ఇత్య్ ఉక్త్వాస్మాన్ పితా తత్ర చుచుమ్బాభ్యాలిలిఙ్గ చ । దదౌ దేవ్యై యద్ ఆనీతమ్ అస్మభ్యం చ తద్ ఆమిషమ్
ఇలా చెప్పి, అక్కడ మా తండ్రి మమ్మల్ని ముద్దాడి, ఆలింగనం చేసుకున్నారు. ఆయన తెచ్చినదాన్ని దేవికి ఇచ్చారు, మాకు ఆ భోజనం ఇచ్చారు.
తద్ భుక్త్వా చరణౌ దేవ్యాః పితుశ్ చైవాభివన్ద్య చ । విన్ధ్యకచ్ఛాద్ వయం తస్మాత్ స్థానాద్ ఆలమ్బుసాత్ ప్లుతాః
ఆ భోజనం తిన్న తర్వాత, మేము దేవి పాదాలు మరియు తండ్రి పాదాలకు నమస్కరించి, ఆ వింద్యపర్వతపు ఒడ్డున ఉన్న ఆ స్థలాన్ని, ఆలంబుస నుండి దూకుతూ విడిచిపెట్టాము.
క్రమేణాకాశమ్ ఉల్లఙ్ఘ్య నిర్గత్యామ్బుదకోటరైః । పవనస్కన్ధమ్ ఆరుహ్య వన్దితవ్యోమచారిణః
మెల్లగా ఆకాశాన్ని దాటి, పర్వత గుహల ద్వారా బయటకు వచ్చి, గాలిపట్టు మీద ఎక్కి, ఆకాశంలో సంచరించే దేవతలకు నమస్కరించాము.
పరిహృత్య దినాధీశం లోకాన్తరపురాద్ గతాః । స్వర్గమ్ ఉల్లఙ్ఘ్య యాతాస్ స్మో బ్రహ్మలోకం మునీశ్వర
సూర్యుని దాటి, మేము మరో లోకపు నగరానికి వెళ్లి, స్వర్గాన్ని దాటి, బ్రహ్మలోకాన్ని చేరుకున్నాము, మునీశ్వరా!
ప్రణామపూర్వం తత్రైతద్ యథావస్తు పితుర్ వచః । మాత్రే చ భగవత్యై చ బ్రాహ్మ్యై చాశు నివేద్య హ
ముందుగా, గౌరవంతో, నాన్న చెప్పిన మాటలను అవేలా తల్లికి, ఆ మహా దేవికి, బ్రాహ్మికి కూడా తెలియజేశాను.
తాభ్యాం సస్నేహమ్ ఆలిఙ్గ్య గచ్ఛథేత్య్ ఆజ్ఞయైధితాః । వయం కృతనమస్కారా బ్రహ్మలోకాద్ వినిర్గతాః
వాళ్ళిద్దరూ మమ్మల్ని ప్రేమగా ఆలింగనం చేసి, వెళ్ళమని అనుమతిచ్చారు. మేము నమస్కరించి బ్రహ్మలోకాన్ని విడిచిపెట్టాము.
ఉల్లఙ్ఘ్య లోకపాలానాం పురీస్ తపనభాసురాః । ఆకాశగామినో లోలాః పవనస్కన్ధచారిణః
లోకపాలకుల ప్రాంతాలను దాటి, మేము సూర్యునిలా ప్రకాశిస్తూ, ఆకాశంలో స్వేచ్ఛగా తిరుగుతూ, గాలిపట్ల సవారీ చేస్తూ ప్రయాణించాము.
ఇమం కల్పతరుం ప్రాప్య నిజం నీడం ప్రవిశ్య చ । నిరస్తబాధం తిష్ఠామో మునే మౌనమ్ అవస్థితాః
ఈ కల్పవృక్షాన్ని చేరుకొని, మన ఇంట్లోకి ప్రవేశించి, ఎలాంటి బాధలు లేకుండా, మౌనంగా, ప్రశాంతంగా ఉన్నాము, ఓ మునీ!
జాతా యథా వయమ్ ఇమే స్థితిమ్ ఆగతాశ్ చ సమ్ప్రాప్తబోధమ్ ఉపశాన్తధియో యథా చ । ఏతత్ తద్ ఉక్తమ్ అవిఖణ్డమ్ అలం మయా తే శేషేణ మాం సమనుశాధి మహానుభావ
మనము ఎలా పుట్టామో, అలాగే వీరందరూ తమ స్థితిని పొందారు. మనం ఎలా జ్ఞానం, మనశ్శాంతి పొందామో అలాగే. ఇవన్నీ నేను నీకు పూర్తిగా చెప్పాను, ఏమీ మిగలలేదు. ఇప్పుడు, మహానుభావా, మిగతా విషయాలు నన్ను బోధించు.
ఆసీత్ కిఞ్చిత్పురాకల్పే జగద్ యచ్ చిరవిస్మృతమ్ । సన్నివేశేనామునైవ తద్ యద్ అద్యాతిదూరగమ్
పూర్వకాలంలో ఒక లోకం ఉండేది. అది చాలా కాలంగా మరచిపోయినది. దాని ఏర్పాటూ ఇదేలా ఉండేది, కానీ ఇప్పుడు అది చాలా దూరంగా ఉంది.
తద్ ఏతద్ వృత్తమ్ అభ్యాసాద్ వర్తమానేన వర్ణితమ్ । మయా మునీన్ద్ర బోధాయ ప్రాగ్జగత్సామ్యదర్శినా
ఈ కథను, మునిపుంగవా, గత లోకాల్లో సమానతను చూచినవాడిగా, నేను పదే పదే జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ, నీకు అర్థమయ్యేలా ఇప్పుడే వివరించాను.
అద్య మే ఫలితం పుణ్యైశ్ చిరకాలోపబృంహితైః । నిర్విఘ్నమ్ ఏవం పశ్యామి యద్ భవన్తం మునే తతః
ఈ రోజు, ఎన్నో కాలాలుగా కూడిన పుణ్యఫలంతో, నా కోరిక నెరవేరింది. అందువల్ల, మునీశ్వరా, ఎలాంటి అడ్డంకి లేకుండా నిన్ను దర్శించగలిగాను.
ఇదం నీడమ్ ఇమాశ్ శాఖా అయం చాహమ్ అయం ద్రుమః । అద్య పావనతాం ప్రాప్తాన్య్ ఏతాని తవ దర్శనాత్
ఇది గూడు, ఇవే కొమ్మలు, నేను కూడా ఇక్కడ ఉన్నాను, ఇది చెట్టు. నిన్ను దర్శించటం వల్ల ఇవన్నీ ఈ రోజు పవిత్రతను పొందాయి.
ఇదమ్ అర్ఘ్యమ్ ఇదం పాద్యం గృహీత్వా విభవార్పితమ్ । నూనం పావనతాం నీత్వా శేషేణాదిశ మాం మునే
ఇక్కడ నీకు అర్ఘ్యం, ఇది పాద్యం, ఇవన్నీ భక్తితో సమర్పించాను. ఇవి పవిత్రమైన తర్వాత, మునివరా, దయచేసి నాకు మిగతా విషయాలు చెప్పు.
ఇత్య్ ఉక్త్వార్ఘ్యం చ పాద్యం చ భూయో దత్తవతి స్వయమ్ । భుసుణ్డవిహగే తస్మిన్న్ ఇదం రామాహమ్ ఉక్తవాన్
ఇలా చెప్పి, నేను స్వయంగా మళ్ళీ అర్ఘ్యాన్ని, పాద్యాన్ని సమర్పించాను. అప్పుడు నేను రాముడిగా ఆ పక్షి భుసుండికి ఇలా అన్నాను.
భ్రాతరస్ తే విహఙ్గేశ తాదృక్సత్త్వా మహాధియః । ఇహ కస్మాన్ న దృశ్యన్తే త్వమ్ ఏవైకో హి దృశ్యసే
పక్షిరాజా, నీకు ఉన్న అన్నదమ్ములు అంతా గొప్ప జ్ఞానులు, మంచి స్వభావం ఉన్న వారు. ఇక్కడ వారు ఎందుకు కనిపించడంలేదు? నీవే ఒక్కడే ఎందుకు కనిపిస్తున్నావు?
తిష్ఠతామ్ ఇహ నః కాలో మహాన్ అతిగతో మునే । యుగానాం పఙ్క్తయః క్షీణా దివసానామ్ ఇవానఘ
మహర్షీ, ఇక్కడ మనకు ఎంతో కాలం గడిచిపోయింది. యుగాల వరుసలు కూడా, పాపం లేని వారికీ రోజులు పోయినట్లే, పూర్తిగా ముగిసిపోయాయి.
ఏతావతా చ కాలేన సర్వ ఏవ మమానుజాః । తనూస్ తృణమ్ ఇవ త్యక్త్వా శివే పరిణతాః పరే
ఈ అంతటి కాలంలో, నా అన్నదమ్ములు అందరూ తమ శరీరాలను గడ్డి చీపురుల్లా వదిలేసి, పరమ శుభమైన స్థితిని పొందారు.
దీర్ఘాయుషో మహాన్తో ఽపి సన్తో ఽపి బలినో ఽపి చ । సర్వ ఏవ నిగీర్యన్తే కాలేనాకలితాత్మనా
ఎంతకాలం జీవించే వారు అయినా, గొప్పవారు అయినా, మంచి వారు అయినా, బలవంతులు అయినా, వారందరినీ ఆ కాలమనే స్వరూపం తెలియని శక్తి మింగేస్తుంది.
స్కన్ధరూఢార్కశశిషు వహత్స్వ్ అవిరతం జవాత్ । వాతస్కన్ధాతివాతేషు కచ్చిత్ తాత న ఖిద్యసే
తండ్రీ, ఆకాశపు భుజాలపై సూర్యుడు, చంద్రుడు ఎప్పుడూ వేగంగా గాలుల చేత తిప్పబడుతుంటే, నీకు అలసట రాదు కదా?
దగ్ధోదయాస్తశైలేన్ద్రవనవ్యూహై రవేః కరైః । చిరమ్ అత్యన్తమ్ ఆసన్నైః కథం తాత న ఖిద్యసే
తండ్రి గారూ, ఎండ రశ్ములు కొండల శిఖరాలు, అరణ్యాలు చాలా కాలంగా దగ్గరగా ఉండి కాల్చుతున్నా, మీరు ఏమాత్రం బాధపడకపోవడం ఎలా?
ఇన్దోర్ అథ కరైశ్ శీతైః పాషాణీకృతవారిభిః । ఆసన్నతరతాం యాతైః కచ్చిత్ తాత న ఖిద్యసే
తండ్రి గారూ, చంద్రుని చల్లని కిరణాలు నీటిని రాళ్లలా మార్చి మరింత దగ్గరగా వచ్చినప్పుడు కూడా మీకు అసౌకర్యం కలగడం లేదా?
అజస్రమ్ ఇహ విశ్రాన్తైః కల్పజీమూతమణ్డలైః । పరశుచ్ఛేద్యనీహారైః కథం తాత న ఖిద్యసే
తండ్రి గారూ, యుగముల మేఘాలు ఎప్పటికీ ఆగిపోయి, వాటి వర్షాన్ని కత్తులతో కోసిపారేసినా, మీరు బాధపడకపోవడం ఎలా?
విషమైర్ జాగతైః క్షోభైర్ ఉచ్చైస్తరపదస్థితః । కథం న క్షోభమ్ ఆయాతి కల్పవృక్షో ఽయమ్ ఉన్నతః
ఈ ఎత్తైన కల్పవృక్షం, ఎన్ని కఠినమైన కలకలాలు, కలతలు వచ్చినా, ఎత్తైన స్థితిలో నిలబడి, ఏ విధంగా కలత చెందదు?
నిరాలమ్బాస్పదా బ్రహ్మన్ సర్వలోకావధీరితా । తుచ్ఛేయం సర్వభూతానాం మధ్యే విహగజీవికా
ఓ బ్రహ్మన్, ఈ పక్షి జీవితం అన్ని జీవుల మధ్య ఎంతో చిన్నది, ఎక్కడా ఆధారం లేకుండా, అన్ని లోకాలు పట్టించుకోకుండా, అప్రాముఖ్యంగా ఉంది.
యద్ ఈదృశేషు దూరేషు నిర్జనేషు వనేషు చ । కల్పితాస్యాస్ స్థితిర్ ధాత్రా శూన్యే వా వ్యోమధన్వని
సృష్టికర్త ఈ జీవికి ఇంత దూరమైన, ఒంటరి అడవుల్లోనో, లేక ఖాళీ ఆకాశంలోనో ఉండే స్థితిని ఊహించినప్పుడు, దాని స్థానం ఎలా ఏర్పడుతుంది?
కథమ్ అస్యాం ప్రభో జాతౌ జాతస్య కిల జీవతః । ఆశాపాశనిబద్ధస్య విహగస్య విశోకతా
ప్రభూ, ఈ స్థితిలో పుట్టిన తర్వాత, ఆశల బంధనంలో ఉన్న ఈ పక్షి ఎలా దుఃఖం లేకుండా జీవించగలుగుతుంది?
వయం తు భగవన్ నిత్యం స్వాత్మసన్తోషసంయుతాః । న కదాచన నీరూపైర్ ముహ్యామో జాగతైర్ భ్రమైః
కానీ భగవన్, మేము ఎప్పుడూ మన అంతరాత్మలో సంతృప్తితో ఉంటాం; ప్రపంచపు వ్యర్థమైన సంచారాల వల్ల ఎప్పుడూ మాయలో పడిపోవడం లేదు.
స్వభావమాత్రసన్తుష్టాః కష్టైర్ ముక్తా విచేష్టితైః । క్షిపామః కేవలం కాలమ్ అస్మిన్ బ్రహ్మన్ నిజాలయే
మన సహజమైన జీవనంతో సంతుష్టిగా, కష్టమైన ప్రయత్నాల నుంచి విముక్తులమై, బ్రహ్మన్, ఈ మన స్వంత ఇంట్లో కాలాన్ని నడిపించుకుంటూ ఉండిపోతున్నాం.
న జీవితాన్ న మరణాత్ కుర్మో దేహస్య రోధనమ్ । యథా స్థితేన తిష్ఠామస్ తథైవాస్తఙ్గతేహితాః
మన శరీరానికి జీవితం కావాలన్నా, మరణం రావద్దన్నా పట్టుబట్టము; అది ఎలా ఉందో అలాగే ఉండిపోతూ, దాని లయాభివృద్ధుల పట్ల నిర్లక్ష్యంగా ఉంటాం.