అరణ్యంలో, అక్కడ అడవి దేవతల సమూహాలు, కోయిలల పాటలతో పాటు, తేనెటీగల వంటి చిరునవ్వులతో, తమ కన్నులతో ముదురు కొమ్మల మధ్య మొగ్గలు ఇంకా పూర్తిగా పువ్వులుగా మారని వాటిని ఆసక్తిగా చూస్తున్నారు. అక్కడ ప్రేమలో కలిగే అలసటను మృదువైన తేమ సాంత్వన ఇస్తుంది; గాలి పూల ధూళితో నిండిపోయి, అన్ని దిక్కులలో కలిసిపోతుంది. పూల లోపల, అంతటా తేనెటీగల మత్తులో కలిగే మృదువైన శబ్దాలతో, కొంత రహస్యమైన ఆట జరుగుతోంది. అడవి నగరానికి దూరంగా వినిపించే ఆ శబ్దాన్ని వినాలనే ఉత్సుకతతో, కొంతసేపు ఆ దేవతలు తమ చెవులను పైకి ఎత్తి, పచ్చికను నమిలే పని నిలిపి, శ్రద్ధగా వింటారు. ఆ సమయంలో, ఆకుపై తల పెట్టి, సముద్రంపై మెరుస్తున్న చంద్రకాంతి తరంగాలను మణిపూసల వలె చూస్తూ, కొంతసేపు ముచ్చటపడతారు. అడవి దుళ్ళు, తమ మాధుర్యాన్ని ప్రతిబింబిస్తూ, పచ్చిక మధ్య నిద్రపోతున్న జింకలు, ఆకుల మడమల్లో విశ్రాంతి పొందుతారు. కొమ్మల చుట్టూ, పక్షులు తమ పిల్లలతో కలసి నమ్మకంతో నిద్రపోతుంటారు; పండిన పండ్లు, నేలపై పడిపోయి, దగ్గరగా కనిపిస్తాయి. అక్కడ, పూదోటలో, మౌనంగా తేనెటీగలు సందేహంగా తిరుగుతూ, కొత్త ఆకులు నీలవర్ణంలో, కమలముల కన్నుల వలె, దారాలు వేసినట్టు కనబడతాయి. అంతటా పూదోట పరిమళాలతో నిండిపోయింది; పై మేఘాలు పూవుల సముదాయంగా మారాయి; నేల పూల ధూళితో మచ్చలు పడింది; పండ్ల కోసం వెతుకుతున్న వారు నేలను వంగించారు. మరింత చెప్పాల్సిన అవసరం లేదు—ఆ చెట్టులో ఒక్క ఆక కూడా తినబడని లేదా ఆనందించబడని లేదు. ప్రతి ఆకుపై, జింకలు ముదురు నీడలో నిద్రపోతారు; ప్రతి రంధ్రంలో పక్షులు ఆశ్రయంగా ఉంటాయి—ఆ చెట్టు నిజంగా వనరాజు. ఆ చెట్టును చూసి, నా ఆనందం మహోత్సవంలా మారింది. తర్వాత, జ్ఞాన ప్రకాశంతో నిండిన మరొక కథ ద్వారా, అతని కుమారుని తిరిగి పరమోన్నతిలోకి నడిపించాను. అక్కడ, పరస్పరం అద్భుతమైన కథలు చెప్పుకుంటూ, ఆ రాత్రి ప్రేమికులకు క్షణంలా గడిచిపోయింది. ఉదయం రాగ, రాత్రి తేమ తగ్గి, నక్షత్రాలు మెల్లగా కనుమరుగయ్యాయి, ఆకాశంలో పక్షులు కదలడం మొదలైంది. అప్పుడు, నా పిల్లలతో కలిసి దశుర నగరాన్ని వదిలి, ఆకాశ మార్గంలో హర పర్వతం వద్ద నది చేరాను. అక్కడ, కావలసిన స్నానాన్ని చేసి, మునుల సమూహంలో చేరి, ఆకాశంలో సుఖంగా ఉండిపోయాను. రఘు వంశ మణి, ఈ 'దశుర' కథను నీకు చెప్పాను; ఇది ప్రపంచానికి ప్రతిబింబంలా కనిపించినా, అది వాస్తవమయినదిగా కనిపించినా, నిజంగా అసత్యమే. ఈ కథను, రాఘవా, ప్రపంచానికి భయంకరమైన మాయ రూపాన్ని వివరించడానికి చెప్పాను. అందుకే, అసత్యాన్ని, వాస్తవంలో ఆకర్షణను కూడా వదిలి, దశుర సిద్ధాంతాన్ని బోధించుకున్న మనస్సుతో, విశాలమైన హృదయంతో, స్థిరంగా ఉండాలి. కదంబ-దశుర కథారథం ద్వారా, త్వరలోనే నువ్వు ఆ నగరాన్ని చేరుతావు, దాని ద్వారా భవిష్యత్ లోకాలకు అధిపతిగా మారుతావు. ఇప్పుడు, "ఇది లేదు" అని నిశ్చయించుకుని, అన్ని బంధాలను వదిలేయాలి; ఎందుకంటే, లేని దానికి విచారణ చేసే వారికి అది ఎక్కడా స్థానం లేదు. ఇది నిజంగా ఉన్నదని భావిస్తే, నువ్వు కోల్పోయింది ఏమిటి? అది ఆత్మలోనే ఉండాలి; దీనిని నీ స్వంతంగా భావించి, నువ్వు ఎందుకు బంధించుకుంటున్నావు? ఇది లేదని నిశ్చయంగా తెలుసుకున్నా, contemplation లో బంధం ఎలా నిలుస్తుంది? స్థిరమైనదైనా, అస్థిరమైనదైనా, అనుసంధానం ఉండదు. ఈ ప్రపంచం ఉంది, రామా, లేదా లేదు, జ్ఞాని; అది కేవలం స్వయంగా ఉద్భవించిన రూపమే, ఈ విధంగా కనిపిస్తుంది. ఇక్కడ ఏదీ కర్త ద్వారా చేయబడలేదు, కర్త కానివాడు చర్యల క్రమాన్ని అనుసరించడు; అది స్వయంగా ప్రకాశిస్తుంది, కర్త-కార్యం భావాలను అధిగమించి. ఈ ప్రపంచపు వలయానికి కర్త ఉన్నా, లేకపోయినా, నీ శుద్ధ మనస్సును దానితో ఏ విధంగా కూడా అనుసంధించవద్దు. ఆత్మ senses లేకుండా, ఇక్కడ క్రమంలో స్థిరంగా ఉన్నది; నేను దాన్ని non-doer గా భావిస్తాను, ప్రపంచాన్ని కేవలం యాదృచ్ఛికంగా ఉద్భవించినదిగా. ఏదైనా యాదృచ్ఛిక పరిస్థితుల వలన ఉద్భవిస్తే, దానిలో contemplation ద్వారా బంధం కలిగించేది పిల్లవాడు మాత్రమే, జ్ఞాని కాదు. ఈ ప్రపంచం ఎప్పుడూ శాంతంగా ఉండదు, రామా, నాశనం కూడా కాదు; అది ఎప్పటికీ తిరిగి తిరిగి ఊహించబడుతుంది. రామా, ఈ ప్రపంచం నిజంగా ఉండదు, అది శాశ్వతమూ కాదు; ఎప్పటికీ తగ్గిపోతూ, నాశనానికి లోనవుతుంది కాబట్టి, అది నిత్యమయినది కాదు. ఇక్కడ కర్త senses ను అధిగమించి, fever లేని స్థితిలో ఉంటే, అతడు ఎప్పుడూ అలసటను అనుభవించడు. అందుకే, ఈ స్థితి, స్థితి-అస్థితి ఆధీనంగా, మనస్సు నుండి ఉద్భవించినదిగా, స్థిరంగా, నశించని రూపంలో నిలుస్తుంది. శతాబ్దం కాలం autumns అనేది అనంత కాలంలో కేవలం కణిక మాత్రమే; అంత దీర్ఘ జీవనంపై ఆధారపడే వారు, వారు ఏమి సాధిస్తారు? ప్రపంచపు స్థితులు స్థిరంగా ఉంటే, వాటిపై బంధం తగదు; జడ-చైతన్యానికి నిజమైన అనుసంధానం ఎలా ఉంటుంది? ప్రపంచపు స్థితులు అస్థిరంగా ఉంటే, వాటిపై బంధం కూడా తగదు; చివరికి, అస్థిరమైనవి, నురుగు వలె, దుఃఖాన్ని కలిగిస్తాయి. బలమైన భుజాల రామా, ఆత్మ-ప్రపంచపు స్థితుల మధ్య బంధం స్థిరమైనదైనా, అస్థిరమైనదైనా, ప్రకాశించదు; నురుగు-పర్వతానికి మధ్య బంధం లేనట్టు. ఆత్మ అన్నింటికి కర్త అయినా, ఏమీ చేయనట్టు నటిస్తుంది; అది నిర్లక్ష్యంగా, దీపం చుట్టూ ప్రకాశించడిలా. చర్యలు చేస్తూ, ఏమీ చేయదు; సూర్యుడు పనిని పూర్తి చేసినట్టు; కదులుతూ, కదలదు, తన స్థలంలో స్థిరంగా ఉంటూ, సూర్యునిలా. ఇది ఎక్కడినుంచో ఉద్భవించినట్టు కనిపిస్తుంది; whirlwind, నీటిలో తిప్పలు, లేదా ధూళి తుఫాన్ లో గాలి వలె, అన్ని దిక్కులలో వ్యాపిస్తుంది. ఇలా, దశుర కథ, కదంబ కథ, మరియు ప్రపంచ స్వరూపాన్ని వివరిస్తూ, ఆత్మ-బంధాన్ని, స్థితి-అస్థితి భావాలను, మనస్సు పరిమితిని, ఆత్మ స్వరూపాన్ని రామునికి వివరించాను.