ఈ రోజు మనం చూస్తున్న నగరం, జనసంచలనం, వివిధ కార్యకలాపాలతో నిండిన నగరం, కొద్ది రోజుల్లోనే అరణ్యంగా లేదా పాడైన మైదానంగా మారుతుంది. రాజా! ఈ రోజు శక్తివంతుడైన, రాజ్యాలను పాలిస్తున్న మనిషి కూడా, కొన్ని రోజులకే బూడిదకుప్పగా మారిపోతాడు. ఆ భయంకరమైన, ఆకాశాన్ని తాకే అరణ్యం, పతాకాలతో అలంకరించబడినది, అదే నగరంగా మారుతుంది. అరణ్యం, ఇవాళ పచ్చదనంతో, వనమూలికలతో మెరుస్తోంది; కానీ కొద్ది రోజుల్లోనే, ముని! అది ఎండిన మైదానమవుతుంది. నీరు భూమిగా, భూమి నీరుగా మారుతుంది; ఈ లోకంలో ఉన్న చెక్క, నీరు, గడ్డి—అన్నీ ఎప్పటికప్పుడు మారుతూ ఉంటాయి. బాల్యం, యవ్వనం, శరీరం, సంపద—ఇవి ఎప్పటికీ నిలకడగా ఉండవు, తరతరాలుగా తరంగాల్లా మారిపోతాయి. ఈ లోక జీవితం, గాలిలో ఊగిసలాడే దీపజ్వాలలా చలనంగా ఉంటుంది; మూడు లోకాలలోని వస్తువుల కాంతి మెరుపులాంటి వెలుగును ప్రసరిస్తుంది. ఇక్కడి అన్ని పదార్థాలు, విత్తనాల గుంపు పుట్టి, మళ్లీ మళ్లీ మొలుస్తున్నట్లుగా, నిరంతరం మార్పును అనుభవిస్తాయి. మనస్సు, గాలితో కదిలి, అనేక పదార్థాల ధూళిని చిదుర్తుంది; దురదృష్టాలు, తిరుగుబాట్లు, అదృష్టం, అనాదృష్టం—ఇవి అన్నీ మాయాజాలంగా అలంకరించబడి ఉంటాయి. ఈ లోక జీవితం, మాయతో జన్మించి, ఒక స్థితిగా కనిపిస్తుంది; నర్తకి నాట్యం చేయడం వలె, సంసారం నర్తనాన్ని ప్రారంభిస్తుంది. ఆమె, గంధర్వ నగరంలా మాయలను సృష్టిస్తుంది; తిరుగుబాట్లను ఏర్పరుస్తుంది; సున్నితమైన హావభావాలతో ఆకర్షణీయంగా, గొప్ప ప్రవర్తనలో మధురంగా ఉంటుంది. మళ్లీ మళ్లీ మెరుపు వెలుగును ప్రసరిస్తుంది; బ్రహ్మన్! సంసార మాయ నాట్యంలా ప్రకాశిస్తుంది. ఆ రోజులు, ఆ సంపదలు, ఆ కార్యాలు—all are gone; ఇవన్నీ స్మృతిలో కలిసిపోయాయి, మనమూ క్షణంలోనే వెళ్ళిపోతాము. ప్రతి రోజు అది తగ్గుతుంది, ప్రతి రోజు మళ్లీ పుట్టుకొస్తుంది; ఈ పాడైన రూపానికి, ఈ కాలిపోయిన సంసారానికి అంతం లేదు. మానవులు జంతువులుగా మారతారు, జంతువులు మానవత్వాన్ని పొందతారు; దేవతలు కూడా తమ దివ్యత్వాన్ని కోల్పోతారు—ఇక్కడ, ప్రభూ! ఏది శాశ్వతమైంది? సూర్యుడు, తన కిరణాలతో పగలు, రాత్రిని మళ్లీ మళ్లీ నేస్తూ, కాలాన్ని వేగంగా దాటి, నాశనం యొక్క సరిహద్దును చూస్తాడు. బ్రహ్మ, విష్ణు, రుద్రుడు, ఇతర జీవులు—all pursue destruction, just as waters rush toward the submarine fire. ఆకాశం, భూమి, గాలి, దిక్కులు, పర్వతాలు, నదులు—ఇవి అన్నీ నాశనం అగ్నికి ఇంధనం. సంపద, బంధువులు, సేవకులు, స్నేహితులు, వస్తువులు—నాశనాన్ని భయపడే వారికి ఇవన్నీ రుచిలేని వాటిగా మారిపోతాయి. ఈ లోక స్థితులు, ముని, జ్ఞానులకు స్మృతిలో ఉన్నంత వరకే ఆనందాన్ని ఇస్తాయి—నాశన రాక్షసుడు రాకముందు. క్షణంలో ధన్యం, క్షణంలో పేదరికం; క్షణంలో ఆరోగ్యం, క్షణంలో వ్యాధి. ప్రతి క్షణం, ఈ మహా మాయ తిరుగుబాట్లను సృష్టిస్తుంది; ఈ లోక మాయకు జ్ఞానులు కూడా మాయలో పడిపోవడం తప్పదు. క్షణంలో, ఆకాశం చీకటి మురికి వల్ల మచ్చపడుతుంది; మరొక క్షణంలో, బంగారు వెలుగు తడిపి అందంగా మారుతుంది. క్షణంలో, నీలి కమలాల, మేఘాల అలంకరణతో గుహగా కనిపిస్తుంది; మరొక క్షణంలో, గొడవతో మారుమూలంగా మారుతుంది; మరొక క్షణంలో, నిశ్శబ్దంగా నిలుస్తుంది. క్షణంలో, నక్షత్రాలతో మెరుస్తుంది; మరొక క్షణంలో, సూర్యుడు అలంకరిస్తాడు; మరొక క్షణంలో, చంద్రుడు ఆనందాన్ని ఇస్తాడు; మరొక క్షణంలో, పూర్తిగా వెలివేయబడుతుంది. ఈ సర్వోన్నత వచ్చి పోయే, ఉనికి, నాశనం—ఈ లోకంలో, జ్ఞానులు కూడా దీనిని భయపడకుండా ఉండలేరు. క్షణంలో, అపదలు వస్తాయి; క్షణంలో, అదృష్టం వస్తుంది; జననం, మరణం—all are but a moment—ముని! ఏది శాశ్వతమైంది? ఇక్కడ, ముందు వేరే ఏదో ఉంది; ఇప్పుడు, రోజుల మార్పుతో వేరే ఏదో వస్తుంది; ప్రభూ! ఒకేలా కనిపించినా, నిలకడగా ఉండదు. బట్టను కుండగా చూస్తారు, కుండను బట్టగా చూస్తారు; కనిపించని దానికీ ఉనికిలేదు—అలా, ఉనికీ తిరుగుబాట్లు పొందుతుంది. వీరుడు భయపడి చనిపోతాడు, ఒక్కడు నూరుగురిని చంపుతాడు; సామాన్యులు అధికారం పొందుతారు—ఈ లోకం చక్రంలా తిరుగుతుంది. ఈ లోకం, అలల తరంగాల్లా, మూర్ఖతతో, పట్టుబాటుతో, గందరగోళాన్ని అనుసరిస్తుంది. బాల్యం కొన్ని రోజులు మాత్రమే ఉంటుంది, తరువాత యవ్వనం వస్తుంది, మళ్లీ వృద్ధాప్యం వస్తుంది; శరీరమూ, బాహ్య వస్తువుల మాదిరిగా, మారిపోతుంది. క్షణంలో సంతోషంగా, క్షణంలో దుఃఖంగా, క్షణంలో మృదువుగా మారుతుంది; మనస్సు, నటుడిలా అన్నింటిలో నాటకం చేస్తుంది. ఇక్కడి నుండీ అక్కడికి, అక్కడి నుండీ ఇంకొక్కడికి—ఈ విధి, అలసట లేకుండా, పిల్లవాడిలా, వస్తువులను సృష్టిస్తుంది. ఇది కూడగడుతుంది, ఉత్తేజిస్తుంది, వినియోగిస్తుంది, నాశనం చేస్తుంది, దెబ్బతీస్తుంది, గ్రహిస్తుంది; ఈ లోకం సృష్టికర్త, వందలాది ఉత్థానాలు, పతనాలు ద్వారా పనిచేస్తాడు. క్షణంలో వేరేది, రోజులో వేరేది, ఉదయంలో వేరేది—ఈ విధి, మాయలో నిపుణుడు, ఎవరికీ కనిపించదు. ఈ రోజు ఉన్నది, రేపు ఉండదు; రేపు ఉన్నది, ఈ రోజు ఉండదు; వేరే సమయంలో ఉన్నది, ఈ రోజు ఉండదు; అన్నీ తిరుగుతూనే ఉంటాయి. ఇక్కడ, దుఃఖాలు నిరంతరం ఉంటాయి, సుఖాలు అరుదుగా వస్తాయి; పగలు, రాత్రిలా, ఇవి మనిషికి తిరుగుతూనే ఉంటాయి. జననం, మరణం పొందే వారికి, వచ్చే వారికి, పోయే వారికి—అపదలు, అదృష్టాలు—ఏదీ శాశ్వతంగా ఉండదు. అడుగు అడుగునా, ఈ పాపం అందరినీ అపదలోకి నడిపిస్తుంది; అది నిర్లక్ష్యంగా విడిచిపెట్టిన, చీకటి కాలపు మిగిలిన మచ్చగా నిలుస్తుంది. ఈ విధంగా, లోకం మార్పులతో, మాయతో, నిరంతరంగా, నాట్యంలా, నాశనంతో, జీవితం ప్రవహిస్తూ ఉంటుంది.