ఈ లోకం ఎప్పటికప్పుడు కలవరంతో, ఆందోళనతో, పట్టుబడిన భావాలతో తరచూ అలజడి పడుతుంది; ఇది తరతరాలుగా వచ్చే అలలు వంటి దుర్గతిలో కూరుకుపోయినట్లుగా ఉంటుంది. బాల్యం కేవలం కొద్ది రోజులే కొనసాగుతుంది, తరువాత యువతీ వయస్సు యొక్క వైభవం వస్తుంది, ఆ తర్వాత వృద్ధాప్యం. మన శరీరం కూడా ఎప్పటికప్పుడు మారిపోతుంది; బాహ్య వస్తువులలోని కలపలా, శరీరమూ స్థిరంగా ఉండదు. ఒక క్షణం ఆనందంగా, మరో క్షణం దుఃఖంగా, ఇంకొక క్షణం మృదువుగా మారుతుంది; మనసు అన్నింటిలోనూ నటుడిలా ప్రవర్తిస్తుంది. ఇక్కడ నుండి అక్కడికి, అక్కడ నుండి ఇంకొక్కడికి—ఈ విధిగా, ఈ విధిగా—విధి అలసట లేకుండా సృష్టి చేస్తుంది, చిన్న పిల్లవాడు ఆడుతున్నట్టు. అది సమకూర్చుతుంది, ఉత్తేజం కలిగిస్తుంది, నశింపజేస్తుంది, ధ్వంసం చేస్తుంది, దెబ్బతీస్తుంది, గ్రహిస్తుంది; ఈ లోకాన్ని సృష్టించిన కర్త అనేక మార్పులు, పతనాలు ద్వారా ఇక్కడ పనిచేస్తుంటాడు. ఒక క్షణంలో వేరే దాన్ని చూపిస్తుంది, ఒక రోజులో వేరే దాన్ని, ఉదయాన్నే వేరే దాన్ని; విధి, మాయలో నిపుణుడు, ఎవరికీ కనబడదు. ఇవాళ ఉన్నది రేపు ఉండదు; రేపు ఉన్నది ఇవాళ ఉండదు; వేరే కాలంలో ఉన్నది ఇవాళ ఉండదు; అన్నీ తిరిగి తిరిగి మారిపోతుంటాయి. ఇక్కడ దుఃఖాలు నిరంతరం, సుఖాలు అరుదుగా ఉంటాయి; పగలు, రాత్రిలా, ఇవి మనిషికి ఎప్పటికప్పుడు తిరుగుతూ ఉంటాయి. జన్మ మరణాలకు లోబడి, వచ్చి పోయే వారికి, దురదృష్టాలు, అదృష్టాలు ఎవరికీ స్థిరంగా ఉండవు. ఒక అడుగు నుంచి మరో అడుగుకు, ఈ పాపం అందరినీ అపదలోకి నడిపిస్తుంది; అది దుష్టత యొక్క అవశేషంగా, నిర్లక్ష్యంగా వదిలిపెట్టిన చీకటి కాలపు మచ్చలా నిలుస్తుంది. మూడు లోకాల్లోని జీవుల పరంపర నుంచి వచ్చే ఫలప్రవాహాలు, సుఖ దుఃఖాల పరిపక్వతలో తేడా చూపిస్తాయి; అవి ప్రతి రోజూ కాలచక్రపు గాలులతో, సంసారవృక్షాల నుంచి పడిపోతుంటాయి. ఇలా, మహా మనస్సు వివేకాగ్నితో కాల్చబడినప్పుడు, అనుభూతి కోరికలు పుట్టవు; నిజమైన సరస్సులో మిరేజ్ కనిపించకపోవడం లాగా. రోజురోజుకు సంసార చక్రం మరింత చేదుగా మారుతుంది, నిమ్మ చెట్టు రుచి కాలంతో మరింత తీవ్రమవడం లాగా. రాజా, ప్రజల హృదయాల్లో దుర్మార్గత పెరిగిపోతుంది, శుభత తగ్గిపోతుంది, గడ్డకరంజా చెట్ల తోటలో పెరుగుతున్న దుర్దినంలాగా. భూమిపై ఉన్న సరిహద్దులు ఒక్కసారిగా అన్ని దిశల్లో విరిగిపోతాయి, ఎండిన పప్పు పాడ్లు చిట్టడిగా పగిలిపోవడం లాగా. రాజులు రాజ్యాలను, అనేక అనుభూతులను కలిగి ఉన్నా, వారు పూర్తి ఆందోళనతో ఉంటారు; ఒంటరిగానే ఉండడం, ఆందోళన మొగ్గలు లేని స్వభావం ఉత్తమం. నా తోట నాకు ఆనందం ఇవ్వదు, నా ధనం నాకు సంతోషాన్ని ఇవ్వదు; నా లాభం కోరికలు నాకు హర్షాన్ని ఇవ్వవు—నా మనసుతో నేను విశ్రాంతిగా ఉన్నాను. ఈ లోకం నిత్యమైనది కాదు, సుఖం లేనిది; తృష్ణ, ప్రియమైనవాడా, భరించలేనిది; ఆందోళనతో బాధపడిన మనసుతో, నేను ఎలా శాంతిని పొందగలను? నేను మరణాన్ని ఆహ్వానించను, జీవనాన్ని కూడా ఆహ్వానించను; నేను ఉన్నట్టుగా ఉన్నాను—తీవ్రమైన కోరికలేని స్థితిలో. రాజ్యం, అనుభూతులు, ధనం, ఆశలు నాకు ఏమి ఉపయోగం? ఇవన్నీ అహంకారానికి లోబడి ఉండేవి, అది ఇప్పుడు నాతో పడిపోయింది. జన్మ మరణాల పరంపరలో, ఇంద్రియ బంధాలు బలంగా ఉంటాయి; వాటి నుంచి విముక్తి కోసం ప్రయత్నించేవారు నిజంగా మహోన్నతులు. ప్రపంచంలోని గర్విష్ట, చంచలమైన ప్రజలు నా మనసును పిడుగుపాటుతో నాశనం చేశారు, పాదముద్రలతో తామరను నలిపివేయడం లాగా. మహర్షీ, ఈ రోజు మనసు మంచి బుద్ధితో నయం చేయకపోతే, మళ్లీ మనసు చికిత్సకు అవకాశం ఎప్పుడూ దొరుకుతుందా? విషాన్ని విషం అని పిలవరు; ఇంద్రియార్ధాల కలహమే నిజమైన విషం. ఇంద్రియార్ధాలు అనేక జన్మలను నాశనం చేస్తాయి, సాధారణ విషం ఒక్క శరీరాన్ని మాత్రమే నాశనం చేస్తుంది. సుఖాలు, దుఃఖాలు, స్నేహితులు, బంధువులు, జీవితం, మరణం—ఇవి బుద్ధిమంతుని మనసును బంధించవు. గత భవిష్యత్తును తెలిసినవాడా, బ్రహ్మన్, నన్ను త్వరగా బోధించు; నేను ఆ ముని లాగా దుఃఖం, భయం, శ్రమలేని వాడిగా మారాలి. అజ్ఞాన వనంలో వాసనల వలలు కలిసిపోయి, దుఃఖ ముల్లులతో నిండి, పతనాలు, అపదలతో కమ్ముకుని, భయంకర రూపాన్ని ధరించింది. మహర్షీ, లోకవ్యవహారాల నుంచి వచ్చే విషం, బాధలు, పదును గల రందతో నలిపిపోవడం లాగా, నేను భరించగలను. ‘ఇది లేదు, ఇది ఉంది’ అని చెప్పే ప్రజల మాయ, ఈ చంచలమైన మనసును గాలితో ధూళి పోగును చిలికినట్టు వణికిస్తుంది. జన్మల సమాహారం, తృష్ణ దారాలతో గుచ్చిన ముత్యం, దీని మెరుగు చైతన్య ప్రతిబింబమే; అది ఎప్పటికప్పుడు మనసుకు నాయకుడిగా వెలుగుతుంది. సంసారపు దయలేని వలను, కాల సర్పపు విరక్తి మాలను, సింహం బంధనాన్ని తెంచుకోవడం లాగా, నేను చీల్చేస్తాను. తత్వాన్ని తెలిసినవాడా, జ్ఞాన దీపంతో నా హృదయ వనంలో, నా మనసు చీకటిని త్వరగా తొలగించు. మహాత్మా, ఉన్నతమైన మనస్సు కలిగిన వారు ఇక్కడ అపదలతో బాధపడరు; పదును గల మాంసం చంద్ర కిరణాలతో తగ్గిపోకపోవడం లాగా, విపత్తులు వారిని నాశనం చేయవు. జీవితం, గాలితో తామర గుత్తిని వణికించడంలా, బలహీనంగా ఉంటుంది; సుఖాలు, మేఘాలలో మెరుపు పడి మాయమవడం లాగా, క్షణికంగా ఉంటాయి; యౌవనం, మమకారం, తృష్ణా తరంగాలు—all చంచలమైనవి; ఇది తెలుసుకున్నాక, నేను నా మనసును పర్వతంపై ముద్ర వేసిన ముద్రలా, శాశ్వత శాంతికి స్థిరంగా నిలిపాను. ఈ లోకం దుఃఖపు గోతిలో మునిగి, అపదలతో నిండి ఉండటం చూసి, నా మనసు ఆందోళన మట్టిలో మునిగిపోయింది. నా మనసు గందరగోళంలో తిరుగుతుంది, ఆందోళన వస్తుంది; నా అవయవాలు వృద్ధ వృక్షపు ఆకుల్లా వణుకుతున్నాయి. సుప్రీం సంతృప్తి సాంగత్యం లేకపోవడంతో నా బుద్ధి కలత చెందింది; ఇక్కడ, అది ఖాళీ ప్రదేశాలను భయపడుతుంది, బలహీనత కలిగిన బాలరాజు లాగా. అంతర్గత చలనం సందేహాలతో తికమక పడుతుంది, ఖాళీ బావులను వెక్కిరించే జింకలుగా. వివేక భూమి నుంచి పడిపోయి, కష్టంలో స్థిరమై, శుభ మార్గంలో స్థిరపడని నా ఇంద్రియాలు—దృష్టి మొదలైనవి—బంధితులు బావిలో పడిపోయిన దుర్దృష్టులా ఉన్నాయి. ఆందోళన స్థిరంగా ఉండదు, ఆశించినట్టు జరగదు; అది జీవనాధిపతిపై ఆధారపడి ఉంటుంది, ఇష్టపడని ఇంట్లో ఉన్న ప్రియమైన మహిళ లాగా.