగా కనిపిస్తుంది.
అహమర్థామ్బుదే క్షీణే పరమార్థశరన్నభః । పరయానన్తయా లక్ష్మ్యా స్వచ్ఛయాచ్ఛం విరాజతే
'నేను' అనే భావన సముద్రం తగ్గిపోయినప్పుడు, పరమార్థం శరదృతువు ఆకాశంలా, అనంతమైన, నిర్మలమైన మహా శ్రేయస్సు కాంతితో ప్రకాశిస్తుంది.
అహమర్థమలోన్ముక్తమ్ అహన్తాతామ్రమ్ అఙ్గ చేత్ । తద్ పరం పరమాభాసం సమ్పన్నం హేమకాన్తిమత్
'నేను' అనే భావన మలినతను తొలగించినప్పుడు, ప్రియమైనవాడా, అహంకారపు రాగి బంగారంగా మారుతుంది. అప్పుడు పరమమైన, కాంతివంతమైన బంగారు ప్రకాశం లభిస్తుంది.
యథా నిరభిధార్థశ్రీర్ భజత్య్ అవ్యపదేశ్యతామ్ । తథానహన్తాహన్తేయం బ్రహ్మత్వమ్ అధిగచ్ఛతి
ఎలా ఒక వస్తువు పేరులేకుండా ఉన్నప్పుడు అది వివరించలేనిదిగా మారుతుందో, అలాగే అహంకారం, మమకారం లేని స్థితి బ్రహ్మత్వాన్ని పొందుతుంది.
సత్య్ అహన్త్వే స్థితం బ్రహ్మ సనామేవ పదార్థవత్ । శాన్తవత్ సద్ ఇవాసద్వత్ తద్వత్ సవ్యపదేశవత్
బ్రహ్మం అహంకార సత్యంలో నిలిచినప్పుడు, అది ఒక పేరుతో, వస్తువులా కనిపిస్తుంది. అది శాంతిలా, సత్త్వంలా, అసత్త్వంలా, పేరుతోనే గుర్తించబడుతుంది.
అహమర్థో జగద్బీజం యది దగ్ధమ్ అభావనాత్ । తద్ అహం త్వం జగద్ బన్ధ ఇత్యాదేẖ కలనైవ కా
ఈ 'నేను' అనే భావన, ప్రపంచానికి మూలంగా ఉండి, అది భావనలేకుండా పూర్తిగా పోతే, ఇక 'నేను', 'నీవు', 'ప్రపంచం', 'బంధం' వంటి కల్పనలు ఎందుకు అవసరం?
సద్ బ్రహ్మ శివమ్ ఆత్మేతి పరే నామకలఙ్కితా । ఉదేత్య్ అహన్తా కుమ్భత్వాద్ ఇవ మృద్ధాతువిస్మృతిః
సత్యం, బ్రహ్మం, శివుడు, ఆత్మ అనే పేర్లు పరమార్థంలో పెట్టబడ్డాయి. అహంకారం, మట్టి మరిచిపోయి గడడిగా భావించడంలా, వస్తువుల భావనగా ఉద్భవిస్తుంది.
అహమర్థాద్ ఇయం బీజాత్ సత్తా విషలతోత్థితా । యస్యాం జగన్త్య్ అనన్తాని ఫలాన్య్ ఆయాన్తి యాన్తి చ
నేను అనే భావం నుండి ఈ జీవితం విత్తనం లా పుట్టి, విశాలంగా వ్యాపించి ఉంది. అందులో అనేక లోకాలు పండ్లలా వచ్చి పోతుంటాయి.
సాద్రిద్యూర్వీనదీశేయం రూపాలోకైషణాదికా । అహమర్థస్య మరిచబీజస్యాన్తశ్ చమత్కృతిః
ఈ పర్వతాలు, భూమి, నదులు, రూపాలు, వెలుగులు, కోరికలు కలిగిన లోకం అన్నీ 'నేను' అనే భావం అనే కిరణపు విత్తనంలోపల అద్భుతంగా వెలిసినవి.