నిర్భావం నిరహఙ్కారమ్ అమనస్కమ్ అనీహితమ్ । కేవలస్పన్దశుద్ధాత్మ యన్త్రం తిష్ఠతి మే వపుః
నా శరీరం ఇప్పుడు ఒక యంత్రంలా ఉంది — దాని లోపల భావాలు లేవు, అహంకారం లేదు, మనస్సు లేదు, సంకల్పం లేదు; కేవలం ఒక స్వచ్ఛమైన చైతన్యం మాత్రమే ఉంది.
హేలానుకల్పితానన్తవిశ్వైకవ్యవసాయినీ । పరమోపశమోపేతా జాతేయం మమ నిర్వృతిః
ఈ పరమ శాంతి, నా మోక్షం, సహజంగా ఏర్పడింది. అది అనంత విశ్వంలో ఒక్క సంకల్పంతో నడుస్తూ, అత్యున్నత ప్రశాంతతతో నిండింది.
ప్రశాన్తమోహవేతాలో గతాహఙ్కారరాక్షసః । కదాశారూపికాముక్తో జాతో ఽస్మి విగతజ్వరః
మాయ అనే పిశాచం శాంతించిపోయింది, అహంకార రాక్షసం పోయింది; ఆశ రూపం నుండి విముక్తుడై, నేను ఇప్పుడు జ్వరం లేని స్వస్థతతో పుట్టాను.
తృష్ణారజ్జుగణం ఛిత్త్వా మచ్ఛరీరకపఞ్జరాత్ । న జానే క్వ గతోడ్డీయ దురహఙ్కృతిపక్షిణీ
తృష్ణ అనే బంధాలను తెంచి, నా శరీర రూపమైన పంజరంనుంచి ఆ గర్వపు పక్షి ఎక్కడికో ఎగిరిపోయింది. అది ఎక్కడికి పోయిందో నాకు తెలియదు.
ఉద్ధూలితే ఘనాజ్ఞానకులాయే కాయపాదపాత్ । న జానే గత ఉడ్డీయ క్వాహమ్భావవిహఙ్గమః
మందమైన అజ్ఞానపు గూడు, శరీరమనే వృక్షం మీద నుంచి చెదరిపోయినప్పుడు, 'నేను' అనే పక్షి ఎక్కడికి ఎగిరిపోయిందో నాకు తెలియదు.
దురాశాదీర్ఘదౌరాత్మ్యా ధూసరా భోగభస్మనా । భయభోగిహతా దిష్ట్యా వయస్యా వాసనా మృతా
దురాశ వల్ల కలిగిన దీర్ఘమైన దురదృష్టంతో మసకబారిపోయి, అనుభవాల బూడిదతో కాలిపోయి, ఆనందం పట్ల భయంతో నాశనమై, అదృష్టవశాత్తు 'వాసన' అనే స్నేహితుడు మరణించాడు.
ఏతావన్తమ్ అహం కాలం కో ఽభూవం చిత్తమ్ ఈదృశమ్ । యేనాహమ్ ఏవ మిథ్యైవ దృఢాహఙ్కారతాం గతః
ఇంత కాలం నేను ఎవరు? ఈ మనస్సు ఏది? దాని వల్లనే నేను అసత్యమైన భావనతో గట్టి అహంకారాన్ని ఎలా పొందాను?
అద్యాహమ్ అస్మి జాతో ఽయమ్ అహమ్ అద్య మహామతిః । అహఙ్కారమహాభ్రేణ యః కృష్ణేనాలమ్ ఉజ్ఝితః
ఈ రోజు నేను పుట్టాను; ఈ రోజు నాకు గొప్ప జ్ఞానం కలిగింది. ఎందుకంటే, నా మనస్సును కమ్ముకున్న అహంకారమనే చీకటి మబ్బు పూర్తిగా తొలగిపోయింది.
దృష్టో ఽయమ్ ఆత్మా భగవాన్ అన్తశ్ చాధిగతో మయా । ఆలబ్ధశ్ చానుభూతో ఽఙ్గే సానుభూతిర్ నియోజితః
ఈ ఆత్మను, పరమేశ్వరుడైన ఆత్మను, నేను లోపల చూడగలిగాను; దాన్ని పొందాను, శరీరంలో అనుభవించాను, స్పష్టమైన జ్ఞానంతో స్థిరపరిచాను.
గతాస్పదం గతమననం గతైషణం తిరస్కృతం నిపుణమ్ అహఙ్కృతిభ్రమే । నిరీహితం వ్యపగతరాగరఞ్జనం వికౌతుకం ప్రశమమ్ ఇదం గతం మనః
నా మనస్సు పూర్తిగా శాంతిని పొందింది; దానికి ఆధారం లేదు, ఆలోచనలు లేవు, కోరికలు లేవు, అహంకారమనే మాయ నుండి చాకచక్యంగా విముక్తమైంది, ఆశలు లేవు, రాగద్వేషాల మచ్చలు పోయాయి, విచిత్రతలు లేవు.
దురుత్తరాస్ సమవిషమా మహాపదస్ సుదుస్సహాః ప్రభవనదీర్ఘదోషదాః । గతాః క్షయం సమధిగతో మహేశ్వరశ్ చిదవ్యయో వ్యపగతచిత్తమ్ అన్తరే
తీరనిర్వచనమైన, దాటలేని, భరించలేని, దీర్ఘకాల దోషాలను కలిగించే పెద్ద అడ్డంకులు అంతా నశించిపోయాయి; మనస్సు లీనమై, లోపల అమరమైన పరమాత్మను నేను పొందాను.
ఆత్మన్ సర్వపదాతీత చిరాత్ సంస్మృతిమ్ ఆగతః । దిష్ట్యా లబ్ధో ఽసి భగవన్ నమస్ తే ఽస్తు చిదాత్మనే
ఓ ఆత్మా, నీవు అన్ని స్థితులకూ అతీతుడవై, చాలా కాలం తర్వాత మళ్లీ గుర్తుకు వచ్చావు. అదృష్టవశాత్తు నిన్ను నేను కనుగొన్నాను. ఓ మహానుభావా, చైతన్యస్వరూపుడవైన నీకు నా నమస్కారాలు.
అభివన్ద్యావలోక్యాయమ్ అలమ్ ఆలిఙ్గ్యసే మయా । కో ఽన్యస్ స్యాద్ భగవన్ బన్ధుస్ త్వదృతే భువనత్రయే
నీకు నమస్కరించి, నిన్ను చూసిన తరువాత, ఇక చాలనిపిస్తోంది—నిన్ను హృదయంతో ఆలింగనం చేసుకుంటున్నాను. ఓ భగవంతుడా, ఈ మూడు లోకాలలో నీవు తప్ప ఇంకెవరు నాకు బంధువయ్యేవారు?
హంసి పాసి దదాసి త్వం స్తౌషి యాసి వివల్గసి । అయం ప్రాప్తో ఽసి దృష్టో ఽసి కిం కరోషి క్వ గచ్ఛసి
నీవు హత్య చేస్తావు, రక్షిస్తావు, ఇస్తావు, పొగడ్తలు చెబుతావు, వెళ్తావు, ఆనందిస్తావు. ఇప్పుడు నీవు వచ్చావు, కనబడుతున్నావు—ఏం చేస్తున్నావు? ఎక్కడికి వెళ్తున్నావు?
స్వసత్తాపూరితాశేషవిశ్వ విశ్వజనీన హే । సర్వత్ర లక్ష్యసే నిత్యమ్ అధునా క్వ పలాయసే
సర్వప్రాణులకు మూలమైనవాడా, నీ సత్తతో ఈ విశ్వాన్ని నిండుగా ఉంచినవాడా, నీవు ఎప్పుడూ ప్రతిచోటా కనిపిస్తావు—ఇప్పుడు ఎక్కడికి పారిపోతున్నావు?
ఆవయోర్ అన్తరం భూరిజన్మవ్యవహితాన్తరమ్ । అదూరమ్ అద్య సమ్పన్నం దిష్ట్యా దృష్టో ఽసి బాన్ధవ
మనిద్దరిమధ్య ఎన్నో జన్మల వల్ల ఏర్పడిన దూరం, ఈరోజు అదృష్టవశాత్తు తొలగిపోయింది. బంధువా! నిన్ను చూడటం నాకు ఎంతో ఆనందంగా ఉంది.
నమస్ తే కృతకృత్యాయ కర్త్రే హర్త్రే నమో ఽస్తు తే । నమస్ సంసారనృత్యాయ నిత్యాయ విమలాత్మనే
నీవు అన్నీ సాధించినవాడవు, సృష్టికర్తవు, సంహారకుడవు — నీకు నమస్కారం. ఈ లోకనాట్యంలో నిత్యుడవు, నిర్మలాత్ముడవు — నీకు వందనం.
నమశ్ చక్రాబ్జహస్తాయ నమశ్ చన్ద్రార్ధధారిణే । నమో విబుధనాథాయ నమస్ తే పద్మజన్మనే
చక్రం, పద్మం చేతుల్లో ధరించినవాడవు — నీకు నమస్కారం. అర్ధచంద్రాన్ని మస్తకంపై ధరించినవాడవు — నీకు నమస్కారం. జ్ఞానుల అధిపతివు, పద్మంలో జన్మించినవాడవు — నీకు వందనం.
వాచ్యవాచకదృష్ట్యైవ భేదో యో ఽయమ్ ఇహావయోః । అసత్యా కల్పనైవైషా వీచివీచ్యమ్భసోర్ ఇవ
మనిద్దరిమధ్య మాట్లాడేవాడు, మాట్లాడబడేది అనే తేడా వాస్తవానికి లేదు. ఇది అలలు, సముద్రపు నీటిలో తేడా లేనట్టే — కేవలం ఊహ మాత్రమే.
త్వమ్ ఏవానన్తయానన్తవస్తువైచిత్ర్యరూపయా । భావాభావవిలాసిన్యా నిత్యయేహ విజృమ్భసే
అనంతమైన, అపారమైన వాస్తవం అనేక రూపాల్లో, ఉన్నదీ లేనిదీ అన్నీ కలిపి, నిత్యం ఇక్కడ నీవే విస్తరించి కనిపిస్తున్నావు.
నమో ద్రష్ట్రే నమస్ త్వష్ట్రే నమో ఽనన్తవికాసినే । నమస్ సర్వస్వభావాయ నమస్ తే సర్వగామినే
నీకు నమస్కారం, చూచేవాడవైన నీకు నమస్కారం, సృష్టికర్తవైన నీకు నమస్కారం, అనంతంగా విస్తరించేవాడవైన నీకు నమస్కారం, అన్నిటిలోనూ స్వభావంగా ఉన్న నీకు నమస్కారం, ఎక్కడికైనా వెళ్ళే నీకు నమస్కారం.
ప్రతిజన్మ చిరం బహ్వ్యో దీర్ఘదుఃఖవతా మయా । త్వయా మాయోపదగ్ధేన దిగ్ధేన మహతైనసా
ప్రతి జన్మలో, చాలా కాలంగా, ఎన్నో దీర్ఘమైన బాధలను నేను అనుభవించాను. నీ మాయ వల్ల, పెద్ద పాపంతో కలుషితుడై, బాధపడుతూ వచ్చాను.
ఆలోకితా లోకదశా దృష్టా దృష్టాన్తదృష్టయః । న ప్రాప్తస్ త్వం త్వయా యేన కిఞ్చిద్ ఆసాదితం భవేత్
లోకంలో ఉన్న పరిస్థితులను చూశాను, అనేక ఉదాహరణలు, దృక్కోణాలు చూశాను. అయినా, నీ వల్ల ఏదీ సంపాదించబడలేదు, ఏదీ పొందలేదు.
సర్వం మృత్కాష్ఠపాషాణవారిమాత్రమ్ ఇదం జగత్ । నేహాస్తి త్వదృతే దేవ యత్ప్రాప్తౌ నాభివాఞ్ఛ్యతే
ఈ లోకమంతా మట్టి, కలప, రాయి, నీరు మాత్రమే. ప్రభూ! మీరే తప్ప, ఇక్కడ పొందదగినదేమీ లేదు.
దేవాయమ్ అద్య లబ్ధో ఽసి దృష్టో ఽస్య్ అధిగతో ఽసి చ । సమ్ప్రాప్తో ఽసి గృహీతో ఽసి నమస్ తే ఽస్తు న ముచ్యసే
ప్రభూ! ఈ రోజు మిమ్మల్ని పొందాను, చూశాను, చేరుకున్నాను, పట్టుకున్నాను. మీకు వందనం. మీరు ఎప్పటికీ నన్ను విడిచిపోకండి.
యో ఽక్ష్ణోః కనీనికారశ్మిజాలప్రోతవపుస్ స్థితః । దేవో దర్శనరూపేణ కథం సో ఽన్తర్ న దృశ్యతే
కళ్లలోని ముద్దు భాగంలో కాంతిరశ్ములతో నిండిన రూపంగా ఉన్న దేవుడు, దర్శనరూపంగా ఉండి కూడా లోపల ఎందుకు కనిపించడు?
యస్ త్వక్పుష్పే స్పృశన్ స్పర్శగన్ధం తైలం తిలే యథా । స్పర్శమ్ అన్తః కరోత్య్ ఏష స కథం నానుభూయతే
పువ్వు తొక్కలో స్పర్శను, వాసనను, నువ్వులలో నూనెను ఎలా ఉంచాడో, అదే విధంగా ఈయన అంతర్లీనంగా ఉన్నాడు. అలాంటప్పుడు ఆయన అనుభవించరాదా?
యశ్ శబ్దశ్రవణాద్ అన్తశ్ శబ్దశక్తిం పరామృశన్ । రోమాఞ్చం జనయత్య్ అఙ్గే స దూరస్థః కథం భవేత్
ఒకడు ఏదైనా శబ్దాన్ని విని, ఆ శబ్దంలో ఉన్న అంతర్లీన శక్తిని తనలోనే అనుభవించి, తన శరీరంలో రోమాలు నిక్కబొడుచుకుంటే, అలాంటి వాడిని ఆ శబ్దానికి దూరంగా ఉన్నవాడని ఎలా చెప్పగలం?
జిహ్వాపల్లవలగ్నాని స్వతీతస్యాఙ్గతో ఽపి చ । స్వదన్తే యస్య వస్తూని స్వదతే స న కస్య వా
జిహ్వ చివర అంటుకున్నవి, అవి ఎవరికి చెందినవైనా సరే, ఎవడు వాటిని రుచి చూస్తాడో, అతనికి వాటి రుచి రాకపోయే వాడెవడు?
పుష్పగన్ధాన్ ఉపాదాయ ఘ్రాణహస్తేన దేహకమ్ । య ఆలేపయతి ప్రీత్యా కస్యాసౌ న ముఖే స్థితః
పువ్వుల సువాసనను ముక్కు చేతితో తీసుకుని, ఆనందంగా తన శరీరానికి పూస్తున్నవాడు, అతడు నోటిలో లేనివాడని ఎలా చెప్పగలం?