బ్రహ్మైవాజ్ఞాతమ్ అజ్ఞత్వమ్ అభ్యాగతమ్ ఇవ స్థితమ్ । తథా హి దృశ్యతే స్వప్నచేతసాత్మాత్మనా మృతః
బ్రహ్మం తెలియని స్థితిలో ఉండగా, అది అజ్ఞానంగా కనిపిస్తుంది. ఇది మనసు కలలో చూసే విధంగా, మనలోని ఆత్మ మరణించినట్టు అనిపిస్తుంది.
అభావితం బ్రహ్మతయా బ్రహ్మాజ్ఞానమయం భవేత్ । అభావితం హేమతయా యథా హేమైవ మృద్ భవేత్
బ్రహ్మం బ్రహ్మమని గ్రహించకపోతే, అది అజ్ఞానమే అవుతుంది. ఇదే విధంగా, బంగారం బంగారమని గుర్తించకపోతే, అది మట్టి లాంటిదిగా కనిపిస్తుంది.
జ్ఞాతం బ్రహ్మతయా బ్రహ్మ బ్రహ్మైవ భవతి క్షణాత్ । జ్ఞాతం హేమతయా హేమ హేమైవ భవతి క్షణాత్
బ్రహ్మం బ్రహ్మమని తెలుసుకున్న వెంటనే అది బ్రహ్మమే అవుతుంది. అలాగే, బంగారం బంగారమని తెలుసుకున్న వెంటనే అది బంగారమే అవుతుంది.
బ్రహ్మాత్మా సర్వశక్తిర్ హి యద్ యథా భావయత్య్ అలమ్ । నిర్హేతుకం స్వయం శక్త్యా తత్ తథాశు ప్రపశ్యతి
బ్రహ్మం అయిన ఆత్మకు అన్ని శక్తులు ఉంటాయి. అది ఏది ఎలా ఊహించితే, కారణం లేకుండానే తన శక్తితో వెంటనే అలా కనిపిస్తుంది.
అకర్మకర్తృకరణమ్ అకారణమ్ అనామయమ్ । స్వయంప్రభు మహాత్మైతద్ బ్రహ్మ బ్రహ్మవిదో విదుః
అది మహాత్మ అయిన బ్రహ్మం. అది ఏ పని చేయదు, దానికి ఏ కారణం లేదు, దానికి ఉపకరణాలు లేవు, ఏ బాధా లేదు. అది తనంతట తానే ఉండే స్వరాజ్యమైనది. బ్రహ్మాన్ని తెలిసినవారు దానిని ఇలా తెలుసుకుంటారు.
అపరిజ్ఞాతమ్ అజ్ఞానమ్ అజ్ఞానమ్ ఇతి కథ్యతే । పరిజ్ఞాతం భవేజ్ జ్ఞానమ్ అజ్ఞానపరినాశనమ్
ఏది తెలియదో దానిని అజ్ఞానం అంటారు. అది తెలిసినప్పుడు అది జ్ఞానం అవుతుంది. ఆ జ్ఞానం అజ్ఞానాన్ని తొలగిస్తుంది.
బన్ధుర్ ఏవాపరిజ్ఞాతో హ్య్ అబన్ధుర్ ఇతి కథ్యతే । పరిజ్ఞాతో భవేద్ బన్ధుర్ అబన్ధుభ్రమనాశనాత్
ఏది స్నేహితుడిగా గుర్తించకపోతే దానిని స్నేహితుడు కాదని అంటారు. అది స్నేహితుడని తెలిసినప్పుడు, స్నేహితుడు కానివాడనే భ్రమ పోయి, అది నిజంగా స్నేహితుడవుతాడు.
ఇదం త్వ్ అయుక్తమ్ ఇత్య్ అన్తర్ జ్ఞాతే సోదేతి భావనా । తస్మాద్ అయుక్తాద్ వైరస్యాద్ యయా కిల విరజ్యతే
మనసులో ఏదైనా తెలిసినప్పుడు, 'ఇది తగినది కాదు' అనే భావన కలుగుతుంది. అందువల్ల తగని, ఇష్టం లేని వాటి నుంచి మనిషి దూరంగా ఉంటాడు.
ద్వైతం త్వ్ అసత్యమ్ ఇత్య్ అన్తర్ జ్ఞాతే సోదేతి భావనా । తస్మాద్ ద్వైతాత్ సువైరస్యాద్ యయా కిల విరజ్యతే
ఈ ద్వైతం అబద్ధమని మనసులో బాగా తెలిసినప్పుడు, ద్వైతానికి నిజమైన విరక్తి కలిగే భావన ఉద్భవిస్తుంది. అందువల్ల ద్వైతం పట్ల అసహ్యం కలిగి, దానిని వదిలిపెట్టే స్థితి కలుగుతుంది.
అయం నాహమ్ ఇతి జ్ఞాతే స్ఫుటం సోదేతి భావనా । మిథ్యాహఙ్కారతాదాత్మ్యాద్ యయా నూనం విరజ్యతే
‘ఇది నేను కాదు’ అని స్పష్టంగా తెలిసినప్పుడు, అహంకారంతో కలిసిపోయిన తప్పుడు భావన నుంచి తప్పించుకునే స్థితి కలుగుతుంది.
బ్రహ్మైవాహమ్ ఇతి జ్ఞాతే సత్యం సోదేతి భావనా । తస్మిన్ సత్యే నిజే రూపే యయాన్తః పరిలీయతే
‘నేనే బ్రహ్మం’ అని నిజంగా తెలిసినప్పుడు, ఆ సత్యంలో, తన నిజమైన స్వరూపంలో అంతరంగా లీనమయ్యే స్థితి కలుగుతుంది.
సర్వమ్ ఏవేహ బ్రహ్మేతి జ్ఞాతే బ్రహ్మైవ శిష్యతే । పీతే ఽమృతే ఽమృతమయః కో నామ న భవేత్ కిల
ఇక్కడ ఉన్నది అంతా బ్రహ్మమే అని తెలిసినప్పుడు, చివరికి బ్రహ్మమే మిగిలిపోతుంది. అమృతాన్ని ఆస్వాదించినవాడు అమృతమయుడవకుండా ఉండే వారు ఎవరూ ఉండరుగా!
చేతో యద్ ఏవాహరతి తద్ ఏవాశు భవత్య్ అలమ్ । బ్రహ్మైకాభ్యవహారేణ బ్రహ్మైవ భవతి క్షణాత్
మనస్సు ఏదిని నిజంగా గ్రహిస్తుందో, అదే వెంటనే వాస్తవమవుతుంది. పరబ్రహ్మను మాత్రమే చూస్తే, ఒక్క క్షణంలోనే బ్రహ్మగా మారిపోతాడు.
యన్ మిథ్యా తన్ ముధైవేతి జ్ఞాతే సోదేతి భావనా । మిథ్యాప్రతీతిర్ అఖిలా యయా నూనం ప్రమార్జ్యతే
ఏది అబద్ధమో అది వృథా అని తెలిసినప్పుడు, అబద్ధమైన భావన అంతా తప్పిపోవడానికి అవసరమైన భావం మనలో కలుగుతుంది.
సర్వం సద్ ఏవేతి తతే జ్ఞాతే సోదేతి భావనా । తస్మిన్ సత్యే తతే స్ఫారే యయాన్తః ప్రాప్యతే స్థితిః
ఈ లోకమంతా నిజమే అని తెలుసుకున్నప్పుడు, ఆ విశాలమైన సత్యంలో మనసు స్థిరపడే భావన కలుగుతుంది.
యథాభూతే యథాతత్త్వే యథారూపే యథాస్థితే । భావనా స్థితిమ్ ఆయాతి నాన్యత్రాఙ్గ కదాచన
ఏది నిజంగా ఉన్నదో, ఏది యథార్థమో, ఏది నిజమైన రూపంలో ఉందో, అదే స్థిరంగా ఉంటుంది; ఇతరత్రా ఎక్కడా కాదు, ప్రియమా.
సమాశతోపయాతే ఽపి విస్మృతే ఽపి నిజే జనే । అబన్ధువత్ స్థితే ఽప్య్ అన్తస్ స్నిహ్యత్య్ ఏవ బలాన్ మనః
వందేళ్లు గడిచినా, మనవాళ్లు మరచిపోయినా, బంధువులు లేని వాడిలా ఉన్నా, మనసు లోపల నుంచి సహజంగా మమకారం కలిగేలా ఉంటుంది.
జన్మాన్తరశతాభ్యస్తే స్థితే ఽపి హి భవభ్రమే । ఆత్మాత్మన్య్ ఏవ విమలే నిర్వృతిం విన్దతే పరాం
వందల జన్మల్లోనూ ఈ లోక సంచారంలో చిక్కుకున్నా, నిర్మలమైన ఆత్మ తనలోనే పరమ సంతృప్తిని పొందుతుంది.
నిత్యమ్ అన్తికసంస్థే ఽపి పరే బన్ధావ్ ఇవాశ్రితే । బన్ధుభావం గతే ఽప్య్ అన్తర్ మనో యాతి న నిర్వృతిమ్
ఎవరైనా బంధువుల్లా ఎప్పుడూ దగ్గర ఉండి, ఆశ్రయం తీసుకున్నా, బంధుత్వ భావన పోయినప్పుడు మనసుకు లోపల సంతృప్తి కలగదు.
అత్యన్తగుప్తే ఽపి విషే భోజనస్థే నను స్మృతిః । నివృత్తాపి ప్రవృత్తాపి స్ఫురత్య్ ఏవ చకోరవత్
ఎంత రహస్యంగా విషం ఆహారంలో కలిపినా, దాని జ్ఞాపకం ఎప్పటికైనా మళ్ళీ మెలికెత్తుతుంది. అది దాచిపెట్టినా, బయటపెట్టినా, చకోర పక్షి చంద్రుడిని వెతికినట్టు మళ్ళీ మెలికెత్తుతుంది.
జన్మాన్తరశతాభ్యస్తే ఽప్య్ ఆగతే సౌహృదం పరమ్ । అనాత్మభూతే దృశ్యే ఽస్మిన్ నాయమ్ ఆత్మా ప్రసీదతి
వందల జన్మల్లో పెరిగిన మిత్రభావం వచ్చినా, ఈ బయటి ప్రపంచంలో, మనసుకు సంబంధించినది కానిది చూసినప్పుడు, నిజమైన ఆత్మ ఆనందపడదు.
అత్యన్తగుప్తే ఽప్య్ అమృతే భోజనస్థే నను స్మృతిః । రాజతే రజనీ మేఘచ్ఛన్నే ఽపీవ నిశాకరే
అమృతాన్ని ఎంత బాగా ఆహారంలో దాచిపెట్టినా, దాని జ్ఞాపకం మాత్రం మెరిసిపోతుంది. అది రాత్రి మేఘాలు చంద్రుడిని కప్పినట్లే, అయినా చంద్రుని వెలుగు కనిపించడంలా ఉంటుంది.
నిత్యే సత్యే తథాభూత ఆత్మాత్మన్య్ ఏవ హృష్యతి । నానాతాచిరగుప్తే ఽపి లుప్తే ఽపి కలనామలైః
శాశ్వతమైన, నిజమైన ఆత్మకు స్వభావం ఇదే — అది తనలోనే ఆనందిస్తుంది; ఎంతకాలమైనా దాచిన, లేదా పోయిన తక్కువతనపు కలుషిత భావాల్లో కాదు.
తావద్ ఆత్మాత్మనా యత్నాత్ ప్రక్షాల్యేదం మలం మలైః । దుర్భావనమలశ్ శాస్త్రైశ్ శోధ్యో యావద్ భవేత్ సితః
తప్పు ఆలోచనల మలినత మనలో ఉన్నంతవరకూ, ఆ మలాన్ని మన ఆత్మతోనే శ్రద్ధగా తుడిచిపెట్టాలి. అది పూర్తిగా పవిత్రంగా మారేంతవరకూ, శాస్త్రాల బోధనతో శుద్ధి చేయాలి.
శాన్తదుర్వాసనే జ్ఞానం పుణ్యం లగతి చేతసి । నిష్కలఙ్కే సితే వస్త్రే యథా కుఙ్కుమరఞ్జనమ్
మనసు ప్రశాంతంగా, చెడు అలవాట్లు లేని సమయంలో, జ్ఞానం మరియు పుణ్యం మనసులో నిలుస్తాయి. ఇది పచ్చబొట్టు లేని తెల్లని వస్త్రాన్ని కుంకుమ రంగు ఎలా పట్టు పడుతుందో అలా.
సర్వం సకలనిర్మాణం కాలేషు త్రిష్వ్ అపి స్థితమ్ । నిత్యమ్ ఏకం సమం శుద్ధం బ్రహ్మైవేతి సునిశ్చయః
మూడు కాలాలలో ఉన్న అన్ని రకాల సృష్టులూ నిజానికి ఒక్కటే, శాశ్వతమైనది, సమంగా, పవిత్రంగా ఉన్నది — అది బ్రహ్మం మాత్రమే అని నాకు పక్కా నమ్మకం.
సర్వథా సర్వదా సార్వం సర్వం ఘటపటాదిమత్ । జగజ్జనితవిస్తారం బ్రహ్మేదమ్ ఇతి వేద్మ్య్ అహమ్
ఎప్పుడైనా, ఎక్కడైనా, ఏ వస్తువులోనైనా — గడ, బట్టలు లేదా మరేదైనా — ఈ ప్రపంచ విస్తారమంతా బ్రహ్మమే అని నేను తెలుసు.
న మే దుఃఖం న కర్మాణి న మమేహా న వాఞ్ఛితమ్ । సమస్ స్వస్థో విశోకో ఽస్మి బ్రహ్మాహమ్ ఇతి సత్యతా
నాకు బాధ లేదు, నాకు కర్మలు లేవు, నాకు ఇక్కడ ఏదీ కావాలి అనిపించదు, నాకు కోరికలు లేవు. నేను సమంగా, ఆరోగ్యంగా, దుఃఖం లేని వాడిని — నిజంగా నేను బ్రహ్మం.
అహం రక్తమ్ అహం మాంసమ్ అహమ్ అస్థీన్య్ అహం వపుః । చిద్ అహం చేతనం చాహం బ్రహ్మాహమ్ ఇతి సత్యతా
నేనే రక్తం, నేనే మాంసం, నేనే ఎముకలు, నేనే ఈ శరీరం. నేనే చైతన్యం, నేనే జ్ఞానం. నిజంగా నేనే పరబ్రహ్మం.
అహం తృణమ్ అహం వల్లీ గుల్మో ఽహం కాననాన్య్ అహమ్ । శైలసాగరసార్థో ఽహం బ్రహ్మైవేత్థం కిల స్థితమ్
నేనే గడ్డి, నేనే లత, నేనే పొద, నేనే అడవులు. నేనే పర్వతాలు, నేనే సముద్రాల సమూహం. ఇలా నేనే పరబ్రహ్మంగా స్థిరంగా ఉన్నాను.