న మే భోగస్థితౌ వాఞ్ఛా న చ భోగవివర్జనే । యద్ ఆయాతి తద్ ఆయాతు యత్ ప్రయాతి ప్రయాతు తత్
నాకు ఆనందం ఉన్నప్పుడు ఆశ లేదు, అది లేనప్పుడు కూడా కోరిక లేదు. వచ్చేది వచ్చి పోయేది పోయ пусть, నేను వాటిని పట్టించుకోను.
సుఖేషు మమ నాపేక్షా నోపేక్షా దుఃఖవృత్తిషు । సుఖదుఃఖాన్య్ ఉపాయాన్తు యాన్తు వాప్య్ అహమ్ ఏషు కః
సుఖంలో నాకు ఆశ లేదు, దుఃఖంలో నిర్లక్ష్యం లేదు. సుఖదుఃఖాలు వచ్చినా పోయినా నాకు వాటితో ఏమి సంబంధం?
వాసనా వివిధా దేహే త్వ్ అస్తం వోదయమ్ ఏవ వా । ప్రయాన్తు నాహమ్ ఏతాసు న చైతా మమ కాశ్చన
శరీరంలో ఎన్నో వాసనలు మాయమై పోయినా, పుట్టినా, అవి నాలో లేవు, అవన్నీ నాది కావు.
ఏతావన్తమ్ అహం కాలమ్ అజ్ఞానరిపుణోరుణా । హృత్వా వివేకసర్వస్వమ్ ఏకాన్తమ్ అవపోథితః
ఇంతకాలం నేను అజ్ఞానమనే శత్రువు చేత బలవంతంగా లాగిపోబడి, వివేకాన్ని పూర్తిగా కోల్పోయి, ఒంటరిగా పడిపోయాను.
వైష్ణవేన ప్రసాదేన స్వసముత్థేన చారుణా । ఇదానీం స్వం పరిజ్ఞాయ మయైష పరిపోథితః
ఇప్పుడు విష్ణువు కృపతో, నా స్వంత శుద్ధమైన ప్రయత్నంతో, నా అసలైన స్వరూపాన్ని తెలుసుకుని, ఆ ఒంటరితనాన్ని తుడిచిపెట్టేశాను.
అహఙ్కారపిశాచో ఽయం శరీరతరుకోటరాత్ । పరావబోధమన్త్రేణ మయేదానీమ్ అపాకృతః
ఈ అహంకారమనే పిశాచం, శరీరమనే చెట్టు లోపల దాగి ఉండేది; ఇప్పుడు పరమజ్ఞానమనే మంత్రంతో నేను దాన్ని తూర్పారేసాను.
నిరహఙ్కారయక్షో ఽయం మచ్ఛరీరమహాద్రుమః । పుణ్యతామ్ అలమ్ ఆయాతః ప్రఫుల్త ఇవ రాజతే
ఇప్పుడు అహంకారమనే రాక్షసం లేకుండా, నా శరీరమనే గొప్ప చెట్టు పవిత్రతను పొందింది, పుష్పించే చెట్టు లా ప్రకాశిస్తోంది.
ప్రశాన్తమోహదారిద్ర్యో దురాశాదోషసఙ్క్షయే । వివేకధనసమ్భారాత్ స్థితో ఽస్మి పరమేశ్వరః
మాయా అనే అజ్ఞానపు దారిద్య్రం శాంతమై, వ్యర్థమైన ఆశల దోషాలు నశించాయి. వివేకం అనే ధనంతో నిండిపోయి, నేను పరమేశ్వరుడిగా నిలిచాను.
జ్ఞాతం జ్ఞాతవ్యమ్ అఖిలం దృష్టా ద్రష్టవ్యదృష్టయః । తత్ ప్రాప్తమ్ అధునా యేన న ప్రాప్యమ్ ఇహ శిష్యతే
తెలుసుకోవాల్సినదంతా తెలుసుకున్నాను; చూడాల్సినదంతా చూశాను. ఇప్పుడు, దీనివల్ల ఇకపై పొందాల్సిందేమీ లేదు.
దిష్ట్యా దూరోజ్ఝితానర్థామ్ అపేతవిషయోరగామ్ । సంశాన్తమోహనీహారాం శాన్తాశామృగతృష్ణికామ్
శుభఫలితంగా, దురదృష్టం దూరమై, విషయాల పాములు తొలగిపోయాయి. మాయా మబ్బు, ఆశల పొగ తొలగిపోయి, కోరికల మృగతృష్ణ కూడా శాంతించిపోయింది.
రజోరహితసర్వాశాం శీతలోపశమద్రుమామ్ । ప్రాప్తో ఽస్మి వితతాం భూమిమ్ ఉన్నతాం పారమార్థికీమ్
అన్ని ఆశల ధూళి లేని, చల్లని శాంతతరువు వంటి, విశాలమైన, ఉన్నతమైన పరమార్థ భూమిని నేను పొందాను.
స్తుత్యా ప్రణత్యా విజ్ఞప్త్యా శమేన నియమేన చ । లబ్ధో ఽయం భగవాన్ ఆత్మా దృష్టశ్ చాధిగతస్ స్ఫుటమ్
స్తుతి, నమస్కారం, ప్రార్థన, మనశ్శాంతి, నియమం ఇవన్నీ ద్వారా ఈ పరమాత్మను పొందగలిగాను, స్పష్టంగా దర్శించగలిగాను.
అహఙ్కారపదాతీతశ్ చిరాత్ సంస్మృతిమ్ ఆగతః । స్వభావో భగవాన్ ఆత్మా విష్ణుర్ బ్రహ్మ సనాతనమ్
ఎప్పటినుంచో అహంకారం దాటి, ఇప్పుడు ఆ పరమాత్మయైన స్వభావమూ, శాశ్వతమైన విష్ణువు, బ్రహ్మను మళ్ళీ గుర్తు చేసుకున్నాను.
ఇన్ద్రియోరగగర్తేషు మరణశ్వభ్రభూమిషు । తృష్ణాకరఞ్జకుఞ్జేషు కామకోలాహలేషు చ
ఇంద్రియాల పాతాళాల్లో, మరణపు అగాధాల్లో, తృష్ణా పొదల్లో, కోరికల కలకలంలో,
వాసనావనజాలేషు జన్మకూపాన్తరేషు చ । దుఃఖదావాగ్నిదాహేషు దుష్కృతాఙ్గారభారిషు
వాసనల వలల్లో, జన్మ అనే బావుల్లో, బాధ అనే అగ్నిలో, పాపఫలితాల బరువులో,
పాతోత్పాతదశాలక్షైర్ మజ్జనోన్మజ్జనభ్రమైః । ఆవిర్భావతిరోభావైర్ ఆశాపాశవివేష్టనైః
ఎన్నో ప్రమాదాలు, అనేక అపాయాలు ఎదురవుతూ, మునిగిపోవడం-తేలిపోవడం అనే అయోమయంతో, కనబడటం-మరుగుపోవడం అనే మార్పులతో, ఆశ అనే బంధనాల్లో చిక్కుకుని ఉండాను.
అహం చిరమ్ అహఙ్కారద్విషా సమవపోథితః । నిశాయామ్ అల్పధైర్యాత్మా పిశాచేనేవ జఙ్గలే
నేను చాలా కాలంగా, అహంకారమనే శత్రువిచేత నలిగిపోతూ, నా మనస్సు ధైర్యం కోల్పోయి, అరణ్యంలో రాత్రిపూట పిశాచం వెంటాడినట్టు బాధపడుతూ ఉన్నాను.
స్వయమ్ ఏవ త్వయేదానీం క్రియాశక్త్యా స్వయైవ హి । శౌరివాగ్వ్యపదేశేన వివేకశ్రీర్ విబోధితా
కానీ ఇప్పుడు, నీ స్వంత క్రియాశక్తితో, నీ మాటల ద్వారా, శౌరి అనే రూపంలో, వివేకమనే మహిమ నాలో మేల్కొంది.
ప్రబుద్ధే భవతీశానే తమ్ అహఙ్కారరాక్షసమ్ । న పశ్యామి విభో దీపే జ్వలితే తిమిరం యథా
ప్రభూ! నీ చైతన్యం నాలో మేల్కొన్నప్పుడు, అహంకారమనే రాక్షసాన్ని ఇక చూడలేను. దీపం వెలిగినప్పుడు చీకటి పోయినట్టు అది కనబడదు.
తస్యాహఙ్కారయక్షస్య మనోవివరవాసినః । దీపస్యేవ ప్రశాన్తస్య న వేద్మి గతిమ్ ఈశ్వర
మనస్సులోని గుహలో నివసించే ఆ అహంకార రాక్షసుడు, దీపం ఆరిపోయినట్టు, ఎక్కడికి పోయాడో నాకు తెలియదు, ప్రభూ.
దృష్ట ఏవ త్వయీశానే పలాయనపరాయణః । సమ్పన్నో మదహమ్భావశ్ చౌరస్ సూర్యోదయే యథా
ప్రభూ, నీవు కనబడగానే, గర్వం, అహంకారం అనే దొంగ, ఉదయించె సూర్యుడి వెలుగులో దొంగ పారిపోతాడిలా, వెంటనే పారిపోతుంది.
అసదభ్యుత్థితే తస్మిన్న్ అహఙ్కారపిశాచకే । శాన్తే తిష్ఠామ్య్ అతిస్వస్థో నిర్గోనాస ఇవ ద్రుమః
ఆ అహంకార పిశాచం, అసత్యమైనదిగా లయమైపోయినప్పుడు, నేను పూర్తిగా ప్రశాంతంగా, కొమ్మలు లేని చెట్టు లాగ నిశ్చలంగా ఉంటాను.
శామ్యామి పరినిర్వామి జాగర్మ్య్ అస్మి ప్రబోధవాన్ । తస్కరేణావముక్తో ఽస్మి నిర్వృతో ఽస్మి చిరాద్ అయమ్
నేను శాంతిగా ఉన్నాను, పూర్తిగా నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాను, మేలుకొని ఉన్నాను; దొంగ విడిచిపెట్టిన తర్వాత, చాలా కాలం తరువాత నాకు ప్రశాంతత లభించింది.
శైత్యమ్ అభ్యాగతో ఽస్మ్య్ అన్తశ్ శాన్తాశామృగతృష్ణికః । ప్రావృడమ్బుభరస్నాతశ్ శాన్తదావ ఇవాచలః
నా హృదయంలో చల్లదనం నిండింది; మాయా తాపత్రయాల పిపాస తీరిపోయింది. వర్షాకాలంలో వాన జల్లుతో స్నానం చేసిన పర్వతంలా, నా అంతరంగంలో అగ్ని శాంతించింది.
ప్రమార్జితే ఽహమ్ ఇత్య్ అస్మిన్ పదే సార్థే విచారతః । కో మోహః కాని దుఃఖాని కాః కదాశాః క ఆతపః
నేను శుద్ధుడినని, ఈ స్థితిని ఆలోచిస్తూ ఉన్నవాడికి ఎలాంటి మాయ లేదు, ఎలాంటి బాధలు లేవు, ఎలాంటి ఆశలు ఉండవు, ఎలాంటి వేడి అనిపించదు.
నరకస్వర్గమోక్షాదిభ్రమాస్ సత్యామ్ అహఙ్కృతౌ । భిత్తావ్ ఏవ ప్రవర్తన్తే చిత్రేహా న నభస్తలే
నరకం, స్వర్గం, మోక్షం లాంటి భ్రమలు మన ఆహంకారం ఉన్నప్పుడే కలుగుతాయి; అవి గోడపై కనిపించే చిత్రాల్లా, ఆకాశంలో మాత్రం కనిపించవు.
అహఙ్కారకలాపీనే చిత్తే సారచమత్కృతిః । న రాజతే ఽంశుకే మ్లానే యథా కుఙ్కుమరఞ్జనా
ఆహంకారం పొంగిపొర్లిన మనసులో అసలైన ఆనందం మెరుపు కనిపించదు; ముదిరిన వస్త్రంపై కుంకుమ రంగు ఎలా మెరిపించదో, అలాగే.
నిరహఙ్కారజలదే తృష్ణాసారవివర్జితే । భాతి చిత్తశరద్వ్యోమ్ని స్వచ్ఛతా కాన్తిశాలినీ
అహంకారపు నీరు ఎక్కడా లేక, తృష్ణ అనే దాహానికి ఆధారం లేని మనస్సు ఆకాశం శరదృతువులోని ఆకాశంలా నిర్మలంగా, ప్రకాశవంతంగా మెరిసిపోతుంది.
నిరహఙ్కారపఙ్కాయ సమ్ప్రసన్నాన్తరాయ చ । మహ్యమ్ ఆనన్దసరసే తుభ్యమ్ ఆత్మన్ నమో నమః
అహంకారపు మట్టి లేని, లోపల ప్రశాంతత కలిగిన ఆనంద సరస్సు అయిన నా స్వరూపా! నీకు మళ్ళీ మళ్ళీ నమస్కారం.
గతాహఙ్కారమేఘాయ శాన్తాశాదావవహ్నయే । మహ్యమ్ ఆనన్దశైలాయ విశ్రాన్తాయ నమో నమః
అహంకారపు మేఘాలు తొలగిపోయిన, ఆశ అనే అగ్ని శాంతమై విశ్రాంతిగా ఉన్న ఆనంద పర్వతమైన నా స్వరూపా! నీకు పునఃపునః నమస్కారం.