ఓ రామా, కదంబా మరియు దశూర కథ రూపంలో ఉన్న ఈ రథాన్ని ఆశ్రయించు; దీని ద్వారా నువ్వు త్వరలోనే ఆ మహానగరాన్ని చేరుకుంటావు, దాని ద్వారా భవిష్యత్తు లోకాలలో అధిపతిగా మారతావు. ఇప్పుడు, 'ఇది లేదు' అనే నిశ్చయాన్ని చేసుకుని, ఎక్కడైనా అనురాగాన్ని పూర్తిగా విడిచిపెట్టు. ఎందుకంటే, నిజంగా లేనిది విచారించే వారికి ఎక్కడా స్థానం ఉండదు. కానీ, కనబడుతున్నది నిజంగా ఉందని భావిస్తే, అది నినుంచి పోయిందేమిటి? అది మనస్సులోనే ఉండనివ్వు; దీనిని నీ స్వరూపంగా భావించి ఎందుకు బంధించుకుంటావు? ఇది లేదని నిశ్చయంగా తెలుసుకున్నా కూడా, స్థిరమైనదానిలో, అస్థిరమైనదానిలో మనస్సు అనురాగం ఎలా కలుగుతుంది? ఈ లోకము రామా, ఉంది అని చెప్పలేము, లేదు అని చెప్పలేము; ఇది మనసులోనే ఉద్భవించిన ఒక ప్రతిబింబం మాత్రమే. ఇక్కడ ఏదీ కర్తచేత సృష్టించబడలేదు, అकर्तచేత కూడా కాదు; ఇది కర్త-కర్మ భావాలను దాటి స్వయంగా ప్రకాశిస్తుంది. ఈ ప్రపంచపు అల్లిక కర్తతోనో, అकर्तతోనో ఉన్నా సరే, నీ పవిత్రమైన మనస్సును దీనితో ఏ విధంగా అయినా కలిపుకోకు. ఇంద్రియాలు లేని ఆత్మ, ఇక్కడ క్రియలో ఉన్నా, జడ వస్తువులా ఉంటుంది; నేను దానిని అकर्तగా, ప్రపంచాన్ని కేవలం యాదృచ్ఛికంగా ఉద్భవించినదిగా భావిస్తున్నాను. అనేక కారణాల యాదృచ్ఛిక సమ్మేళనంతో ఏది ఉద్భవించినా, దానిని మనస్సులో పట్టుకుని బంధించుకోవడం మూర్ఖుని లక్షణం, జ్ఞానులకు కాదు. ఈ లోకం ఎప్పుడూ శాంతంగా ఉండదు రామా, అలాగే అది పూర్తిగా నశించదు కూడా; ఇది పదే పదే అనుభవించబడుతూ, ఊహించబడుతూ ఉంటుంది. ఈ లోకం నిజంగా లేదు, శాశ్వతమూ కాదు; ఎందుకంటే ఇది ఎప్పుడూ క్షీణించిపోతూ, నాశనానికి లోనవుతుంది కనుక, ఇది నిత్యమని ఊహించలేము. ఇక్కడ కర్త ఇంద్రియాలను, వాటి విషయాలను దాటి, ఆంతరంగిక తాపాన్ని అధిగమిస్తే, అతడు ఏ కార్యం చేసినా అలసటను అనుభవించడు. అందువల్ల, ఈ స్థితి పరిపక్వమైనది, భూత-అభూత స్వభావాలతో నడిచే ఒక స్థిరమైన స్థితి; ఇది మనస్సులో ఉద్భవించినదిగా ఉండి, నశించదు. శతాబ్దాల కాలం కూడా అనంతకాలంలో ఒక చిన్న భాగమే; దీన్ని ఆశ్రయించినవారు చివరకు ఏమి పొందగలుగుతారు? లోక స్థితులు స్థిరమైతే, వాటిలో అనురాగం అనర్హం; జడమైనదానికి, చైతన్యానికి కలయిక ఎలా సాధ్యమవుతుంది? లోక స్థితులు అస్థిరమైతే, వాటిలో అనురాగం కూడా సరికాదు; చివరికి, అబద్ధపు నురుగు లాంటి అస్థిరమైనవి దుఃఖాన్ని మాత్రమే కలిగిస్తాయి. ఆత్మకు, లోక స్థితులకు మధ్య బంధం స్థిరమైనదైనా, అస్థిరమైనదైనా ప్రకాశించదు; నురుగు, పర్వతానికి మధ్య బంధంలా అది అసంభవం. ఆత్మ అన్నింటినీ చేస్తూ ఉన్నా, ఏదీ చేయనట్టుగా నిర్లిప్తంగా ఉంటుంది; అది దీపం చుట్టూ వెలుగు విరజిమ్మినట్టు, పూర్తిగా విరక్తంగా ఉంటుంది. కర్తగా ఉండి కూడా, ఏదీ చేయనట్టుగా ఉంటుంది; అది సూర్యుడు తన స్థానంలో ఉండి, దినచర్యను నిర్వహించినట్టు, కదిలినా కదలని వానిలా ఉంటుంది. ఈ ప్రపంచం ఎక్కడో ఒకచోట నుంచి వచ్చినట్టుగా కనిపిస్తుంది; అది తుపాను, నీటి చక్రం, లేదా దుమ్ము తుఫాను వలె విస్తరించి ఉంటుంది. ఓ రామా, నువ్వు దీనిని జ్ఞానంతో పరిశీలించి, పవిత్రమైన మనస్సుతో విశ్లేషిస్తే, అప్పుడు, ఓ మహాత్మా, మనస్సులో కల్పన చేయడం అనర్హం; ఎందుకంటే, అగ్ని వలయం, కల, మాయ లాంటి వాటిలో ఊహకు స్థానం లేదు. అకస్మాత్తుగా ఉద్భవించిన జీవి స్నేహానికి పాత్రుడు కాదు; అలాగే, మాయా స్వభావంతో కూడిన లోక అల్లికను ఆశ్రయించినవాడు కూడా కాదు. చంద్రునిలో వేడి కోసం, సూర్యునిలో చల్లదనం కోసం, మరీచికలో నీటి కోసం ఎలా ఆశించము? అలాగే, లోకంలో స్థిరత్వం కోసం కూడా ఆశ పెట్టుకోకు. మనస్సులో కలిగిన వ్యక్తిని, కలలో కనిపించే జనులను, రెండు చంద్రులు కనిపించే భ్రమను ఎలా చూస్తామో, అలాగే, ఊహలో పుట్టిన ఈ లోకాన్ని కూడా అలానే చూడాలి. మనస్సులో ఊహతో ఏర్పడిన అంతర్గత అనురాగాన్ని విడిచిపెట్టి, ఈ లోకంలో నీవు నీవుగా ఉండి, స్వేచ్ఛగా విహరించు, ఓ పాపరహితుడా. అकर्तృత్వంలో స్థిరమైన ఆత్మకు, కార్యాలు జరిగినా, అన్ని స్థితుల్లో ఉండి వాటిని దాటి ఉన్నా, కర్తృత్వం లేదా భోగ్యత్వం ఉండదు. ఈ వ్యవస్థ కేవలం సమీపత వల్లే ఉద్భవిస్తుంది; దీపం సమీపంలో వెలుగు కనిపించడంలా. మేఘాల సమక్షంలో మల్లె పువ్వులు పుష్పించడంలా, ఆత్మ సమక్షంలో మూడు లోకాలు స్వయంగా ఉండిపోతాయి. సూర్యుడు కోరికలేమిగా ఆకాశంలో ఉండి, అతని సమక్షంలో కార్య మహిమ వెలిసినట్టుగా, ఆత్మ సమక్షంలో కార్యాలు జరుగుతుంటాయి. రత్నం సమీపంలో కాంతి వెలిసినట్టుగా, దైవ సమక్షంలో ఈ అనేక లోకాలు ఉద్భవిస్తాయి. కాబట్టి, ఆత్మలో కర్తృత్వం, అकर्तృత్వం రెండూ స్థిరంగా ఉంటాయి; అది కోరికలేమిగా ఉన్నప్పుడు అकर्त, కానీ సమీపత వల్ల కర్తగా మారుతుంది. అన్ని ఇంద్రియాలను దాటి ఉండటం వల్ల, అది కర్త కాదు, భోక్తా కాదు, భూతాలకు కారణం కాదు; కానీ, ఇంద్రియాలతో కలిసినప్పుడు, అదే కర్తగా, భోక్తగా మారుతుంది. ఓ పాపరహితుడా, ఆత్మలో రెండు స్థితులే ఉంటాయి: కర్తృత్వం, అकर्तృత్వం. నీకు ఉత్తమమైనది ఏదనిపిస్తే, దానిని ఆశ్రయించి స్థిరంగా ఉండు. 'నేను ఎక్కడా అकर्तనే' అనే దృఢ నిశ్చయంతో, పరిస్ధితి వల్ల జరిగే కార్యాల్లో పాల్గొన్నా, నువ్వు లిప్తుడవు కావు. 'నేను ఎక్కడా అकर्तనే' అనే జ్ఞానంతో, అనుభూతి కోరిక కలిగినా, దానిలో మనస్సు లీనంకాకపోతే, అది రుచిలేనిదిగా మారుతుంది. 'ఇక్కడ నేను ఏమీకాదు' అనే స్థిరమైన అవగాహన ఉన్న చోట, అనేక అనుభవాలను ఆశించడం, త్యజించడం ఎవరు చేస్తారు? అందువల్ల, ఎల్లప్పుడూ 'నేను అकर्तనే' అనే భావన contemplation చేయాలి; దీని వల్ల, పరమ సమత్వం, అమృతత్వ రూపమైన ఆనందం మాత్రమే మిగిలిపోతుంది. కాని, ఓ రామా, 'నేను అన్నీ చేస్తున్నాను' అనే భావనలో నిలబడాలని నీవు కోరుకుంటే, దాన్ని కూడా పరమ స్థితిగా తెలుసుకో. ఈ సమస్త మాయా లోకాన్ని నేను చేస్తున్నానని భావించిన చోట, వేరొకరికి రాగద్వేషాల పరంపర ఎలా కలుగుతుంది? ఎందుకంటే, వాస్తవానికి వేరొకరు లేరు. ఇలా, రామా, ఆత్మ యొక్క స్వరూపాన్ని, లోక స్వభావాన్ని, కర్తృత్వం–అकर्तృత్వాన్ని, అనురాగాన్ని, మాయను, తత్వాన్ని వివరించబడింది. నీవు దీనిని హృదయపూర్వకంగా గ్రహించి, స్వేచ్ఛగా, నిర్బంధంగా, పరమ శాంతిలో స్థిరపడు.