సుమనఃపూర్ణనీలాబ్జమాలాసారవిలోకనే । యస్య త్వమ్ ఏవ తజ్జ్ఞాసి తద్ ఏవాహమ్ ఉపస్థితః
ప్రశాంతమైన మనసుతో నీలకమలాల హారాన్ని ఎక్కడ చూచినావో, అక్కడ నేనే ఉన్నాను అని తెలుసుకో; ఎందుకంటే నేను అక్కడే ఉంటాను.
నిరీహో ఽస్మి నిరంశో ఽస్మి నభస్స్వచ్ఛో ఽస్మి నిస్స్పృహః । శాన్తాహమర్థరూపో ఽస్మి చిరాయాహమ్ అహం స్థితః
నాకు ఆశలు లేవు, నాకు భాగాలు లేవు, ఆకాశంలా నిర్మలంగా ఉన్నాను, ఎలాంటి కోరికలు లేవు; నేను శాంతంగా, అర్థస్వరూపుడిగా, చాలా కాలంగా నా స్వరూపంలోనే నిలిచిపోయాను.
తాం దశామ్ ఉపయాతో ఽస్మి యతశ్ చణ్పకవర్ణిని । ప్రతిభాన్తి మహాన్తో ఽపి శోచ్యా హరిజినాదయః
ఆ స్థితిని నేను పొందిన తర్వాత, ఓ బంగారు వర్ణముతో ఉన్నవాడా, ఇంద్రుడు వంటి గొప్పవారు కూడా బాధపడే వారిగా నాకు కనబడుతున్నారు.
నకిఞ్చిన్మాత్రచిన్మాత్రనిష్ఠో ఽస్మి స్వస్థ ఆస్థితః । భ్రమేణాలం విముక్తో ఽస్మి సంసారేణాలిలోచనే
నేను ఏదీ మిగిలిపోని చైతన్య స్వరూపునిగా, నా స్వభావంలో స్థిరంగా ఉన్నాను; ఓ కమలనయన, భ్రమ కూడా, ఈ సంసారం కూడా నన్ను ఏమాత్రం తాకలేవు.
న తుష్టో ఽస్మి న ఖిన్నో ఽస్మి నాయమ్ అస్మి న చేతరత్ । న స్థూలో ఽస్మి న సూక్ష్మో ఽస్మి సర్వమ్ అస్మి చ సున్దరి
నాకు సంతోషం లేదు, బాధ కూడా లేదు. నేను ఇది కాదు, మరేదీ కూడా కాదు. నేను పొడవుగా లేను, సూక్ష్మంగా కూడా లేను. అయినా, అందులో అన్నీ నేనే, ఓ సుందరి.
తేజోబిమ్బాత్ ప్రయాతేన భిత్తావ్ అపతితేన చ । క్షయాతిశయముక్తేన ప్రకాశేనాస్మి వై సమః
వెలుగు బింబం నుంచి వెలువడిన కాంతి గోడపై పడకుండా, తగ్గడం పెరగడం లేకుండా ఎలా సమంగా ఉంటుందో, నేను కూడా అలా ఎప్పుడూ సమంగా ఉంటాను.
శాన్తో ఽస్మి సామ్యమ్ ఏవాస్మి స్వచ్ఛో ఽస్మి విగతామయః । పరినిర్వాణ ఏవాస్మి సద్ అస్మ్య్ అతిసతీవ్రతే
నేను ప్రశాంతుడిని, సమత్వమే నా స్వభావం. నేను నిర్మలుడిని, వ్యాధిలేని వాడిని. నేను పరినిర్వాణమే, ఉన్నదానిలో ఉన్న వాడిని, అత్యున్నత వ్రతంలో స్థిరంగా ఉన్న వాడిని.
యత్ తద్ అస్తి తద్ ఏవాస్మి వక్తుం శక్నోమి నేతరత్ । తరఙ్గతరలాపాఙ్గే గురుస్ త్వం మే నమో ఽస్తు తే
ఏది నిజంగా ఉందో, అది నేనే. నేను చెప్పగలిగేది ఇదే తప్ప మరొకటి కాదు. అలజడి తీరని తరంగాల్లాంటి దృష్టి కలిగిన గురువూ, మీకు నా నమస్కారం.
ప్రసాదేన విశాలాక్ష్యాస్ తీర్ణో ఽస్మి భవసాగరాత్ । పునర్ మలం న గృహ్ణామి శతధ్మాతసువర్ణవత్
విశాలమైన కళ్లతో ఉన్న ఆ దేవికి కృప వలన నేను ఈ సంసార సముద్రాన్ని దాటి వచ్చాను. బంగారం వందసార్లు శుద్ధి చేసినట్టు, ఇకపై మళ్లీ మలినాన్ని ఎప్పుడూ అంగీకరించను.
స్వస్థశ్ శాన్తో మృదుర్ దాన్తో వీతరాగో నిరంశధీః । సర్వాతీతస్ సర్వగశ్ చ ఖమ్ ఇవాయమ్ అహం స్థితః
ఇప్పుడు నేను సుఖంగా, ప్రశాంతంగా, మృదువుగా, నియమంతో, రాగద్వేషాలు లేకుండా, మనస్సులో విభాగాలు లేకుండా ఉన్నాను. అన్ని దాటి, అన్నింటిలో వ్యాపించి, ఆకాశంలా స్థిరంగా ఉన్నాను.
ఏవం స్థితే మహాసత్త్వ ప్రాణేశ హృదయప్రియ । కిమ్ ఇదానీం ప్రభో బ్రూహి రోచతే తే మహామతే
ఇలా స్థిరంగా ఉన్న నా ప్రాణాధిపతీ, నా హృదయానికి ప్రియమైనవాడా, గొప్ప బుద్ధిమంతుడా, ఇప్పుడు నీకు ఇష్టమయ్యే మాటను నేను ఏమి చెప్పాలి?
ప్రతిషేధం న జానామి న జానామ్య్ అభివాఞ్ఛనమ్ । యద్ ఆచరసి తన్వి త్వం కదాచిద్ వేద్మి తన్ న వా
నిరాకరణ ఏమిటో నాకు తెలియదు, ఆకాంక్ష కూడా నాకు తెలియదు. నీవు ఏం చేసినా, కొన్నిసార్లు నాకు తెలుసు, కొన్నిసార్లు తెలియదు, సన్నని నడుము కలదానీ.
మన్మనో నాశకలనాం తథా స్థితికలాం ప్రియే । న కాఞ్చిద్ అనుసన్ధాతుం జానాత్య్ అమ్బరసువ్రతమ్
ప్రియమైనవాడా, నా మనస్సు నాశనం గురించి గానీ, నిలిచిపోవడం గురించి గానీ, ఏ ఆలోచన చేయడం కూడా తెలియదు. అది ఆకాశంలా ఏదీ పట్టించుకోదు, ఏదీ వెంబడించదు.
యద్ ఏవ కిఞ్చిజ్ జానాసి తద్ ఏవ కురు సున్దరి । తద్ ఏవ ధారయిష్యామి ప్రతిబిమ్బం యథా మణిః
సుందరివా, నీవు ఏది తెలుసు, అదే చేయు. నేను కూడా అదే ఒప్పుకుంటాను. మణి తన ముందు ఉన్న ప్రతిబింబాన్ని మాత్రమే చూపినట్టు, నేను కూడా అదే స్వీకరిస్తాను.
చేతసా విగతేచ్ఛేన యథాప్రాప్తమ్ అనిన్దితే । న స్తౌమి న చ నిన్దామి యద్ ఇచ్ఛసి తద్ ఆచర
నిర్దోషినీ, నా మనస్సులో ఆశలు లేవు. ఏది ఎదురైనా దాన్ని నేను పొగడను, దూషించను. నీవు కోరినట్లు చేసుకో.
యద్య్ ఏవం తన్ మహాభాగ సమాకర్ణయ మన్మతమ్ । ఆకర్ణ్య జీవన్ముక్తాత్మంస్ తద్ ఏవాహర్తుమ్ అర్హసి
ఓ మహాభాగ్యవంతుడా, ఇది నిజమే అయితే, నా ఆలోచన విను. జీవన్ముక్తుడైన నేను చెప్పినది వినిపించి, అదే స్వీకరించాలి.
సర్వత్రైక్యావబోధేన మౌర్ఖ్యక్షయభువాధునా । నిరిచ్ఛాస్ తావద్ ఆకాశవిశదాస్ సంస్థితా వయమ్
ప్రతి చోటా ఏకత్వాన్ని తెలుసుకోవడం వల్ల అజ్ఞానం నశించిపోయింది. ఇప్పుడు మనం అన్ని ఆశలు విడిచిపెట్టి, ఆకాశంలా నిర్మలంగా ఉన్నాం.
యాదృగ్ ఏషణమ్ అస్మాకమ్ తాదృగ్ ఏతద్ అనేషణమ్ । ఏషణానేషణే భేదశ్ చిన్మాత్రోల్లసనే హి కః
మనకు ఎలాంటి తపన ఉందో, అదే విధంగా తపన లేకపోవడమూ ఉంది. చైతన్య ప్రకాశంలో తపనకూ, తపన లేకపోవడానికీ ఏమి తేడా ఉంది?
తస్మాద్ ఆద్యన్తమధ్యేషు యే వయం పురుషోత్తమ । మౌర్ఖ్యమ్ ఏవ పరిత్యజ్య త ఏవేమే స్థితా ఇహ
కాబట్టి, ఓ ఉత్తమ పురుషుడా, మొదటి నుండి చివరి వరకు అజ్ఞానాన్ని మాత్రమే విడిచినవారు ఇక్కడ స్థిరంగా ఉంటారు.
సామ్ప్రతం ప్రకృతేనేమం కాలం నీత్వా క్రమేణ వై । విదేహతాం ప్రయాస్యామః ప్రభో కాలేన కేనచిత్
ఇప్పుడు సహజంగా కాలాన్ని గడిపి, ఏదో ఒక విధంగా, ప్రభూ, శరీరాన్ని దాటి ఉన్న స్థితిని చేరుకుంటాం.
వయమ్ ఆద్యన్తమధ్యేషు కీదృశాస్ తరలే వద । మోహమ్ ఏకం పరిత్యజ్య తిష్ఠామః కథమ్ ఏవ వా
ప్రారంభం, మధ్యం, ముగింపు అన్నీ కలిగిన మనం ఎలాంటి వారు? ఒక్క మాయను విడిచిపెట్టి, ఏ రూపంలోనైనా నిలిచిపోతే అది ఎలా జరుగుతుంది? చెప్పు.
వయమ్ ఆద్యన్తమధ్యేషు రాజానో రాజసత్తమ । మోహమ్ ఏకం పరిత్యజ్య తిష్ఠామః పునర్ ఏవ తే
రాజులలో శ్రేష్ఠుడా, మనం ఆది, అంత్య, మధ్యాల్లో ఉన్నవారమే. ఒక్క మాయను విడిచిపెట్టి, మళ్ళీ నీకోసం ఇక్కడే నిలిచిపోతాము.
స్వ ఏవ నగరే రాజా భవ త్వం స్వాసనే స్థితః । లలామభూతా కాన్తానాం మహిషీ తే భవామ్య్ అహమ్
నీవు నీ సింహాసనంపై కూర్చొని, నీ నగరంలో రాజుగా ఉండు. అందమైన స్త్రీలలో నేను నీకు ముఖ్యమైన మహిషిగా ఉంటాను.
సనృపా మత్తవాస్తవ్యా నృత్యన్నవవరాఙ్గనా । సపతాకా ధ్వనత్తూర్యా పుష్పప్రకరిణీ పురీ
ఆ నగరం రాజులతో, మత్తులో మునిగిపోయిన ప్రజలతో, నాట్యం చేసే వేశ్యలతో, రెపరెపలాడే జెండాలతో, మేళతాళాలతో, పువ్వుల వర్షంతో నిండిపోతుంది.
లసద్వల్ల్యా సమఞ్జర్యా రణత్షట్పదయా సమా । మధుమాసవనావల్యా చిరాద్ భవతు నః ప్రభో
ప్రభూ, పుష్పాలతో అలంకరించబడిన, తేనెటీగలు మధురంగా గానమాడుతున్న, వసంతకాల మద్యం మాలికలతో మెరిసిపోతున్న ఆ కొమ్మల సౌందర్యాన్ని మనం ఎంతో కాలం ఆనందించగలగాలని కోరుకుంటున్నాను.
ఇతి చూడాలయా ప్రోక్తే విహస్య స శిఖిధ్వజః । ప్రోవాచ మధురం వాక్యమ్ అక్షుబ్ధం విగతత్వరమ్
ఇలా చూడాలయా చెప్పిన తర్వాత, శిఖిధ్వజుడు నవ్వుతూ, శాంతంగా, ఆలస్యం లేకుండా మృదువైన మాటలతో సమాధానం ఇచ్చాడు.
ఏవం చేత్ తద్ విశాలాక్షి స్వాయత్తా నస్ త్రివిష్టపే । సిద్ధభోగభువస్ తాసు నివసామో న కిం ప్రియే
ఇలా అయితే, విశాలమైన కళ్లువున్న ప్రియతమా, ఆ స్వర్గలోక సుఖాలు మనకు అందుబాటులో ఉంటే, మనం అక్కడే ఎందుకు నివసించకూడదు?
న రాజన్ మమ భోగేషు వాఞ్ఛా న చ విభూతిషు । స్వభావస్య వశాద్ ఏవ యథాప్రాప్తే రమే నృప
రాజా, నాకు భోగాల పట్లా, గొప్పతనంపై కూడా ఆశ లేదు. నా స్వభావం ప్రకారం, ఏది ఎదురైతే దానిలోనే ఆనందిస్తాను.
న సుఖాయ మమ స్వర్గో న రాజ్యం నాపి నాకితా । యథాస్థితమ్ అవిక్షుబ్ధం తిష్ఠామి స్వస్థచేష్టితా
నాకు స్వర్గం ఆనందాన్ని ఇవ్వదు, రాజ్యం కూడా కాదు, దేవతల లోకమూ కాదు. నేను ఎలా ఉన్నానో అలా ప్రశాంతంగా, నా స్వభావానుసారం వ్యవహరిస్తూ ఉంటాను.
ఇదం సుఖమ్ ఇదం నేతి మననే క్షయమ్ ఆగతే । సమమ్ ఏవ పదే శాన్తే తిష్ఠామీహ యథాసుఖమ్
ఇది ఆనందం, ఇది కాదు అని మనసులో ఆలోచనలు ముగిసినప్పుడు, ఇక్కడ శాంతమైన స్థితిలో సమానంగా, నాకు నచ్చినట్టు ఉంటాను.