జాగతీ ద్రష్టృదృశ్యశ్రీర్ అహం త్వమ్ ఇతిరూపిణీ । అనుత్థితైవోత్థితేవ యత్రేతి పరివర్ణ్యతే
ఈ భాగంలో జగత్తు దృక్పదార్థంగా, 'నేను', 'నీవు' అనే రూపాల్లో, ఇంకా అది లేనట్టుగా, ఉన్నట్టుగా కూడా వివరించబడింది.
యస్మిఞ్ శ్రుతే జగద్ ఇదం శ్రోత్రాన్తర్ బుధ్యతే ఽఖిలమ్ । సాస్మద్యుష్మత్ సవిస్తారం సలోకాకాశపర్వతమ్
దీన్ని వినగానే, వినేవారి అంతరంలో ఈ సర్వ జగత్తు, 'నేను', 'నీవు', లోకాలు, ఆకాశం, పర్వతాలు అన్నీ సహా పూర్తిగా గ్రహించబడతాయి.
పిణ్డగ్రహవినిర్ముక్తం నిర్భిత్తికమ్ అపర్వతమ్ । పృథ్వ్యాదిభూతరహితం సఙ్కల్ప ఇవ పత్తనమ్
శరీరరూపం పట్టుకోని ఉండకుండా, చీలికలు లేకుండా, కొండలు లేని విధంగా, భూమి మొదలైన భూతాలు లేని స్థితిలో, ఊహలో సృష్టించిన పట్టణంలా ఉంది.
స్వప్నోపలబ్ధభావాభం మనోరాజ్యవద్ ఆతతమ్ । గన్ధర్వనగరప్రఖ్యమ్ అర్థశూన్యోపలమ్భనమ్
కలలో కనిపించే దృశ్యంలా, మనస్సులో ఊహించుకున్న రాజ్యంలా విస్తరించి ఉంది. అది గంధర్వ నగరంలా, వాస్తవంగా ఏదీ లేని అనుభూతిలా ఉంది.
ద్విచన్ద్రవిభ్రమాభాసం మృగతృష్ణామ్బువత్ తతమ్ । నౌయానలోలశైలాభం సత్యలాభవివర్జితమ్
రెండు చంద్రులు కనిపించడంలా మాయగా, ఎడారిలో నీటి మిరాజ్లా వ్యాపించి ఉంది. పడవ లేదా గాలిలో ఊగే కొండలా, వాస్తవమైనది ఏదీ లేని స్థితిలో ఉంది.
చిత్తభ్రమపిశాచాభం నిర్బీజమ్ అపి భాస్వరమ్ । కథార్థప్రతిభానాభం వ్యోమముక్తావలీనిభమ్
మనస్సు మాయలో పిశాచంలా, విత్తనం లేకపోయినా ప్రకాశవంతంగా ఉంది. కథలోని అర్థం మెరుపులా, ఆకాశంలో ముత్యాల హారంలా ఉంది.
కటకత్వం యథా హేమ్ని తరఙ్గత్వం యథామ్భసి । యథా నభసి నీలత్వమ్ అసద్ ఏవోత్థితం తథా
బంగారం ఆభరణంగా మారినట్లుగా, నీళ్ళు తరంగాలుగా కనిపించినట్లుగా, ఆకాశం నీలంగా కనిపించినట్లుగా — ఇవన్నీ నిజంగా లేవు, అలాగే ఇదీ అప్రకృతమైనదే.
అభిత్తి రఙ్గరహితమ్ ఉపలబ్ధిమనోహరమ్ । స్వప్నే వా వ్యోమ్ని వా చిత్రమ్ అకర్మ చిరభాసురమ్
రంగు లేని గోడ చూడటానికి ఆకర్షణీయంగా ఉంటుందిలా, కలలో లేదా ఆకాశంలో కనిపించే చిత్రమూ, ఏ పని చేయకపోయినా, చాలా కాలం ప్రకాశిస్తూనే ఉంటుంది.
అవహ్నిర్ ఏవ వహ్నిత్వం ధత్తే చిత్రానలో యథా । తథా దధజ్ జగచ్ఛబ్దరూపార్థమ్ అసదాత్మకమ్
రంగుతో వేసిన అగ్ని నిజంగా అగ్నిలా కనిపించినా, అది అగ్ని కాదు. అలాగే 'ప్రపంచం' అన్న మాట రూపం, శబ్దానికి అర్థం ఇస్తున్నా, దాని స్వభావం అసత్యమే.
తరఙ్గోత్పలమాలాఢ్యదృషత్పత్త్రమ్ ఇవోత్థితమ్ । చక్రశూత్కారచూర్ణస్య మలరాశిమ్ ఇవోదితమ్
తరంగాలతో తయారైన కమలమాలల మాదిరిగా, చక్రం తిప్పినప్పుడు వచ్చే దుమ్ము గుబ్బలా, అకస్మాత్తుగా కనిపించే మలరాశిలా ఇది ఉద్భవించింది.
శీర్ణపత్త్రం భ్రష్టనష్టం గ్రీష్మే వనమ్ ఇవారసమ్ । మరణవ్యగ్రనృత్తాభం శిలాస్త్రీహాస్యహాసదమ్
వేసవి కాలంలో ఆకులు రాలిపోయి, శూన్యంగా, రుచిలేని అడవి ఎలా ఉంటుందో, అంతేలా; మరణానికి తహతహలాడే నాట్యం లాంటిది; రాళ్లతో చేసిన స్త్రీ నవ్వు లాగా, లోపలేమీ లేని వెలితిగా ఉంది.
అన్ధకారగృహైకైకనృత్తమ్ ఉన్మత్తచేష్టితమ్ । ప్రశాన్తాజ్ఞాననీహారం విజ్ఞానశరదమ్బరమ్
చీకటి గదిలో ఒంటరిగా నాట్యం చేసే వాడిలా, పిచ్చివాడి ప్రవర్తనలా; అజ్ఞానపు మబ్బు తొలగిపోయి, విజ్ఞానము శరదృతువులో ఆకాశంలా నిర్మలంగా ఉంది.
సముత్కీర్ణమ్ ఇవ స్తమ్భే చిత్రభిత్తావ్ ఇవేహితమ్ । పఙ్కాద్ ఇవాభిరచితం సచేతనమ్ అచేతనమ్
దీన్ని స్తంభంపై చెక్కినట్టు, గోడపై చిత్రించినట్టు, లేదా మట్టిలో తయారుచేసినట్టు కనిపిస్తుంది; చైతన్యం లేనిది కూడా, ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది.
తతస్ స్థితిప్రకరణం చతుర్థం పరికల్పితమ్ । త్రీణి గ్రన్థసహస్రాణి స్వాఖ్యానాఖ్యాయికామయమ్
ఆ తరువాత స్థిరత గురించి చెప్పే నాలుగవ భాగాన్ని రచించారు; అందులో మూడు వేల పద్యాలు ఉంటాయి, వివరణలు, కథలతో నిండిపోయి ఉంటాయి.
ఇత్థం జగద్ అహమ్భావరూపం స్థితిమ్ ఉపాగతమ్ । ద్రష్టృదృశ్యక్రమప్రౌఢమ్ ఇత్య్ అత్ర పరివర్ణితమ్
ఇలా ఈ లోకం 'నేను' అనే భావాన్ని ధరించి, చూడువాడు-చూడబడేది అనే క్రమంలో పరిపక్వతను పొందింది అని ఇక్కడ వివరించబడింది.
దశదిఙ్మణ్డలాభోగభాసురో ఽయం జగద్భ్రమః । ఇత్థమ్ అభ్యాగతో వృద్ధిమ్ ఇతి తత్రోచ్యతే చిరమ్
పది దిక్కుల వ్యాప్తిలో ప్రకాశించే ఈ లోకమనే మాయ ఇలా పెరిగింది; దీని గురించి ఇక్కడ విస్తృతంగా చెప్పబడింది.
ఉపశాన్తిప్రకరణం తతః పఞ్చసహస్రికమ్ । పఞ్చమం పావనం ప్రోక్తం మునిసన్తతిసున్దరమ్
తర్వాత, అయిదువేల శ్లోకాలతో కూడిన ఉపశాంతి అనే భాగం, ఐదవదిగా, మునుల వంశంలో పవిత్రంగా, అందంగా చెప్పబడింది.
ఇదం జగద్ అహం త్వం చ స ఇతి భ్రాన్తిర్ ఉత్థితా । ఇత్య్ అసౌ శామ్యతీత్య్ అస్మిన్ కథ్యతే శ్లోకసఙ్గ్రహే
'ఈ లోకం, నేను, నువ్వు, అతడు' అనే మాయ ఉద్భవించింది; ఆ మాయ ఎలా శాంతించునో ఈ శ్లోకాల సంగ్రహంలో వివరించబడింది.
ఉపశాన్తిప్రకరణే శ్రుతే శామ్యతి సంసృతిః । ప్రస్పష్టా విభ్రమేణైవ కిఞ్చిల్లభ్యోపలమ్భనా
ఉపశాంతి అనే అంశాన్ని వినగానే, జనన మరణాల చక్రం మెల్లగా తగ్గిపోతుంది. మాయ పూర్తిగా తొలగిపోతే, కేవలం కొంత మాత్రమైన అనుభూతి మాత్రమే మిగిలి ఉంటుంది అని స్పష్టంగా తెలుస్తుంది.
శతాంశశిష్టా భవతి సంశాన్తభ్రాన్తిరూపిణీ । అన్యసఙ్కల్పచిత్తస్థా నగరశ్రీర్ ఇవాసతీ
మిగిలింది వందవ భాగం మాత్రమే, అది కూడా పూర్తిగా ప్రశాంతమైన మాయ రూపంలో ఉంటుంది. అది వేరొకరి ఊహలో మాత్రమే నిలిచిపోతుంది, నిజంగా లేని నగరపు వైభవం లాంటిది.
అలభ్యైవ స్వపార్శ్వస్థస్వప్నయుద్ధవిరావవత్ । శాన్తసఙ్కల్పమత్తాభ్రభీషణాశనిశబ్దవత్
అది మనకు దగ్గరగా ఉన్నట్టు అనిపించినా, అందుకోలేనిది. కలలో జరిగే యుద్ధ శబ్దంలా, మనసు పూర్తిగా ప్రశాంతంగా ఉన్నవాడికి మేఘగర్జన భయంకరంగా వినిపించినా, అది వాస్తవంగా అందుబాటులో ఉండదు.
విస్మృతస్వప్నసఙ్కల్పనిర్మాణనగరోపమా । భవిష్యన్నగరోద్యానసోత్సవశ్యామలాఙ్గికా
అది మరిచిపోయిన కలలో ఊహతో నిర్మించిన నగరంలా ఉంటుంది. ఇంకా నిర్మించని నగరంలో పండుగ తోటలు చీకటి పడినదానిలా కనిపిస్తుంది.
నశ్యజ్జిహ్వోచ్యమానోగ్రకథార్థానుభవోపమా । అనుల్లిఖితచిత్తస్థచిత్రవ్యాప్తేవ భిత్తిభూః
అదొక మాయగా కనిపించే అనుభవం లాంటిది. కనుమరుగవుతున్న నాలుకతో చెప్పిన కథల ప్రభావంలా, గోడమీద అసలు వ్రాయనిచిత్రాలు మనసులో ఊహించుకున్నట్టు గోడ నిండిపోయినట్టు అనిపిస్తుంది.
పరివిస్మర్యమాణాచ్ఛకల్పనానగరీనిభా । సర్వర్తుమదనుత్పన్నవరమర్దాస్ఫుటాకృతిః
అది మరిచిపోతున్న ఊహానగరంలా, ఏ కాలంలోనూ పుట్టని ప్రియుడి స్పష్టమైన రూపంలా ఉంటుంది.
భావిపుష్పవరాకారవసన్తరసరఞ్జనా । అన్తర్లీనతరఙ్గౌఘసౌమ్యవారిసరిత్సమా
అది భవిష్యత్తులో పువ్వులు పూయబోయే వాటిని వసంతం రంగులలో ముంచిన ఆనందంలా, లోపల కలిసిపోయిన అలలతో మృదువుగా ప్రవహించే నదిలా ఉంటుంది.
నిర్వాణాఖ్యం ప్రకరణం తతష్ షష్ఠమ్ ఉదాహృతమ్ । శిష్టో గ్రన్థః పరీమాణం తస్య జ్ఞేయం మహార్థదమ్
‘నిర్వాణ’ అనే భాగం ఆరవదిగా చెప్పబడింది. మిగతా గ్రంథ భాగం కూడా గొప్ప అర్థాన్ని అందించేదిగా తెలుసుకోవాలి.
బుద్ధే తస్మిన్ భవేచ్ ఛ్రోతా నిర్వాణశ్ శాన్తకల్పనః । అచేత్యచిత్ప్రకాశాత్మా విజ్ఞానాత్మా నిరామయః
ఆ బుద్ధిలో శ్రోత ఉండి, అతని స్వభావం శాంతి, నిర్వాణ భావన. అతని అసలు స్వరూపం, చైతన్యమైనదీ, అచేతనమైనదీ రెండింటినీ ప్రకాశింపజేసే జ్ఞానం. అతడు ఎలాంటి బాధలు లేని స్వరూపుడు.
పరమాకాశకోశాచ్ఛశ్ శాన్తసర్వభవభ్రమః । నిర్వాహితజగద్యాత్రః కృతకర్తవ్యసుస్థితః
అతడు పరమాకాశపు పొరను దాటి, అన్ని వస్తువుల భ్రమల నుండి విముక్తుడై, జగత్తు ప్రయాణాన్ని పూర్తిగా ఆపేసి, తన కర్తవ్యాలన్నీ నెరవేర్చిన స్థిరుడిగా నిలిచాడు.
సమస్తవితతారమ్భవజ్రస్తమ్భో నభోనిభః । వినిగీర్ణయథాసంస్థజగజ్జాలాతితృప్తిమాన్
అతడు ఆకాశంలా, అన్ని విస్తరణలకు, ఆరంభాలకు అడ్డుగా నిలిచే వజ్రస్తంభంలా ఉంటాడు. జగత్తు అంతటినీ తనలో కలిపేసుకుని, పూర్తిగా తృప్తిగా ఉంటాడు.
ఆకాశీభూతనిశ్శేషరూపాలోకమనస్కృతిః । కార్యకారణకర్తృత్వహేయాదేయదశోజ్ఝితః
అతని మనస్సు, స్వభావం పూర్తిగా ఆకాశంలా, ఏ రూపం లేకుండా మారిపోయింది. అతడు కార్యం, కారణం, కర్తృత్వం మొదలైన పది స్థితులను పూర్తిగా వదిలేసాడు.