త్వాం నిర్మితవతో ధాతుర్ గుణజాలాతిశాయినీమ్ । మన్యే ప్రకుపితా నూనమ్ అరున్ధత్యాదికాస్ స్త్రియః
నీకు సృష్టికర్త అన్ని మంచి లక్షణాలతో కలిగి ఉండేలా రూపొందించాడని నేను భావిస్తున్నాను. అందుకే అరుంధతి వంటి మహానుభావులు కూడా నిన్ను చూసి అసూయపడతారని అనిపిస్తోంది.
సతీత్వరూపసౌజన్యగుణరత్నసముద్గికే । ఏహి మే త్వద్గుణోత్కస్య పునర్ ఆలిఙ్గనం కురు
పతివ్రత, అందం, సౌజన్యం, మంచి గుణాల రత్నాల భాండాగారమైనవాడా! నీ గుణాలకు మళ్లీ ఆకర్షితుడనై ఉన్నాను. రా, నన్ను మళ్లీ ఆలింగనం చేయి.
ఇత్య్ ఉక్త్వా మృగశావాక్షీం చూడాలాం స శిఖిధ్వజః । ఆలిలిఙ్గ పునర్ గాఢం నకులో నకులీమ్ ఇవ
ఇలా చెప్పి, మృగశావాక్షి అయిన చూడాలాను శిఖిధ్వజుడు మళ్ళీ గట్టిగా ఆలింగనం చేసుకున్నాడు. అది మగ ముంగిస తన జతను ఎలా కౌగిలించుకుంటుందో అలా.
దేవ శుష్కక్రియాజాలపరే త్వయ్య్ ఆకులాత్మని । తథాభూవం భృశమ్ అహం త్వదర్థం దుఃఖితా కిల
ప్రభూ, నీవు ఆ ఎండబడ్డ కర్మలలో మునిగి, మనసు కలవరపడి ఉన్నప్పుడు, నీ కోసం నేను నిజంగా చాలా బాధపడ్డాను.
తేన త్వదవబోధాత్మా స్వార్థ ఏవోపపాదితః । మయా తద్ అత్ర కిం దేవః కరోతి మయి శంసనమ్
ఆ విధంగా నీకు జ్ఞానం కలిగి, నీకావలసినది నీవే సాధించావు. మరి ఈ విషయంలో నన్ను పొగడటంలో ప్రభువు ఏం చేయగలడు?
త్వయా యథా వరారోహే స్వార్థస్ సమ్పాదితశ్ శుభః । తథేదానీం సతాం సర్వాస్ సాధయన్తు కులస్త్రియః
నీవు, ఓ సుందరీ, నీ శుభమైన లక్ష్యాన్ని ఎలా సాధించావో, ఇప్పుడు మంచి కుటుంబాలలోని అన్ని సతీస్త్రీలు కూడా అలాగే సాధించగాక.
బుద్ధ్యంశైకాన్తవిశ్రాన్తజగజ్జాలక దేవ హే । అద్య తం ప్రాక్తనం కచ్చిన్ మోహం సమనుపశ్యసి
బుద్ధి తేజంతో ఈ జగత్తును నిలిపే పరమేశ్వరా! నీవు ఇప్పుడైనా ఆ పూర్వపు మాయను గుర్తు చేసుకుంటున్నావా?
ఇదం కరోమి నేదం తు ప్రాప్నోమీదమ్ ఇతస్ త్వ్ ఇతి । అన్తర్ హససి తాం కచ్చిద్ ఆశాపేలవతాం ధియః
"ఇది చేస్తాను, అది చేయను; ఇది పొందుతాను, అది కాదు" అని మనసు కలిగిన ఆశలపై నీవిప్పుడు లోపలపడి నవ్వుతున్నావా? అవి వృథా ఆశల మాదిరిగా అనిపిస్తున్నాయా?
తాస్ తుచ్ఛతృష్ణాకలనాస్ తాస్ సఙ్కల్పకుకల్పనాః । త్వయి నాద్యావలోక్యన్తే దేవ వ్యోమ్నీవ పర్వతాః
ఆ తక్కువ ఆశలు, తప్పుడు ఊహలు, వంకర ఆలోచనలు నేడు నీలో కనిపించవు దేవా! ఆకాశంలో పర్వతాలు కనిపించని విధంగా అవి నీలో లేవు.
కస్ త్వమ్ అద్యాఙ్గసమ్పన్నః కింనిష్ఠో ఽసి కిమ్ ఈహసే । కథం పశ్యసి పాశ్చాత్యం దేహావస్థాక్రమం ప్రభో
ఇప్పుడున్న నీవెవరు? నీ శక్తులన్నీ నిండుగా ఉన్న ఈ స్థితిలో నీవు ఏదిని ఆధారంగా ఉంచుకున్నావు? ఏదిని కోరుకుంటున్నావు? శరీర స్థితి మార్పులను నీవు ఎలా చూస్తున్నావు ప్రభూ?
సుమనఃపూర్ణనీలాబ్జమాలాసారవిలోకనే । యస్య త్వమ్ ఏవ తజ్జ్ఞాసి తద్ ఏవాహమ్ ఉపస్థితః
ప్రశాంతమైన మనసుతో నీలకమలాల హారాన్ని ఎక్కడ చూచినావో, అక్కడ నేనే ఉన్నాను అని తెలుసుకో; ఎందుకంటే నేను అక్కడే ఉంటాను.
నిరీహో ఽస్మి నిరంశో ఽస్మి నభస్స్వచ్ఛో ఽస్మి నిస్స్పృహః । శాన్తాహమర్థరూపో ఽస్మి చిరాయాహమ్ అహం స్థితః
నాకు ఆశలు లేవు, నాకు భాగాలు లేవు, ఆకాశంలా నిర్మలంగా ఉన్నాను, ఎలాంటి కోరికలు లేవు; నేను శాంతంగా, అర్థస్వరూపుడిగా, చాలా కాలంగా నా స్వరూపంలోనే నిలిచిపోయాను.
తాం దశామ్ ఉపయాతో ఽస్మి యతశ్ చణ్పకవర్ణిని । ప్రతిభాన్తి మహాన్తో ఽపి శోచ్యా హరిజినాదయః
ఆ స్థితిని నేను పొందిన తర్వాత, ఓ బంగారు వర్ణముతో ఉన్నవాడా, ఇంద్రుడు వంటి గొప్పవారు కూడా బాధపడే వారిగా నాకు కనబడుతున్నారు.
నకిఞ్చిన్మాత్రచిన్మాత్రనిష్ఠో ఽస్మి స్వస్థ ఆస్థితః । భ్రమేణాలం విముక్తో ఽస్మి సంసారేణాలిలోచనే
నేను ఏదీ మిగిలిపోని చైతన్య స్వరూపునిగా, నా స్వభావంలో స్థిరంగా ఉన్నాను; ఓ కమలనయన, భ్రమ కూడా, ఈ సంసారం కూడా నన్ను ఏమాత్రం తాకలేవు.
న తుష్టో ఽస్మి న ఖిన్నో ఽస్మి నాయమ్ అస్మి న చేతరత్ । న స్థూలో ఽస్మి న సూక్ష్మో ఽస్మి సర్వమ్ అస్మి చ సున్దరి
నాకు సంతోషం లేదు, బాధ కూడా లేదు. నేను ఇది కాదు, మరేదీ కూడా కాదు. నేను పొడవుగా లేను, సూక్ష్మంగా కూడా లేను. అయినా, అందులో అన్నీ నేనే, ఓ సుందరి.
తేజోబిమ్బాత్ ప్రయాతేన భిత్తావ్ అపతితేన చ । క్షయాతిశయముక్తేన ప్రకాశేనాస్మి వై సమః
వెలుగు బింబం నుంచి వెలువడిన కాంతి గోడపై పడకుండా, తగ్గడం పెరగడం లేకుండా ఎలా సమంగా ఉంటుందో, నేను కూడా అలా ఎప్పుడూ సమంగా ఉంటాను.
శాన్తో ఽస్మి సామ్యమ్ ఏవాస్మి స్వచ్ఛో ఽస్మి విగతామయః । పరినిర్వాణ ఏవాస్మి సద్ అస్మ్య్ అతిసతీవ్రతే
నేను ప్రశాంతుడిని, సమత్వమే నా స్వభావం. నేను నిర్మలుడిని, వ్యాధిలేని వాడిని. నేను పరినిర్వాణమే, ఉన్నదానిలో ఉన్న వాడిని, అత్యున్నత వ్రతంలో స్థిరంగా ఉన్న వాడిని.
యత్ తద్ అస్తి తద్ ఏవాస్మి వక్తుం శక్నోమి నేతరత్ । తరఙ్గతరలాపాఙ్గే గురుస్ త్వం మే నమో ఽస్తు తే
ఏది నిజంగా ఉందో, అది నేనే. నేను చెప్పగలిగేది ఇదే తప్ప మరొకటి కాదు. అలజడి తీరని తరంగాల్లాంటి దృష్టి కలిగిన గురువూ, మీకు నా నమస్కారం.
ప్రసాదేన విశాలాక్ష్యాస్ తీర్ణో ఽస్మి భవసాగరాత్ । పునర్ మలం న గృహ్ణామి శతధ్మాతసువర్ణవత్
విశాలమైన కళ్లతో ఉన్న ఆ దేవికి కృప వలన నేను ఈ సంసార సముద్రాన్ని దాటి వచ్చాను. బంగారం వందసార్లు శుద్ధి చేసినట్టు, ఇకపై మళ్లీ మలినాన్ని ఎప్పుడూ అంగీకరించను.
స్వస్థశ్ శాన్తో మృదుర్ దాన్తో వీతరాగో నిరంశధీః । సర్వాతీతస్ సర్వగశ్ చ ఖమ్ ఇవాయమ్ అహం స్థితః
ఇప్పుడు నేను సుఖంగా, ప్రశాంతంగా, మృదువుగా, నియమంతో, రాగద్వేషాలు లేకుండా, మనస్సులో విభాగాలు లేకుండా ఉన్నాను. అన్ని దాటి, అన్నింటిలో వ్యాపించి, ఆకాశంలా స్థిరంగా ఉన్నాను.
ఏవం స్థితే మహాసత్త్వ ప్రాణేశ హృదయప్రియ । కిమ్ ఇదానీం ప్రభో బ్రూహి రోచతే తే మహామతే
ఇలా స్థిరంగా ఉన్న నా ప్రాణాధిపతీ, నా హృదయానికి ప్రియమైనవాడా, గొప్ప బుద్ధిమంతుడా, ఇప్పుడు నీకు ఇష్టమయ్యే మాటను నేను ఏమి చెప్పాలి?
ప్రతిషేధం న జానామి న జానామ్య్ అభివాఞ్ఛనమ్ । యద్ ఆచరసి తన్వి త్వం కదాచిద్ వేద్మి తన్ న వా
నిరాకరణ ఏమిటో నాకు తెలియదు, ఆకాంక్ష కూడా నాకు తెలియదు. నీవు ఏం చేసినా, కొన్నిసార్లు నాకు తెలుసు, కొన్నిసార్లు తెలియదు, సన్నని నడుము కలదానీ.
మన్మనో నాశకలనాం తథా స్థితికలాం ప్రియే । న కాఞ్చిద్ అనుసన్ధాతుం జానాత్య్ అమ్బరసువ్రతమ్
ప్రియమైనవాడా, నా మనస్సు నాశనం గురించి గానీ, నిలిచిపోవడం గురించి గానీ, ఏ ఆలోచన చేయడం కూడా తెలియదు. అది ఆకాశంలా ఏదీ పట్టించుకోదు, ఏదీ వెంబడించదు.
యద్ ఏవ కిఞ్చిజ్ జానాసి తద్ ఏవ కురు సున్దరి । తద్ ఏవ ధారయిష్యామి ప్రతిబిమ్బం యథా మణిః
సుందరివా, నీవు ఏది తెలుసు, అదే చేయు. నేను కూడా అదే ఒప్పుకుంటాను. మణి తన ముందు ఉన్న ప్రతిబింబాన్ని మాత్రమే చూపినట్టు, నేను కూడా అదే స్వీకరిస్తాను.
చేతసా విగతేచ్ఛేన యథాప్రాప్తమ్ అనిన్దితే । న స్తౌమి న చ నిన్దామి యద్ ఇచ్ఛసి తద్ ఆచర
నిర్దోషినీ, నా మనస్సులో ఆశలు లేవు. ఏది ఎదురైనా దాన్ని నేను పొగడను, దూషించను. నీవు కోరినట్లు చేసుకో.
యద్య్ ఏవం తన్ మహాభాగ సమాకర్ణయ మన్మతమ్ । ఆకర్ణ్య జీవన్ముక్తాత్మంస్ తద్ ఏవాహర్తుమ్ అర్హసి
ఓ మహాభాగ్యవంతుడా, ఇది నిజమే అయితే, నా ఆలోచన విను. జీవన్ముక్తుడైన నేను చెప్పినది వినిపించి, అదే స్వీకరించాలి.
సర్వత్రైక్యావబోధేన మౌర్ఖ్యక్షయభువాధునా । నిరిచ్ఛాస్ తావద్ ఆకాశవిశదాస్ సంస్థితా వయమ్
ప్రతి చోటా ఏకత్వాన్ని తెలుసుకోవడం వల్ల అజ్ఞానం నశించిపోయింది. ఇప్పుడు మనం అన్ని ఆశలు విడిచిపెట్టి, ఆకాశంలా నిర్మలంగా ఉన్నాం.
యాదృగ్ ఏషణమ్ అస్మాకమ్ తాదృగ్ ఏతద్ అనేషణమ్ । ఏషణానేషణే భేదశ్ చిన్మాత్రోల్లసనే హి కః
మనకు ఎలాంటి తపన ఉందో, అదే విధంగా తపన లేకపోవడమూ ఉంది. చైతన్య ప్రకాశంలో తపనకూ, తపన లేకపోవడానికీ ఏమి తేడా ఉంది?
తస్మాద్ ఆద్యన్తమధ్యేషు యే వయం పురుషోత్తమ । మౌర్ఖ్యమ్ ఏవ పరిత్యజ్య త ఏవేమే స్థితా ఇహ
కాబట్టి, ఓ ఉత్తమ పురుషుడా, మొదటి నుండి చివరి వరకు అజ్ఞానాన్ని మాత్రమే విడిచినవారు ఇక్కడ స్థిరంగా ఉంటారు.
సామ్ప్రతం ప్రకృతేనేమం కాలం నీత్వా క్రమేణ వై । విదేహతాం ప్రయాస్యామః ప్రభో కాలేన కేనచిత్
ఇప్పుడు సహజంగా కాలాన్ని గడిపి, ఏదో ఒక విధంగా, ప్రభూ, శరీరాన్ని దాటి ఉన్న స్థితిని చేరుకుంటాం.