అనుభవకలనాద్ ఋతే ఽస్య మాతా భవతి న సర్వవికల్పనేషు సత్సు । ఫలదురువిభవా ప్రమాణమాలా స్థితిమ్ ఉపయాతి న వారిణీవ వహ్నిః
ప్రత్యక్ష అనుభవం లేకుండా, ఎన్నో ఊహల్లోనూ దీని మూలం కనబడదు. నీటిలో అగ్ని నిలవదు కదా, అలాగే ఎన్నో ఆధారాలు, ఫలితాల గొప్పతనం కూడా దీని ఉనికిని స్థిరపరచలేవు.
యథాపృష్టం మునే ప్రోక్తం త్వయి కల్యాణమ్ అస్తు తే । దేశం ప్రయామో ఽభిమతమ్ ఆగచ్ఛోత్తిష్ఠ పార్వతి
నీవు అడిగిన ప్రకారం నేను చెప్పాను, మునీంద్రా! నీకు శుభం కలగాలి. మనం కోరిన చోటికి వెళ్ళుదాం—రా, లేచి రా, పార్వతి.
ఇత్య్ ఉక్త్వా నీలకణ్ఠో ఽసౌ త్యక్తపుష్పాఞ్జలౌ మయి । తతార పరివారేణ సమమ్ అమ్బరకోటరమ్
ఇలా చెప్పి, నీలకంఠుడు నా ముందు పుష్పాంజలి వదిలి, తన అనుచరులతో కలిసి ఆకాశ మార్గంలో ప్రయాణించాడు.
తస్మిన్ గతే త్రిభువనాధిపతావ్ ఉమేశే స్థిత్వా క్షణం తదను సంస్మృతిపూర్వమ్ ఏవ । అఙ్గీకృతం నవపవిత్రతయా మయాత్మదర్భాసనం శ్రమవతేవ మహాశ్రుతం తత్
త్రిలోకాధిపతి ఉమేశ్వరుడు వెళ్లిన తరువాత, నేను అక్కడ క్షణం నిలిచి, ఆయనను స్మరించుకుంటూ, కొత్తగా పవిత్రమైనదిగా భావించి, విశ్రాంతికి మహాశ్రవణం చేసినవాడిలా దర్భాసనాన్ని స్వీకరించాను.
ఏతద్ ఉక్తం పరేశేన స్వయమ్ ఏవ చ వేద్మ్య్ అహమ్ । రామ త్వమ్ అపి జానీషే యథేదం సమవస్థితమ్
ఈ మాటను పరమేశ్వరుడు స్వయంగా చెప్పాడు, నేనూ దీనిని బాగా తెలుసు. రామా, నీవు కూడా ఇది ఎలా ఉందో బాగా గ్రహించు.
యత్రాలీకమ్ అలీకేన కిలాలీకం విలోక్యతే । తస్యాం సంసారమాయాయాం కిం సత్యం కిమ్ అసన్మయమ్
అసత్యమే అసత్యంగా కనిపిస్తూ, దాన్ని నిజమని భావించే ఈ సంసార మాయలో, నిజమైనది ఏది? అబద్ధమైనది ఏది?
యథా యేన వికల్పేన యద్వికల్పేన కల్ప్యతే । తథా తేనాత్మకల్పేన న సతాప్య్ అనుభూయతే
ఎలా ఎవరి ఊహతో ఏదైనా ఊహించబడుతుందో, ఆ ఊహతోనే అది నిజంగా అనుభవించబడదు.
యథా ద్రవత్వం పయసి యథా స్పన్దో నభస్వతి । యథా నభసి శూన్యత్వం తథా సర్గత్వమ్ ఆత్మని
నీటిలో తరళత ఎలా ఉంటుందో, గాలిలో అలజడి ఎలా ఉంటుందో, ఆకాశంలో శూన్యత ఎలా ఉంటుందో, అలాగే సృష్టి శక్తి ఆత్మలో ఉంటుంది.
తతః ప్రభృతి తేనైవ క్రమేణార్చనమ్ ఆత్మనః । అద్య యావద్ గతవ్యగ్రః కుర్వన్న్ అహమ్ అవస్థితః
ఆ సమయం నుంచి, అదే క్రమంగా, నేను ఎప్పుడూ మనస్సు ఎక్కడికీ త్రోవకుండా, నిత్యం నా ఆత్మను ఆరాధిస్తూ ఉన్నాను.
అనేనార్చావిధానేన మయేమా రామ వాసనాః । అఖిన్నేనాతివాహ్యన్తే వ్యవహారపరా అపి
ఈ ఆరాధన విధానంతో, రామా, లోకవ్యవహారాలకు సంబంధించిన వాసనలన్నీ కూడా నాకు అలసట లేకుండా సులభంగా దాటి పోతున్నాయి.
యథాప్రాప్తైః క్రియాచారకుసుమైర్ ఆత్మనో ఽర్చనమ్ । వ్యుచ్ఛిన్నమ్ అప్య్ ఉచ్ఛిన్నం మే న కదాచిద్ అహర్నిశమ్
ఏవి దొరికితే ఆ క్రియలు, ఆచరణలు పుష్పాలుగా తీసుకుని నేను ఆత్మను ఆరాధిస్తున్నాను. అది మధ్యలో ఆగినట్లైనా, నాకు రాత్రింబవళ్ళు ఎప్పుడూ పూర్తిగా ఆగిపోలేదు.
గ్రాహ్యగ్రాహకసమ్బన్ధే సామాన్యే సర్వదేహినామ్ । యోగినస్ సావధానత్వం యత్ తద్ అర్చనమ్ ఆత్మనః
ప్రతి జీవిలో ఉండే గ్రాహ్య-గ్రాహక సంబంధంలో, యోగికి ఉండే అప్రమత్తతే ఆత్మ ఆరాధన.
దృష్ట్యానయా రఘుపతే సఙ్గముక్తేన చేతసా । సంసారే విపులారణ్యే విహరాస్మిన్ న ఖిద్యసే
ఓ రఘుపతి, ఈ దృష్టితో, మమకారం లేని మనసుతో ఈ విస్తారమైన సంసార అరణ్యంలో నీవు సంచరిస్తూ అలసటకు లోనవ్వడం లేదు.
దుఃఖే మహతి సమ్ప్రాప్తే ధనబన్ధువియోగజే । ఏతాం దృష్టిమ్ అవష్టభ్య విచారం కురు సువ్రత
ధనం, స్నేహితుల వियोगం వల్ల పెద్ద బాధ వచ్చినప్పుడు, ఓ సువ్రతా, ఈ దృష్టిని బలంగా పట్టుకుని, ఆలోచనలో నిమగ్నమవు.
సుఖదుఃఖే న కర్తవ్యే ధనబన్ధూదయక్షయైః । ఏవమ్ప్రాయా ఏవ సర్వా నిత్యం సంసారదృష్టయః
సుఖం, దుఃఖం, ధనం, స్నేహితుల పెరుగుదల లేదా తగ్గుదల వల్ల మనసు ప్రభావితమవకూడదు. ఈ విధంగానే అన్ని సంసార దృష్టులు ఎప్పుడూ ఉంటాయి.
జానాసీవ గతీశ్ చిత్రా విషయాణాం ప్రమాథినీః । యథా యాన్తి యథాయాన్తి యథా పరిభవన్తి చ
విషయాలు ఎలా వస్తాయో, ఎలా పోతాయో, ఎలా బాధను కలిగిస్తాయో నీవు బాగా తెలుసుకోవాలి.
ఏవమ్ ఏవ ప్రవర్తన్తే ప్రేమాణి చ ధనాని చ । ఏవమ్ ఏవావహీయన్తే నిమిత్తైర్ అవిచారితైః
ఇలానే ప్రేమలు, ధనాలు కూడా కలుగుతాయి, మళ్లీ ఊహించని కారణాల వల్ల తగ్గిపోతాయి.
న తాస్ తవ న తాసాం త్వం నిర్మలస్ త్వం జగత్క్రియాః । ఇదమ్ ఇత్థం జగత్ కిఞ్చిత్ కిం ముధా పరితప్యసే
అవి నీవి కావు, నువ్వు వాటివాడు కాడు. నువ్వు నిర్మలుడవు, ఇవన్నీ లోకంలో జరిగే పనులే. ఈ లోకం ఇలానే ఉంటుంది, నీవు ఎందుకు వృథాగా బాధపడుతున్నావు?
త్వమ్ ఏవాసి జగద్రూపం చిన్మాత్రం వితతాకృతిః । నిజావయవకావృత్తౌ కః క్రమో హర్షశోకయోః
ఈ జగత్తు రూపం నువ్వే, నీవు చైతన్య స్వరూపుడవు, అన్ని రూపాలుగా వ్యాపించి ఉన్నవాడవు. నీ స్వంత ప్రకటనలో ఆనందం, దుఃఖానికి ఏమి స్థానం?
చిదేకతానతామ్ ఏత్య సౌషుప్తీమ్ ఆగతస్ స్థితిమ్ । అద్యప్రభృతి రామ త్వం తుర్యావస్థాత్మకో భవ
నిరంతరమైన చైతన్య స్థితిని, నిద్ర లాంటి ఆవస్థను చేరుకున్నవాడవు. ఈ రోజు నుంచి, రామా, నువ్వు ఆ నాల్గవ స్థితి స్వరూపుడవిగా ఉండు.
సమస్ సమసమాభాసో భాస్వద్వపుర్ ఉదారధీః । తిష్ఠాత్మాచారతో నిత్యం పరిపూర్ణ ఇవార్ణవః
సమానంగా, ప్రశాంతంగా కనిపిస్తూ, వెలుగుతో మెరిసే రూపంతో, ఉదారమైన బుద్ధితో, ఎల్లప్పుడూ తనలోనే నిలబడిన ప్రవర్తనతో, సముద్రంలా ఎప్పుడూ నిండుగా నిలిచివుంటాడు.
ఏతత్ త్వం శ్రుతవాన్ సర్వం స్థితస్ త్వం పరిపూర్ణధీః । యదీచ్ఛసీతరత్ ప్రష్టుం తత్ పృచ్ఛ రఘునన్దన
ఇవి అన్నీ నీవు వినావు, నీ మనసు పూర్తిగా తృప్తిగా ఉంది. ఇంకా ఏదైనా అడగాలనుకుంటే అడుగు, రఘువంశంలో ఆనందంగా ఉన్నవాడా.
బ్రహ్మణో ఽనన్తరూపస్య కుతో మలమ్ ఇతి త్వయా । యత్ పృష్టం ప్రథమే కల్పే తద్ అద్య పరిచోదయ
బ్రహ్మకు ఎన్నో రూపాలు ఉన్నప్పుడు మలినత ఎలా వస్తుంది అని నువ్వు మొదటి సారి అడిగిన ప్రశ్నను ఇప్పుడు మళ్లీ అడుగు.
ఇదానీం సంశయో బ్రహ్మన్ వినివృత్తో విశేషతః । జ్ఞాతం జ్ఞాతవ్యమ్ అఖిలం జాతా తృప్తిర్ అకృత్రిమా
ఇప్పుడు, ఓ బ్రహ్మన్, సందేహం పూర్తిగా తొలగిపోయింది. తెలుసుకోవాల్సినది అంతా తెలిసిపోయింది. సహజమైన తృప్తి కలిగింది.
నాత్మనో ఽస్తి మలం ద్విత్వం న చైక్యం న చ కల్పనా । తదా మమాభూద్ అజ్ఞానం ప్రశాన్తమ్ అధునా తు తత్
ఆత్మకు మలినత కూడా లేదు, ద్వంద్వ భావన లేదు, ఏకత్వం లేదు, ఊహించడమూ లేదు. అప్పట్లో నాకు అజ్ఞానం ఉండేది, ఇప్పుడు అది పూర్తిగా శాంతించింది.
కలఙ్క ఆత్మనో ఽస్తీతి మమాజ్ఞానవశేన యా । ఆసీద్ భ్రాన్తిర్ ఇదానీం సా నివృత్తా త్వత్ప్రసాదతః
ఆత్మలో మలినత ఉందని నేను అజ్ఞానంతో అనుకున్న భ్రమ, ఇప్పుడు నీ కృప వల్ల పూర్తిగా పోయింది.
న జాయతే న మ్రియతే న చైవాత్మా కలఙ్కితః । సర్వం చ బ్రహ్మమయమ్ ఇత్య్ ఉదితః ఖలు చాస్మ్య్ అహమ్
ఆత్మకు neither జననం ఉంటుంది, nor మరణం, మలినత కూడా ఉండదు. అంతా పరబ్రహ్మ స్వరూపమే అని నేను ప్రకటించాను.
ప్రశ్నేభ్యస్ సంశయేభ్యశ్ చ వాఞ్ఛితేభ్యశ్ చ సర్వతః । శుద్ధం మే నిర్గతం చేతస్ త్వష్టా యన్త్రభ్రమాద్ ఇవ
ప్రశ్నలు, సందేహాలు, కోరికలన్నీ పోయి, నా మనసు పూర్తిగా శుద్ధమైంది. అది వడివడిగా తిరిగే యంత్రచక్రం ఆగిపోయినట్టుగా ఉంది.
సర్వసారోపదేశేషు ప్రాయః ప్రోక్తేషు సాధుభిః । నిరాకాఙ్క్షస్ స్థితో ఽస్మ్య్ అన్తస్ సుమేరుః కనకేష్వ్ ఇవ
ధర్మజ్ఞులు చెప్పిన అన్ని ముఖ్యమైన ఉపదేశాలలో, నా మనసులో ఏమాత్రం ఆశ లేకుండా, నేను నిలిచి ఉన్నాను. అది సుమేరు పర్వతం బంగారు గుట్టల్లో ఉండినట్లే.
న తద్ అస్త్య్ అస్తి యత్రాశా న తద్ అస్తి యద్ ఈప్సితమ్ । న తద్ అస్తి యద్ ఆదేయం హేయం మధ్యం చ వా మమ
ఏదీ నాకు ఆశ కలిగించదు, ఏదీ నేను కోరుకోను, ఏదీ తీసుకోవాల్సినదీ, వదిలేయాల్సినదీ, మధ్యస్థంగా చూడాల్సినదీ నాకు లేదు.