అధ్యాత్మశాస్త్రమన్త్రేణ తృష్ణావిషవిషూచికా । క్షీయతే భావితేనాన్తశ్ శరదా మిహికా యథా
ఆత్మజ్ఞాన శాస్త్రంలో చెప్పిన మంత్రాన్ని మనసులో ధ్యానిస్తే, తృష్ణ అనే విషపు వ్యాధి లోపల నుంచి క్రమంగా తగ్గిపోతుంది. ఇది శరదృతువులో ఎండ మబ్బును కరిగించడంలా ఉంటుంది.
మౌర్ఖ్యే క్షీణే క్షతం విద్ధి చిత్తం రామ సబాన్ధవమ్ । విలీనే ఽమ్బుధరే వ్యోమ్ని జాడ్యం శామ్యత్య్ అవిఘ్నతః
రామా, అజ్ఞానం తొలగిపోయినప్పుడు మనస్సు కూడా దాని బంధాలతో కలసి మళ్లీ ఆరోగ్యంగా మారుతుంది. మేఘాలు ఆకాశంలో కలిసిపోతే మబ్బు ఎలా తొలగిపోతుందో, అలాగే మనస్సులోని మూడితనం కూడా అంతరాయం లేకుండా పోతుంది.
అచిత్తత్వం గతే చిత్తే క్షీయతే వాసనాభ్రమః । హారముక్తాసమావేశశ్ ఛిన్నే తన్తావ్ ఇవానఘ
మనస్సు లేనట్టు మారినప్పుడు, వాసనల వల్ల కలిగే మాయ కూడా తగ్గిపోతుంది. పూసల దారం తెగిపోతే ముత్యాల హారం విడిపోతుందిగా, అలాగే పాపరహితుడా!
న ఘనాఘవిఘాతాయ శాస్త్రార్థం భావయన్తి యే । క్రిమికీటత్వభోగాయ చేతసస్ సమ్మిలన్తి తే
శాస్త్రార్థాన్ని మనసులో ఆలోచించని వారు, దట్టమైన మేఘాలను తొలగించలేరు. వారు తమ మనస్సును కీటక జీవితం అనుభవించడానికే కూడగట్టుకుంటారు.
తవ తామరసాకారకాన్తలోచన లోలతా । శాన్తా మౌర్ఖ్యకృతా వాతచలతా సరసో యథా
నీ తామరపువ్వులాంటి అందమైన కన్నుల చంచలత, అవివేకం వల్ల కలిగిన ఆ అలజడి, ఇప్పుడు గడ్డకట్టిన సరస్సులో గాలి ఆగిపోయినట్టు ప్రశాంతంగా మారింది.
స్థిరతామ్ ఉపయాతో ఽసి భావాభావవివర్జితే । పదే పరమవిస్తారే నభసీవ ప్రభఞ్జనః
నీవు ఇప్పుడు భావమూ, అభావమూ లేని, అపారమైన పరమ స్థితిలో స్థిరతను పొందావు. అది ఆకాశంలో గాలి స్థిరంగా ఉండిపోయినట్టు ఉంది.
మన్యే మద్వచనైర్ బోధమ్ ఆయాతో ఽసి రఘూద్వహ । వితతాజ్ఞాననిద్రాతో నిద్రాతః పటహైర్ ఇవ
రఘువంశశిరోమణీ, నా మాటల వలన నీవు జ్ఞానప్రాప్తి పొందావని నేను అనుకుంటున్నాను. అది గాఢనిద్రలో ఉన్నవాడిని మేళం మోగించి లేపినట్టు ఉంది.
సామాన్యే ఽపి లగన్త్య్ ఏవ మన్యే కులగురోర్ గిరః । అత్యుదారమతౌ రామ న లగన్తి కథం త్వయి
సాధారణ కుటుంబ గురువు మాటలు కూడా మనసులో బలంగా నిలుస్తాయని నేను భావిస్తున్నాను. మరి నీలాంటి మహోన్నతమైన బుద్ధి కలిగినవాడి హృదయంలో అవి ఎలా నిలవవు రామా?
యత్రోపాదేయవాక్యత్వం భావితం స్వేన చేతసా । తద్వచో ఽన్తర్ విశత్య్ ఉచ్చైస్ తప్తే క్షేత్రే యథా పయః
మనసు ఏ మాటలను గ్రహించాలనుకుంటుందో, ఆ మాటలు లోపలికి బలంగా ప్రవేశిస్తాయి. ఇది ఎలాగంటే, బాగా వేడెక్కిన పొలంలోకి నీరు పోయినట్టు.
వయమ్ ఇహ హి మహానుభావ నిత్యం కులగురవో గురవో రఘూద్వహానామ్ । తదుదితమ్ ఇదమ్ ఆశు కార్యమ్ ఆర్య స్ఫుటవచనం హృది హారవత్ త్వయేతి
ఓ మహానుభావా! మేము ఇక్కడ ఎప్పుడూ రఘువంశీయుల కుటుంబ గురువులం. అందుకే, మనం చెప్పిన ఈ స్పష్టమైన మాటలను హృదయంలో అలంకారంగా ధరించి, త్వరగా ఆచరించాలి.
అహో బత మహచ్ చిత్రం భవద్వాక్యార్థభావనాత్ । శాన్తం జగజ్జాలమ్ ఇదమ్ అగ్రస్థమ్ అపి నాథ మే
అయ్యో! ఎంత ఆశ్చర్యమో! ప్రభూ, మీ మాటల అర్థాన్ని మనసులో ఆలోచించటం వల్ల, నా ముందే ఉన్న ఈ ప్రపంచపు విస్తృతమైన అల్లిక కూడా నాలో శాంతిగా మారింది.
పరామ్ అన్తః ప్రయాతో ఽస్మి స్వయమ్ ఆత్మని నిర్వృతిమ్ । దీర్ఘావగ్రహసన్తప్తం వృష్ట్యేవ వసుధాతలమ్
నేను నా లోపల పరమానంద స్థితిలోకి చేరాను. దీర్ఘకాలంగా వేడెక్కిన భూమిని వాన చల్లబరిచినట్టు, నా హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.
శామ్యామి శీతలాకారస్ సుఖం తిష్ఠామి కేవలమ్ । ప్రసాదమ్ ఉపయాతో ఽస్మి సరో నిర్వారణం యథా
నేను పూర్తిగా శాంతియుతంగా, చల్లని స్వభావంతో, సుఖంగా ఉన్నాను. నా మనస్సు ప్రశాంతంగా మారింది, ఎలాంటి కలహం లేకుండా ఉన్న సరస్సు లాంటిది.
సమ్యక్ ప్రసన్నమ్ అఖిలం దిఙ్మణ్డలమ్ ఇదం మునే । యథాభూతం ప్రపశ్యామి నిర్నీహారమ్ ఇవాధునా
ఓ మునీశ్వరా, ఇప్పుడు అన్ని దిక్కులు పూర్తిగా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. మబ్బు తొలగిన తర్వాత వస్తువులు ఎలా నిజంగా కనిపిస్తాయో, నేను కూడా అలా చూస్తున్నాను.
జాతో ఽస్మి గతసన్దేహశ్ శాన్తాశామృగతృష్ణికః । రజోనీహారనిర్ముక్తో వృష్టజఙ్గలశీతలః
నా సందేహాలు పోయాయి, మాయా తాపత్రయాలు నశించాయి. ధూళి, మబ్బు తొలగిపోయి, వర్షం పడిన తర్వాత ఎడారి చల్లగా మారినట్టుగా నేను కూడా ప్రశాంతంగా ఉన్నాను.
ఆత్మనైవాన్తర్ ఆనన్దం తం ప్రాప్తో ఽస్మ్య్ అన్తవర్జితమ్ । రసాయనరసాస్వాదో యత్ర నాథ తృణాయతే
నేను నా లోపల అంతులేని ఆనందాన్ని పొందాను. ఓ ప్రభూ, అక్కడ అమృతం రుచి కూడా గడ్డి లాంటిదిగా అనిపిస్తుంది.
అద్యాయం ప్రకృతిస్థో ఽస్మి స్వస్థో ఽస్మి ముదితో ఽస్మి చ । లోకారామో ఽస్మి రామో ఽస్మి నమో మహ్యం నమో ఽస్తు తే
ఈ రోజు నేను నా సహజ స్వభావంలో నిలిచాను, నాకు శాంతి ఉంది, ఆనందంగా ఉన్నాను. ఈ లోకంలో ఆనందాన్ని అనుభవిస్తున్నాను, నేనే రాముడిని. నాకు నమస్కారం, నీకూ నమస్కారం.
తే సంశయాస్ తాః కలనాస్ సర్వమ్ అస్తఙ్గతం మమ । రాత్రివేతాలసఞ్చారః ప్రభాత ఇవ భాస్వరే
అన్ని సందేహాలు, ఊహలు నా నుండి పూర్తిగా పోయాయి. రాత్రి భూతాలు తిరిగినట్టు, ఉదయం వెలుగు వచ్చినప్పుడు అవి మాయమయ్యేలా అవన్నీ నాలో కనబడటం మానిపోయాయి.
నిర్మలే హృది విస్తీర్ణే సపద్మే హిమశీతలే । మతిర్ నిర్వృతిమ్ ఆయాతా సారసీ సరసీవ మే
పరిశుద్ధమైన, విస్తారమైన, పద్మపుష్పం లాంటి చల్లని నా హృదయంలో, నా మనస్సు సంతృప్తిని పొందింది. అది నిశ్చలమైన సరస్సులో తేనెలుగుంపు వాలినట్టు ఉంది.
కలఙ్క ఆత్మనః కస్మాత్ కథం వేత్యాదిసంశయః । నూనం నిర్మూలతాం యాతో మమార్కాగ్రే యథా తమః
ఆత్మలో మలినం ఎక్కడి నుండి, ఎలా వస్తుందో అనే సందేహం నా హృదయంలో పూర్తిగా పోయింది. అది సూర్యుడు ఉదయించినప్పుడు చీకటి పోయినట్టు నాశమైంది.
సర్వమ్ ఆత్మైవ సర్వత్ర సర్వదా భావితాకృతిః । ఇదమ్ అన్యద్ ఇదం చాన్యద్ ఇత్య్ అసత్కలనాః కుతః
ప్రతి చోటా, ప్రతి రూపంలో, ఎప్పుడూ ఆత్మ ఒక్కటే ఉంది. 'ఇది వేరే, అది వేరే' అనే తప్పుడు భావనలు ఎలా వస్తాయి?
కో ఽభూవం ప్రాగ్ అహం తాదృక్ తృష్ణానిగడయన్త్రితః । అన్తరాత్మానమ్ ఏవేతి విహసామి వికాసవాన్
మునుపు నేను ఎవరో, కోరికల బంధనాల్లో చిక్కుకుని ఉండేవాడిని. ఇప్పుడు అంతరాత్మను మాత్రమే తెలుసుకుని, లోపల ఆనందంగా వికసిస్తూ నవ్వుతున్నాను.
ఆమ్ ఇదానీం స్మృతం సమ్యఙ్ మయైష స కిలాస్మ్య్ అజః । యస్ త్వద్వాగమృతాపూరస్నానేనాయమ్ అహం స్థితః
ఇప్పుడు నాకు నిజంగా గుర్తొచ్చింది: నేను ఆ జన్మలేని వాడిని. నీ అమృతమైన మాటల ప్రవాహంలో స్నానం చేసి, ఈ స్థితిలో స్థిరమయ్యాను.
అహో ను వితతాం భూమిమ్ అధిరూఢో ఽస్మి పావనీమ్ । ఇహస్థ ఏవ యత్రార్కో నః పాతాలమ్ ఇవాస్థితః
అయ్యో! నేను విశాలమైన పవిత్రమైన భూమిపైకి ఎక్కాను. ఇక్కడే, మన కోసం సూర్యుడు పాతాళంలో ఉన్నట్టు కనిపిస్తున్నాడు.
మహ్యం సత్తామ్ ఉపేతాయ వ్యపేతాయ భవార్ణవాత్ । నమో నిత్యనమస్యాయ జయామ్య్ ఆత్మాత్మనాత్మని
నిత్యంగా పూజించదగినవాడవైన, భవసముద్రాన్ని దాటి, నిజమైన సత్త్వాన్ని పొందిన నన్ను నేను నమస్కరిస్తున్నాను. ఆత్మలోనే, ఆత్మతోనే, ఆత్మను జయించాను.
అనుభవవశతో హృదబ్జకోశే స్ఫుటమ్ అలితాం సముపాగతేన నాథ । తవ వరవచసేహ వీతశోకాం చిరమ్ ఉదితాం స్వదశామ్ ఉపాగతో ఽస్మి
ప్రభూ, నీ అమూల్యమైన మాటల వల్ల, అనుభవశక్తితో హృదయ పద్మంలో స్పష్టంగా ప్రవేశించి, నేను శోకరహిత స్థితిని పొంది, నా స్వరూపాన్ని ఎప్పటికీ పొందాను.
భూయ ఏవ మహాబాహో శృణు మే పరమం వచః । యత్ తే ఽహం ప్రీయమాణాయ వక్ష్యామి హితకామ్యయా
మహాబాహువైనవాడా, మళ్లీ నా పరమమైన మాటలు విను. నీకు మేలు కలగాలని, ప్రేమతో నేను ఇవి చెబుతాను.
బోధమ్ అభ్యుపగమ్యాపి శృణు బోధవివృద్ధయే । భవేద్ అల్పప్రబుద్ధానామ్ అపి నిర్దుఃఖతా యథా
బోధను పొందిన తరువాత కూడా, జ్ఞానం పెరగడానికి విను. ఎందుకంటే కొంతమంది తక్కువగా మేల్కొన్నవారికీ బాధలు లేకుండా ఉండేలా అవుతుంది.
యస్యాజ్ఞాతాత్మనో ఽజ్ఞస్య దేహ ఏవాత్మభావనా । ఉదితార్తిం రుషేవాక్షరిపవో ఽభిభవన్తి తమ్
ఆత్మను తెలియని అజ్ఞానికి, తన శరీరమే ఆత్మ అని భావిస్తే, బాధలు ఉదయించి, శత్రువుల్లా కోపం, ద్వేషం వంటి దుష్ప్రవృత్తులు అతడిని పూర్తిగా కబళిస్తాయి.
యస్య జ్ఞాతాత్మనో జ్ఞస్య సత్యే స్వాత్మని సంస్థితిః । తుష్ట్యేవ చాక్షసుహృదో న ఘ్నన్తి తమ్ అనిన్దితమ్
ఆత్మను తెలిసిన జ్ఞానికి, తనలోని సత్యంలో స్థిరంగా ఉన్నవాడికి, ఇంద్రియ సుఖాలు స్నేహితుల్లా ఉండి, అతడిని ఎలాంటి హాని చేయవు; ఎందుకంటే అతడు నిందకు పాత్రుడు కాదు.