దృశ్యదర్శననిర్ముక్తః కేవలామలమూర్తిమాన్ । నిత్యోదితో నిరాభాసో ద్రష్టాస్మి పరమేశ్వరః
నేను చూసేది, చూడడమూ లేని వాడిని; నిత్యంగా ప్రకాశించే, మలినం లేని స్వరూపుడిని; రూపం లేని, ఎప్పుడూ వెలిగే పరమేశ్వరుడిని, నేను సాక్షిగా ఉన్నాను.
న కర్తాస్మి న భోక్తాస్మి ద్రష్టైవాస్మి నిరామయః । కల్పనావికలాకారకాలకాన్తకలామయః
నేను చేసేవాడిని కాదు, అనుభవించేవాడిని కూడా కాదు. నేను కేవలం చూచేవాడిని, నాకెలాంటి బాధా లేదు. ఊహ, అనూహ, కాలం, కాల భాగాల సారంగా ఉన్నవాడిని.
ఆభాసమాత్రమ్ ఉదితో నిత్య ఆభాస్యవర్జితః । భారూపైకస్వరూపో ఽస్మి స్వరూపేణ జయామ్య్ అహమ్
నేను ఎప్పుడూ వెలిగే రూపమే, బయట కనిపించేదేమీ లేనిది. నేను ఒకే సత్య స్వరూపాన్ని కలవాడిని, నా స్వరూపంతోనే విజయవంతుడినై ఉన్నాను.
చేత్యరఞ్జనరిక్తాయ విముక్తాయ మహాత్మనే । ప్రత్యక్చేతనరూపాయ స్వరూపాయ నమో ఽస్తు మే
విషయాలపై ఆకర్షణ లేని, విముక్తుడైన, మహాత్ముడైన నా అంతరాత్మ స్వరూపానికి నమస్సులు.
చితయే చేత్యముక్తాయ యుక్త్యా యుక్తాయ యోగ్యయా । సర్వావభాసరూపాయ మహ్యమ్ ఏవ నమో నమః
సర్వాన్ని ప్రతిబింబించే, విషయాల నుంచి విముక్తమైన, యుక్తిగా కలిసిన నా స్వరూపానికి మళ్లీ మళ్లీ నమస్సులు.
చేత్యనిర్ముక్తచిద్రూపం విష్వగ్విశ్వావపూరకమ్ । సంశాన్తసర్వసంవేద్యం సంవిన్మాత్రమ్ అహం తతమ్
నేను ఆలోచనల నుండి పూర్తిగా విముక్తమైన, స్వచ్ఛమైన చైతన్యస్వరూపిని. అన్ని దిక్కులలో, ఈ విశ్వమంతటా వ్యాపించి ఉన్నాను. అనుభవించదగిన ప్రతి వస్తువు పూర్తిగా శాంతించిపోయింది—ఇప్పుడు ఎక్కడైనా వ్యాపించిన నిత్యమైన అవగాహన మాత్రమే నేనే.
ఆకాశవద్ అనన్తో ఽహమ్ అప్య్ అణోర్ అణుర్ ఆతతః । నాసాదయన్తి మామ్ ఏతాస్ సుఖదుఃఖదశాదృశః
నేను ఆకాశంలా అనంతమైనవాడిని, అయినా అత్యంత సూక్ష్మమైనదానికన్నా ఇంకా సూక్ష్మంగా, అన్ని చోట్ల వ్యాపించి ఉన్నాను. సుఖం, దుఃఖం వంటి స్థితులు నన్ను ఎప్పుడూ తాకలేవు.
సంవేదనమ్ అసంవేద్యమ్ అచేత్యం చేతనం తతమ్ । న శక్తా మాం పరిచ్ఛేత్తుమ్ భావాభావా జగద్గతాః
తెలిసినదీ, తెలియనిదీ, ఊహించదగినదీ, ఊహించలేనిదీ అన్నీ నాతోనే నిండిపోయాయి. ఈ లోకంలో ఉన్నదీ, లేనిదీ నన్ను పూర్తిగా నిర్వచించలేవు.
అథ వైతే జగద్భావాః పరిచ్ఛిన్దన్తు మామ్ ఇమమ్ । యథాభిమతమ్ ఏతే హి మత్తో న వ్యతిరేకిణః
ఈ లోకంలోని అన్ని విషయాలు నన్ను ఎలా కావాలనుకుంటే అలా నిర్వచించుకోవచ్చు. ఎందుకంటే అవన్నీ నన్నుంచి వేరుగా లేవు.
యది స్వభావభూతేన వస్తునా వస్తు మీయతే । హ్రియతే దీయతే వాపి తత్ కిం కస్య కిల క్షతమ్
ఒక వస్తువు, దాని సహజ స్వభావముతోనే మరొక వస్తువుతో కొలవబడితే, లేదా తీసుకున్నా, ఇచ్చినా — నిజంగా ఎవరికీ ఏమి నష్టమో, హానీ ఏమిటో?
సర్వదా సర్వమ్ ఏవాహం సర్వకృత్ సర్వసఙ్గతః । చేత్యమ్ అస్త్య్ అహమ్ ఏవైతన్ న కిఞ్చిద్ అపి చోదితమ్
ప్రతి సమయంలో, నేను అన్నీ, అన్నింటిని చేసే వాడిని, అన్నింటితో ఏకమై ఉన్నాను; తెలిసే ప్రతిదీ నేనే, వేరే దేమీ లేదు అని ఎప్పుడూ చెప్పబడదు.
కిం సఙ్కల్పవికల్పాభ్యాం చిద్ అచిచ్ చాహమ్ ఏకభాః । సఙ్క్షోభయామ్య్ అహం తావచ్ ఛామ్యామ్య్ ఆత్మని పావనే
సంకల్పం లేదా సందేహం వల్ల ఏమి లాభం? నేను చైతన్యమూ, అచేతనమూ, ఒకే ప్రకాశంగా ఉన్నాను; నేను కోరినంతవరకు కదిలి, ఆ తరువాత నా స్వచ్ఛమైన స్వరూపంలో లీనమవుతాను.
ఇతి సఞ్చిన్తయన్న్ ఏవ బడిః పరమకోవిదః । అకారార్ధార్ధమాత్రార్థం భావయన్ ధ్యానమ్ ఆస్థితః
ఇలా ఆలోచిస్తూ, అత్యంత నిపుణుడైన బడి, అక్షరార్థార్థాన్ని, దాని సూక్ష్మతను ధ్యానిస్తూ ధ్యానంలో లీనమయ్యాడు.
సంశాన్తసర్వసఙ్కల్పః ప్రశాన్తకలనాగణః । నిశ్శఙ్కమ్ అతిదూరాస్తచేత్యచిన్తకచిన్తనః
అతని మనసులోని అన్ని సంకల్పాలు శాంతించిపోయాయి, ఆలోచనలు కూడా నిశ్శబ్దమయ్యాయి. భయం లేకుండా, దూరమైన విషయాల గురించి anymore ఆలోచించకుండా, బాహ్య విషయాలపై దృష్టి పెట్టకుండా ఉన్నాడు.
ధ్యాతృధ్యేయధ్యానహీనో నిర్మనాశ్ శాన్తవాసనః । బభూవావాతదీపాభో బడిః ప్రాప్తమహాపదః
ధ్యానం చేసేవాడు, ధ్యేయం, ధ్యానం — ఇవన్నీ లేని స్థితిలో, మనస్సు నిర్మలంగా, వాంఛలు ప్రశాంతంగా, బడి గాలి తగలని దీపంలా నిలకడగా, పరమ పదాన్ని పొందాడు.
ఉపశాన్తమనాస్ తత్ర రత్నవాతాయనే బడిః । అవసద్ బహుకాలం స సముత్కీర్ణ ఇవోపలాత్
బడి తన మనస్సు ప్రశాంతంగా, ఆ రత్నాలతో అలంకరించిన మండపంలో, చాలా కాలం అక్కడే ఉండిపోయాడు. భూమిలో పాతిన రాయి లాగా కదలకుండా ఉన్నాడు.
ప్రశమితైషణయా పరిపూర్ణయా మననదోషదశోజ్ఝితయోచ్చయా । బడిర్ అరాజత నిర్మలసత్తయా విఘనమ్ అచ్ఛతయేవ శరన్నభః
అన్ని ఆశలు శాంతించిపోయి, పూర్తిగా తృప్తిగా, మనస్సు లోపాలన్నీ విడిచిపెట్టి, బడి నిర్మలమైన స్వభావంతో, మేఘాలు లేని శరదృతువు ఆకాశంలా ప్రకాశించాడు.
అథ తే దానవాస్ తత్ర బడేర్ అనుచరాస్ తదా । తద్గృహం స్ఫాటికం సౌధమ్ ఉచ్చైర్ ఆరురుహుః క్షణాత్
ఆ సమయంలో, బడికి సేవకులైన దానవులు వెంటనే ఆ అద్భుతమైన, ఎత్తైన స్ఫటిక మందిరాన్ని ఎక్కారు.
డిమ్బాద్యా మన్త్రిణో వీరాస్ సామన్తాః కుకుహాదయః । సురాద్యాశ్ చైవ రాజానో వృత్రాద్యా బలహారిణః
డింబా మొదలైన మంత్రులు, వీరులు, కుకుహ మొదలైన సామంతులు, సురా మొదలైన రాజులు, వృత్రుడు వంటి బలవంతులు అక్కడ చేరారు.
హయగ్రీవాదయస్ సభ్యాశ్ శుకున్దాద్యాశ్ చ బన్ధవః । లుడఙ్గాద్యాశ్ చ సుహృదః పల్మూలాద్యాశ్ చ లాలకాః
హయగ్రీవుడు వంటి ప్రముఖులు, శుకుందుడు మొదలైన బంధువులు, లుడంగుడు మొదలైన స్నేహితులు, పల్పూలుడు వంటి ప్రీతిపాత్రులు అక్కడ ఉన్నారు.
కుబేరయమశక్రాద్యా ఉపాయనకరాస్ సురాః । యక్షా విద్యాధరా నాగాస్ సేవావసరకాఙ్క్షిణః
కుబేరుడు, యముడు, శక్రుడు వంటి దేవతలు కానుకలు తీసుకువచ్చారు. యక్షులు, విద్యాధరులు, నాగులు సేవ చేసే అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తూ అక్కడికి వచ్చారు.
రమ్భాతిలోత్తమాద్యాశ్ చ చామరిణ్యో వరాఙ్గనాః । సరితస్ సాగరాశ్ శైలా దిశశ్ చ విదిశస్ తథా
రంభ, తిలోత్తమ వంటి అప్సరసులు, చామరి వనితలు, అందమైన స్త్రీలు, నదులు, సముద్రాలు, పర్వతాలు, దిక్కులు, మధ్యదిక్కులు — ఇవన్నీ అక్కడికి వచ్చాయి.
సేవార్థమ్ ఆయయుస్ తస్య తం ప్రదేశం తదా బడేః । అన్యే చ బహవస్ సిద్ధాస్ త్రైలోక్యోదరవాసినః
వీటన్నీ బడికి సేవ చేయడానికి ఆ ప్రదేశానికి చేరాయి. ఇంకా త్రిలೋಕంలో లోతుల్లో నివసించే అనేక సిద్ధులు కూడా అక్కడికి వచ్చారు.
ధ్యానమౌనసమాధిస్థం చిత్రార్పితమ్ ఇవాచలమ్ । నమత్కిరీటావలయో దదృశుర్ బడిమ్ ఆదృతాః
అందరూ ధ్యానం, మౌనం, సమాధిలో లీనమై, అచలంగా ఉన్న బడిని చూసి, తమ కిరీటాలతో వినయంగా నమస్కరించారు.
తం దృష్ట్వా కృతకర్తవ్యాః ప్రణేముస్ తే మహాసురాః । విషాదవిస్మయానన్దభయమన్థరతాం యయుః
అతన్ని చూసిన మహాసురులు తమ కర్తవ్యాన్ని పూర్తిచేసి నమస్కరించారు. వారు విషాదం, ఆశ్చర్యం, ఆనందం, భయంతో మందగమనంగా మారిపోయారు.
మన్త్రిణో ఽథ విచార్యాత్ర కిం ప్రాప్తమ్ ఇతి దానవాః । భార్గవం చిన్తయామ్ ఆసుర్ గురుం సర్వవిదాం వరమ్
ఆ మంత్రులు అక్కడ జరిగిన సంగతిని ఆలోచించి, దానవులు భృగువంశీయుడు, సర్వజ్ఞులలో శ్రేష్ఠుడు అయిన గురువు గురించి ఆలోచించసాగారు.
చిన్తనానన్తరం దైత్యా భార్గవం భాసురం పురః । దదృశుః కల్పితప్రాప్తం గన్ధర్వనగరం యథా
ఆ ఆలోచన తరువాత, దైత్యులు భృగువంశీయుడు ప్రకాశవంతంగా, తమ ముందే, గంధర్వనగరం లాగానే ఆకస్మాత్ ప్రత్యక్షమయ్యాడని చూశారు.
పూజ్యమానో ఽసురగణైర్ నివిష్టో గురువిష్టరే । దదర్శ ధ్యానమౌనస్థం భార్గవో దానవేశ్వరమ్
అసుర సమూహాలు గౌరవిస్తూ, గురువు కుర్చీలో కూర్చున్న భృగువంశీయుడు, ధ్యానం మరియు మౌనంలో ఉన్న దానవాధిపతిని చూశాడు.
విశ్రమ్య స క్షణమ్ ఇవ ప్రేమవాన్ అవలోక్య చ । బడిం విచారయన్ దృష్ట్యా పరిక్షీణభవభ్రమమ్
అతడు ఒక క్షణం విశ్రాంతి తీసుకుని, ప్రేమతో చూసి, బడిని తన చూపుతో పరిశీలిస్తూ, భవబ్రాంతి తగ్గిపోయిందని గ్రహించాడు.
దేహరశ్మిశతైర్ దన్తదీప్తిభిః క్షీరసాగరే । క్షిపన్న్ ఇవ సభామ్ ఆహ హసన్ వాక్యమ్ ఇదం గురుః
ఆ గురువు, పాలసముద్రంలా మెరిసే పళ్ల వెలుగుతో సభ అంతా ప్రకాశించగా, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు.