రాఘవ, శ్రద్ధతో విను. మనస్సు అనేది సంకల్పరూపంగా ఏర్పడిన బుద్ధి మీద ఆధారపడుతుంది. అయితే, అనేక కల్పనలతో నిండిన మనస్సు క్రమంగా ఇంద్రియ స్వభావాన్ని సంతరించుకుంటుంది. జ్ఞానులు ఈ శరీరాన్ని చేతులు, కాళ్లు, ఇంద్రియాలతో కూడినదిగా తెలుసుకుంటారు. ఈ శరీరం లోకంలో పుట్టి, మరణించి, మళ్లీ జీవిస్తుంది. ఇలా, వ్యక్తి ఆత్మ అనేది సంకల్పమే; అది వాసనల తాడుతో చుట్టబడి ఉంటుంది. దుఃఖపు వలలో చిక్కుకుని, అది క్రమంగా మనస్సు స్థితిని పొందుతుంది. పండిన ఫలం కాలక్రమంలో మరో స్థితికి చేరేలా, ఆత్మ కూడా మలినత వల్ల, కార్యం వల్ల కాదు, స్థితి వల్ల మారుతుంది. ఆత్మ అహంకార స్థితిని పొందుతుంది; అహంకారం బుద్ధిగా మారుతుంది; బుద్ధి, సంకల్పాల వలలో చిక్కుకుని, మనస్సు స్థితికి చేరుతుంది. నిజంగా, మనస్సు సంకల్పరూపమే; అది రూపాలను పట్టుకునే ప్రయత్నంలో ఉంటుంది. అది వ్యతిరేకతల ద్వారా నిర్వచించబడుతుంది, ఇతరులు విధించిన వాటి వల్ల ప్రభావితమవుతుంది. కామాదులు, కోపాదులు, ఆ మనస్సును తప్పుదారి పట్టించేందుకు, ఎద్దును వెంబడించే ఆవుల్లా, సముద్రాన్ని చేరుకునే నదుల్లా, వెంటాడుతుంటాయి.