రజోరహితసర్వాశాం శీతలోపశమద్రుమామ్ । ప్రాప్తో ఽస్మి వితతాం భూమిమ్ ఉన్నతాం పారమార్థికీమ్
అన్ని ఆశల ధూళి లేని, చల్లని శాంతతరువు వంటి, విశాలమైన, ఉన్నతమైన పరమార్థ భూమిని నేను పొందాను.
స్తుత్యా ప్రణత్యా విజ్ఞప్త్యా శమేన నియమేన చ । లబ్ధో ఽయం భగవాన్ ఆత్మా దృష్టశ్ చాధిగతస్ స్ఫుటమ్
స్తుతి, నమస్కారం, ప్రార్థన, మనశ్శాంతి, నియమం ఇవన్నీ ద్వారా ఈ పరమాత్మను పొందగలిగాను, స్పష్టంగా దర్శించగలిగాను.
అహఙ్కారపదాతీతశ్ చిరాత్ సంస్మృతిమ్ ఆగతః । స్వభావో భగవాన్ ఆత్మా విష్ణుర్ బ్రహ్మ సనాతనమ్
ఎప్పటినుంచో అహంకారం దాటి, ఇప్పుడు ఆ పరమాత్మయైన స్వభావమూ, శాశ్వతమైన విష్ణువు, బ్రహ్మను మళ్ళీ గుర్తు చేసుకున్నాను.
ఇన్ద్రియోరగగర్తేషు మరణశ్వభ్రభూమిషు । తృష్ణాకరఞ్జకుఞ్జేషు కామకోలాహలేషు చ
ఇంద్రియాల పాతాళాల్లో, మరణపు అగాధాల్లో, తృష్ణా పొదల్లో, కోరికల కలకలంలో,
వాసనావనజాలేషు జన్మకూపాన్తరేషు చ । దుఃఖదావాగ్నిదాహేషు దుష్కృతాఙ్గారభారిషు
వాసనల వలల్లో, జన్మ అనే బావుల్లో, బాధ అనే అగ్నిలో, పాపఫలితాల బరువులో,
పాతోత్పాతదశాలక్షైర్ మజ్జనోన్మజ్జనభ్రమైః । ఆవిర్భావతిరోభావైర్ ఆశాపాశవివేష్టనైః
ఎన్నో ప్రమాదాలు, అనేక అపాయాలు ఎదురవుతూ, మునిగిపోవడం-తేలిపోవడం అనే అయోమయంతో, కనబడటం-మరుగుపోవడం అనే మార్పులతో, ఆశ అనే బంధనాల్లో చిక్కుకుని ఉండాను.
అహం చిరమ్ అహఙ్కారద్విషా సమవపోథితః । నిశాయామ్ అల్పధైర్యాత్మా పిశాచేనేవ జఙ్గలే
నేను చాలా కాలంగా, అహంకారమనే శత్రువిచేత నలిగిపోతూ, నా మనస్సు ధైర్యం కోల్పోయి, అరణ్యంలో రాత్రిపూట పిశాచం వెంటాడినట్టు బాధపడుతూ ఉన్నాను.
స్వయమ్ ఏవ త్వయేదానీం క్రియాశక్త్యా స్వయైవ హి । శౌరివాగ్వ్యపదేశేన వివేకశ్రీర్ విబోధితా
కానీ ఇప్పుడు, నీ స్వంత క్రియాశక్తితో, నీ మాటల ద్వారా, శౌరి అనే రూపంలో, వివేకమనే మహిమ నాలో మేల్కొంది.
ప్రబుద్ధే భవతీశానే తమ్ అహఙ్కారరాక్షసమ్ । న పశ్యామి విభో దీపే జ్వలితే తిమిరం యథా
ప్రభూ! నీ చైతన్యం నాలో మేల్కొన్నప్పుడు, అహంకారమనే రాక్షసాన్ని ఇక చూడలేను. దీపం వెలిగినప్పుడు చీకటి పోయినట్టు అది కనబడదు.
తస్యాహఙ్కారయక్షస్య మనోవివరవాసినః । దీపస్యేవ ప్రశాన్తస్య న వేద్మి గతిమ్ ఈశ్వర
మనస్సులోని గుహలో నివసించే ఆ అహంకార రాక్షసుడు, దీపం ఆరిపోయినట్టు, ఎక్కడికి పోయాడో నాకు తెలియదు, ప్రభూ.
దృష్ట ఏవ త్వయీశానే పలాయనపరాయణః । సమ్పన్నో మదహమ్భావశ్ చౌరస్ సూర్యోదయే యథా
ప్రభూ, నీవు కనబడగానే, గర్వం, అహంకారం అనే దొంగ, ఉదయించె సూర్యుడి వెలుగులో దొంగ పారిపోతాడిలా, వెంటనే పారిపోతుంది.
అసదభ్యుత్థితే తస్మిన్న్ అహఙ్కారపిశాచకే । శాన్తే తిష్ఠామ్య్ అతిస్వస్థో నిర్గోనాస ఇవ ద్రుమః
ఆ అహంకార పిశాచం, అసత్యమైనదిగా లయమైపోయినప్పుడు, నేను పూర్తిగా ప్రశాంతంగా, కొమ్మలు లేని చెట్టు లాగ నిశ్చలంగా ఉంటాను.
శామ్యామి పరినిర్వామి జాగర్మ్య్ అస్మి ప్రబోధవాన్ । తస్కరేణావముక్తో ఽస్మి నిర్వృతో ఽస్మి చిరాద్ అయమ్
నేను శాంతిగా ఉన్నాను, పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను, మేలుకొని ఉన్నాను; దొంగ విడిచిపెట్టిన తర్వాత, చాలా కాలం తరువాత నాకు ప్రశాంతత లభించింది.
శైత్యమ్ అభ్యాగతో ఽస్మ్య్ అన్తశ్ శాన్తాశామృగతృష్ణికః । ప్రావృడమ్బుభరస్నాతశ్ శాన్తదావ ఇవాచలః
నా హృదయంలో చల్లదనం నిండింది; మాయా తాపత్రయాల పిపాస తీరిపోయింది. వర్షాకాలంలో వాన జల్లుతో స్నానం చేసిన పర్వతంలా, నా అంతరంగంలో అగ్ని శాంతించింది.
ప్రమార్జితే ఽహమ్ ఇత్య్ అస్మిన్ పదే సార్థే విచారతః । కో మోహః కాని దుఃఖాని కాః కదాశాః క ఆతపః
నేను శుద్ధుడినని, ఈ స్థితిని ఆలోచిస్తూ ఉన్నవాడికి ఎలాంటి మాయ లేదు, ఎలాంటి బాధలు లేవు, ఎలాంటి ఆశలు ఉండవు, ఎలాంటి వేడి అనిపించదు.
నరకస్వర్గమోక్షాదిభ్రమాస్ సత్యామ్ అహఙ్కృతౌ । భిత్తావ్ ఏవ ప్రవర్తన్తే చిత్రేహా న నభస్తలే
నరకం, స్వర్గం, మోక్షం లాంటి భ్రమలు మన ఆహంకారం ఉన్నప్పుడే కలుగుతాయి; అవి గోడపై కనిపించే చిత్రాల్లా, ఆకాశంలో మాత్రం కనిపించవు.
అహఙ్కారకలాపీనే చిత్తే సారచమత్కృతిః । న రాజతే ఽంశుకే మ్లానే యథా కుఙ్కుమరఞ్జనా
ఆహంకారం పొంగిపొర్లిన మనసులో అసలైన ఆనందం మెరుపు కనిపించదు; ముదిరిన వస్త్రంపై కుంకుమ రంగు ఎలా మెరిపించదో, అలాగే.
నిరహఙ్కారజలదే తృష్ణాసారవివర్జితే । భాతి చిత్తశరద్వ్యోమ్ని స్వచ్ఛతా కాన్తిశాలినీ
అహంకారపు నీరు ఎక్కడా లేక, తృష్ణ అనే దాహానికి ఆధారం లేని మనస్సు ఆకాశం శరదృతువులోని ఆకాశంలా నిర్మలంగా, ప్రకాశవంతంగా మెరిసిపోతుంది.
నిరహఙ్కారపఙ్కాయ సమ్ప్రసన్నాన్తరాయ చ । మహ్యమ్ ఆనన్దసరసే తుభ్యమ్ ఆత్మన్ నమో నమః
అహంకారపు మట్టి లేని, లోపల ప్రశాంతత కలిగిన ఆనంద సరస్సు అయిన నా స్వరూపా! నీకు మళ్ళీ మళ్ళీ నమస్కారం.
గతాహఙ్కారమేఘాయ శాన్తాశాదావవహ్నయే । మహ్యమ్ ఆనన్దశైలాయ విశ్రాన్తాయ నమో నమః
అహంకారపు మేఘాలు తొలగిపోయిన, ఆశ అనే అగ్ని శాంతమై విశ్రాంతిగా ఉన్న ఆనంద పర్వతమైన నా స్వరూపా! నీకు పునఃపునః నమస్కారం.
శాన్తేన్ద్రియోగ్రగ్రాహాయ క్షీణచిత్తౌర్వవహ్నయే । ఆనన్దామ్బుధయే తుభ్యం మహ్యమ్ ఆత్మన్ నమో నమః
ఇంద్రియాలు శాంతించినవి, మనస్సులోని అగ్ని తగ్గిపోయిన ఆనంద సముద్రమైన నా స్వరూపా! నీకు మళ్ళీ మళ్ళీ నమస్కారం.
ప్రఫుల్తానన్దపద్మాయ శాన్తచిన్తామహోర్మయే । మహ్యమ్ ఉన్మానసాయాత్మంస్ తుభ్యమ్ అన్తర్ నమో నమః
పుష్పించిన ఆనంద పద్మమువలె, ప్రశాంతమైన ఆలోచనల అలలతో నిండిన నా అంతరాత్మా, నీకు నేను మళ్లీ మళ్లీ వందనం చేస్తున్నాను.
సంవిదాభాసపక్షాయ పద్మకోటరవాసినే । సర్వమానసహంసాయ స్వాత్మనే ఽన్తర్ నమో నమః
బోధకిరణాలు రెక్కలుగా, హృదయ పద్మంలో నివసిస్తూ, అన్ని మనసులలో హంసవలె విహరిస్తున్న నా అంతరాత్మా, నీకు మళ్లీ మళ్లీ నమస్కారం.
కలాకలితరూపాయ నిష్కలాయామితాత్మనే । సదోదితాతిపూర్ణాత్మశశినే తే నమో నమః
కళలతో అలంకరించబడిన రూపముతో, విభాగం లేని, అపారమైన, ఎప్పుడూ ప్రకాశించే, సంపూర్ణమైన ఆత్మచంద్రుడైన నీకు మళ్లీ మళ్లీ వందనం.
సదోదితాయ శీతాయ మహాహృద్ధ్వాన్తహారిణే । సర్వగాయాప్య్ అదృశ్యాయ చిత్సూర్యాయ నమో నమః
ఎప్పుడూ వెలిగే, చల్లని, హృదయంలోని గొప్ప చీకటిని తొలగించే, అన్నిచోట్ల వ్యాపించి, కనిపించని, చైతన్య సూర్యుడైన నీకు మళ్లీ మళ్లీ నమస్కారం.
అస్నేహస్నేహదీప్రాయ వర్త్యతిక్రాన్తవర్తినే । స్వభావాధారధీరాయ చిద్దీపాయ నమో నమః
తైలమూ లేకుండా వెలిగే దీపంలా, వత్తి కూడా వట్టి స్థితిని దాటి, తన స్వభావంలోనే నిలిచిపోయిన ఆ చైతన్య దీపానికి నేను మళ్లీ మళ్లీ నమస్కరిస్తున్నాను.
మననానలసన్తప్తం శీతేన మనసా మనః । ఛిన్నమ్ అన్తర్ మయా తప్తమ్ అయసేవ బలాద్ అయః
ఆలోచనల అగ్నిలో కాలిన నా మనసు, అదే మనసుతో చల్లబడింది. లోపల నేను దాన్ని కోసి, ఇనుపాన్ని ఇనుపంతో దెబ్బతీయడంలా బలవంతంగా మృదువుగా చేసుకున్నాను.
ఇన్ద్రియైర్ ఇన్ద్రియం ఛిత్త్వా ఛిత్త్వా చ మనసా మనః । అహఙ్కృతిమ్ అహఙ్కృత్యా ఛిత్త్వా శేషో జయామ్య్ అహమ్
ఇంద్రియాలను ఇంద్రియాలతో, మనసును మనసుతో, అహంకారాన్ని అహంకారంతో తొలగించి, చివరికి మిగిలినవాడిగా నేను విజయం సాధించాను.
భావేన భావమ్ ఆమృద్య చ్ఛిత్త్వా తృష్ణామ్ అతృష్ణయా । నిష్పిష్య ప్రజ్ఞయాప్రజ్ఞాం జ్ఞే ఽజ్ఞస్ సంయోజితో మయా
ఒక భావాన్ని ఇంకొక భావంతో అదుపుచేసి, తృష్ణను తృష్ణ లేని స్థితితో తొలగించి, అజ్ఞానాన్ని జ్ఞానంతో నూరిపోసి, జ్ఞానాన్ని అజ్ఞానంతో కలిపి నేను నా లోపల ఏకమయ్యాను.
మనసా మనసి చ్ఛిన్నే నిరహఙ్కారతాం గతే । భావేన గలితే భావే స్వస్థస్ తిష్ఠామి కేవలః
మనస్సు మనసుతోనే ఆపబడినప్పుడు, అహంకారం పోయినప్పుడు, ఒక భావం మరొక భావంలో కలిసిపోయినప్పుడు, నేను నా సహజ స్వరూపంలో ఒంటరిగా నిలిచుంటాను.