హృదయ గుహలో నివసించే పరమాత్మను వదిలి, మరొక దేవతను ఆశ్రయించే వారు, తమ చేతిలో ఉన్న కౌస్తుభ రత్నాన్ని పారేసి, మణిని కోరుకునే వారిలా ఉంటారు. desires అన్నీ వదిలితే, ఆ ఫలం లభిస్తుంది, దాని ద్వారా కోరికల విషవల్లుల మూలమాల పూర్తిగా పీల్చిపోబడుతుంది. విషయాలలో అంతకంతకూ శత్రుత్వాన్ని గ్రహించిన తర్వాత కూడా, మూర్ఖుడు మళ్లీ తన మనసును వాటికి కట్టుకుంటే, అతడు గాడిద కాదు. senses లేవనెత్తినా, లేవనెత్తకపోయినా, discrimination అనే వజ్రాయుధంతో మళ్లీ మళ్లీ వాటిని నాశనం చేయాలి, హరి కొండలను వజ్రాయుధంతో నాశనం చేసినట్లు. శుద్ధహృదయుడు, శాంతి శక్తితో, శాంతి ఆనందాన్ని పొందాలి; మనస్సు ప్రశాంతంగా, తన స్వరూపంలో నిలబడి, అత్యున్నత ఆనందం దీర్ఘకాలం నిలుస్తుంది. ఇలా, సిద్ధుల గానాలు వినిన రాజు, యుద్ధ శబ్దం వింటే భయపడే వారిలా, వెంటనే నిరాశలో పడిపోయాడు. అతడు తన అనుచరులను వెంట తీసుకుని, వర్షాకాలపు వరదలు నది తీరున ఉన్న చెట్లను సముద్రానికి తరలించేలా, తన ఇంటికి తిరిగాడు. అక్కడ తన అనుచరులను పంపించి, ఒక్కడే తన ఉన్నత గృహానికి ఎక్కాడు, సూర్యుడు పర్వత శిఖరానికి ఎక్కినట్లు. ఆ తరువాత, అతని మనసు సాయంత్రం పక్షుల రెక్కలు లాగ చలించిపోతూ, ప్రపంచంలో జరిగే మార్పులను చూచి, బాధతో వాపోయాడు: “అయ్యో! ఈ ప్రపంచంలో మారుతున్న స్థితులు ఎంత బాధాకరమైనవి! నేను రాళ్ల మధ్య రాయి లాగా, లొంగిపోతూ, వృథా ప్రయత్నిస్తున్నాను. అనంతమైన కాలంలో, నేను జీవించినది కేవలం చిన్న భాగమే; దానిపై నేను నా ఆలోచనలను కేంద్రీకరించాను—నాకే నింద, నా మనస్సు ఎంత నీచమైనదో! ఈ జీవితంలో నేను అనుభవించిన రాజ్యం ఎంత చిన్నదో! దాని విలువ ఏమిటి? దాని లేకపోతే, నేను మళ్లీ దుఃఖంలోనే ఉంటాను, నా మనస్సు పాడైపోయింది. ఆది, అంతలో నేను అనంతమైన వాడిని, మధ్యలో మాత్రం నా జీవితం బలహీనంగా ఉంది; పిల్లవాడు చిత్రించిన చంద్రుని చూసి ఆశ్చర్యపోయినట్లు, నేను వృథా స్థిరంగా నిలబడిపోతున్నాను. ఈ ప్రపంచం మాయాజాలాన్ని సృష్టించిన మాయగాడి చేతి మాయ; అయ్యో, నేను మాయలో చిక్కుకున్నాను—ఇంతగా నన్ను ఎవరు మోసగించారో! ఏది ఆనందదాయకం, శ్రేష్ఠమైనది, నిజమైనది—ఇక్కడ ఏదీ నిజంగా కనిపించదు; మరి నా సంకల్పాన్ని ఏదిపైన స్థిరపరచాలి? దూరమైనదైనా, దగ్గరైనదైనా, నా మనస్సును ఆక్రమిస్తే, నేను దీన్ని గ్రహించి, బాహ్య విషయాలపై నా మనస్సు స్థిరపడే దానిని వదిలిపోతాను. ప్రపంచ స్వభావం వంకరగా, మోసపూరితంగా, నీటి చెరువులో తుఫాను లాగ బలహీనంగా ఉంది; ఇప్పటికీ ఇది దుఃఖాన్ని కలిగిస్తోంది—అందుకే, ఆనందానికి దీనిపై ఆధారం ఏముంటుంది? సంవత్సరం తర్వాత సంవత్సరం, నెల తర్వాత నెల, రోజు తర్వాత రోజు, క్షణం తర్వాత క్షణం, సుఖాలు బాధలతో చీలిపోతాయి, బాధలు మళ్లీ మళ్లీ తిరిగి వస్తాయి. మళ్లీ మళ్లీ పరిశీలించినా, చూసినా, ప్రశ్నించినా, గమనించినా—ఇక్కడ శూన్యమైనదే తప్ప, జ్ఞానులు నిలబడే స్థిరమైనదేదీ లేదు. ఈ రోజు గొప్పతనం శిఖరానికి చేరినవారు, కొన్ని రోజుల్లో పతనమవుతారు; మనస్సు గొప్పతనం నాశనం అయితే, దీని మీద విశ్వాసం ఎలా పెట్టగలరు? నేను తాడు లేని తాడుతో బంధించబడ్డాను, కలుషితముకాని కలుషితుడనయ్యాను; పైగా ఉన్నా పడిపోయాను—అయ్యో, నా స్థితి పాడయిపోయింది. ఈ మాయ నాకు ఎలా వచ్చిందో, నేను జ్ఞాని అయినా, అర్థం కావడం లేదు; నా దృష్టి మబ్బుతో కప్పబడిన సూర్యుని శిఖరంలా అంధకారంగా మారింది. నాకు ఈ గొప్ప అనుభవాలు ఏమిటి? నా బంధువులు ఎవరు? పిల్లవాడు ఊహా భూతాలను చూసి భయపడినట్లు, నేను ఏదితో కలవరపడుతున్నాను? నేనే నా వృద్ధాప్యానికి, మరణానికి బంధించుకుంటున్నాను; ఆస్తులపై నేను పట్టుకున్న సంకల్పం ఎందుకు, అది కేవలం ఆందోళనతో నిండినది. ఇది వస్తే రానివ్వాలి—ఈ సంపదకు నాపై పట్టుబడి ఏముంది? బుడగ అందమైనట్లు, ఇది అబద్ధంగా కనిపిస్తుంది. ఆ గొప్ప సంపదలు, అనుభవాలు, బంధువులు—all జ్ఞాపకాల్లోకి చేరిపోయాయి; ప్రస్తుతంలో కూడా స్థిరత ఏముంది? రాజుల సంపదలు, బ్రహ్మల సంపదలు, లోకాలు—ఏవి? గతంలో ఉన్నవి అన్నీ పోయాయి; నేను పెట్టుకున్న విశ్వాసం ఏమిటి? ఇంద్రుని అధికారం గుర్తులు నీటిలో బుడగలుగా మాయమైపోయాయి; జీవితం మీద ఆశతో పట్టుబడిన నన్ను, ధర్మవంతులు నవ్వుతారు. కోట్ల బ్రహ్మలు గడిచిపోయారు, సృష్టి చక్రాలు పోయాయి; రాజులు ధూళిగా పోయారు—జీవితంపై నాకు స్థిరత ఏముంది? ఈ శూన్యమైన మాయలో, శరీర ఆధారిత భ్రమలో, సంసార రాత్రిలో చెడు కలలా, నేను ఆధారం పెట్టుకుంటే, నా స్థితిని నిందించాలి. వృథాగా, నేను ‘ఇది నేను, నేను ఇదిని’ అనే అహంకార భూతం చేత బంధించబడి, మూర్ఖుడిలా నాశనం అయ్యాను. ఈ జీవితాన్ని, కాలం సున్నితమైన రేఖగా, మళ్లీ మళ్లీ దొంగిలించిపోతుంది; నేను చూస్తున్నా, చూడటం లేదు. రాజులు పాదపీఠాలుగా మారిపోయారు, విష్ణువు ఆడుకునే బంతులుగా మారిపోయారు, కాలం అన్నింటినీ మింగేసింది—నాలో ఇంకా గర్వం ఎందుకు? రోజులు నిత్యమూ వచ్చి పోతున్నాయి; కానీ, ఈ రోజు కూడా, శాశ్వతమైన, నిజమైన దానిని నేను చూడలేదు. సరస్సులోని సారంలా, సుఖాలు మాత్రమే ప్రజల మనస్సుల్లో మెరుస్తాయి; కానీ, అవి తాత్కాలికమైన చిన్న విషయాలే. నేను బాధ కంటే ఎక్కువ బాధను పొందాను, దుఃఖ కంటే అధిక దుఃఖంలో పడిపోయాను; కానీ, ఇప్పటికీ నేను విరక్తుడనుకాను—అయ్యో, నా మనస్సు ఎంత నీచమైనదో! నేను ఆలోచనలో కట్టుకున్నవి అన్నీ, బలమైనవి అయినా, నశించిపోయాయి; మరి ఇక్కడ ఎం శ్రేష్ఠమైనది చూడడానికి? మధ్యలో, ఆది, అంతలో ఏది ఆనందదాయకంగా ఉన్నా—అన్నీ అపవిత్రమైనవి, నాశనపు మలినంతో కలుషితమైనవి. మనిషి ఎక్కడ విషయాలకు మమకారం పెడతాడో, అక్కడే అతడు మిగతా బాధను వెంటనే అనుభవిస్తాడు. ప్రతి రోజు, మూర్ఖుడు మరింత పాపమయ, మరింత క్రూరమైన, మరింత బాధాకరమైన స్థితుల్లోకి ఈ లోకంలోకి ప్రవేశిస్తాడు. ఈ విధంగా, రాజు తన మనస్సులో, ప్రపంచంలో ఉన్న మార్పులను, మాయను, బాధను, తన స్థితిని, ఆనందాన్ని, బాధను, స్థిరతను, విరక్తిని, మానవ జీవితాన్ని, కాలాన్ని, అహంకారాన్ని, తన అనుభవాలను—all పరిశీలిస్తూ, తనలోని ప్రశ్నలు, బాధ, నిరాశను వ్యక్తం చేశాడు.