ఈ ప్రపంచంలో మనం చేసే పనుల ఫలితాలు, ఎప్పుడూ వడివడిగా ప్రవహించే నదిలో అలలలా, ఎన్నో రకాలుగా ఉంటాయి. వాటిని ఎంత శ్రమగా వెంబడించినా, కొన్నిసార్లు ఫలితాలు అందవు; అన్నీ విధి చేతనే జరుగుతాయి. ఇలా, భిన్నమైన రుచులతో నిండిన ఈ లోకాన్ని విధి ఎగతాళి చేస్తుంది. మన జీవితంలో ఎన్నో పనులు, అవి ఆనందంగా ఉంటాయని భావించినా, అవి జనన మరణాల మధ్య సుఖ దుఃఖాలను కలిగిస్తూ మనసును అలసిపోయేలా చేస్తాయి. చివరికి వృద్ధాప్యం వచ్చి, దేహాన్ని పూర్తిగా అలసిపోనిచేస్తుంది. మరియు, చెట్ల ఆకులు కలిసిన తర్వాత త్వరగా పడి పోయినట్లే, వివేకం లేకపోయిన జనులు కొద్ది రోజులు కలిసిపోతారు, తరువాత ఎవరి దారిలో వారు వెళ్ళిపోతారు. మనుషులు ఎక్కడివారో, ఎక్కడికి వెళ్తారో తెలియదు. ఇలా, జనులు దూరదూరంగా తిరిగి, రోజంతా పనుల్లో గడిపి, చివరికి ఇంటికి చేరతారు. అయితే, ఆ రోజంతా జ్ఞానుల సాంగత్యం లేక, మంచి పనులు చేయకపోతే, ఎవరికీ నిజమైన విశ్రాంతి కలగదు. శత్రువులు తొలగిపోయి, సంపదలు చుట్టూ చేరినప్పుడు, జనులు ఆ సుఖాలను ఆస్వాదిస్తారు. కానీ, మరణం ఎక్కడినుంచో వచ్చి, వాటిని ముగించేస్తుంది. ఈ లోకంలోని జనులు, ఎక్కడినుంచో పుట్టే, వెంటనే కరిగిపోతున్న చిన్న చిన్న మానసిక స్థితుల వల్ల ఆకర్షితులై, వచ్చినది నిజంగా దక్కిందా లేదా తెలియకపోతారు. కాలాన్ని దాటిపోవాలని ప్రయత్నిస్తూ, శ్రమతో పనులు చేసినా, దుర్మార్గపు కర్మల వల్ల బంధించబడతారు. శరీరబలాన్ని బలవంతంగా పొందినా, దేహంలోనే బందీగా ఉంటారు. ఈ లోకంలోని జన సమూహం, అలల తరంగాల్లా, ఎప్పుడూ కదులుతూ, వచ్చి పోతూ, ఒక్క క్షణంలోనే కరిగిపోతుంది. మనుషుల ప్రాణాలను తీసేందుకు, మనస్సు ఆనందాన్ని దొంగిలించటం, కళ్ళు తడుమబడే స్త్రీలు, విషపూరిత వృక్షాల వల్లి వంటివి, నష్టాన్ని కలిగిస్తాయి. బంధాలు—భార్య, మిత్రుడు, వ్యాపారం—అన్నీ వ్యర్థంగా ఏర్పడతాయి; ఇవన్నీ మనుషుల మధ్య మాయ మాత్రమే. దీపాల వెలుగులో, లేదా ఆహారంలో నిజమైన స్వభావం తెలియదు; అలాగే, ప్రపంచంలో కదులుతున్న, నిలిచిన మాయలలో కూడా వాస్తవం కనిపించదు. ఈ సంసారపు గందరగోళం, వర్షపు బుడిపుటల వలె, ఎప్పుడూ కరిగిపోతున్నదే అయినా, నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నవారి మనస్సులో దీర్ఘమైన నమ్మకాన్ని స్థాపిస్తుంది. ప్రతిష్ట, ప్రకాశం, క్షోభం వల్ల నశించిపోయాయి; ధర్మాలు క్షీణించాయి; సుఖం, శీతాకాలంలో కమలాలు లేని విధంగా, మనుషుల నుండి దూరమైంది. పునఃపునః, విధి వల్ల, దేహానికి హాని జరుగుతుంది; వృక్షాన్ని పదేపదే గొడ్డలితో కొడితే, అక్కడ సుఖం ఉండదు. సుఖమైనవారిలో కూడా, లోపాలు అధికంగా కలిగితే, కలత కలుగుతుంది; విషపూరిత వృక్షాన్ని చేరితే, మూర్చ వచ్చినట్లే. ఏ రూపాలలో లోపాలు లేవు? ఎలాంటి దిశల్లో కాల్చే బాధ లేదు? ఎవరు బలహీనులు కాదు? ఏ పనులు మాయ కాదు? బ్రహ్మలు కూడా, ఒక్క కల్ప క్షణంలో జీవించే వారు, కల్పల సంఖ్యను లెక్కించలేరు; కాలపు వలలో, దీర్ఘత-చిన్నత భావనలు అసత్యం. ఎక్కడైనా, పర్వతాలు రాళ్ళతో, భూమి మట్టితో, వృక్షాలు కలపతో, మనుషులు మాంసంతో—ఇక్కడ కొత్తదేమీ లేదు, మార్పు లేనిదేమీ లేదు. చైతన్యంతో నిండినదిగా కనిపించేది, నీటితో బంధించి, ఆకాశంలో ఉన్నది; విభాగాల ద్వారా, వస్తువుల అదృష్టంతో, ఇదే లోకం—ఇదికాక మరొకటి లేదు. అద్భుతం, మనస్సులోనే ఉంది; అది మనుషుల మనస్సులో కలిగే ఆశ్చర్యం. కలలో కూడా, కొన్ని వస్తువులపై, ఈ అద్భుత రూపం కొందరికి కనిపించదు. ఈ రోజుల్లో, స్వల్ప స్వార్థం కూడా తాకకుండా ఉన్నవారిలో, ఉత్తమ పనులతో కూడిన కథలు అరుదుగా వస్తాయి; ఆకాశంలో వల్లి పండ్లు లేని వంటిది. ఉత్తమ స్థితిని పొందాలని కోరుతూ, లోకం తన మనస్సే అడ్డుగా, పర్వత శిఖరంపై నుండి నీలపు వల్లి ఆకును ఆశిస్తూ జంతువు దూకినట్లు, తడుమకుండా పడిపోతుంది. చట్రంలో ఉన్న చెట్లలో, లోపలి శాఖలు, నీడలు, ఆకులు, పండ్లు, పుష్పాలు—all confined—అలాగే, శరీర సంపదలు, జనులు కూడా. జనులు, కొన్నిసార్లు మృదువుగా, కొన్నిసార్లు భయంకరంగా, అడవిలో నల్ల మృగాలు గోతుల మధ్య తిరిగినట్లే, మారుతూ తిరుగుతారు. ప్రతి రోజు, కొత్తగా భయంకరమైన లేదా ఆనందదాయకమైన పనులు, పనుల చేదు ఫలితాల వల్ల, జనులను కలవరపెడతాయి; కానీ, మాయగాళ్ళ మనస్సుకు ఇవి ఆశ్చర్యాన్ని కలిగించవు. జనులు, కామాలకు బంధితులు, చెడు కళల్లో నిమగ్నమై ఉంటారు; ఈ రోజుల్లో, కలలో కూడా, మంచి మనుషులు అరుదు. బాధతో కూడిన అనుభవాల వల్ల, అన్ని పనులు అనిశ్చితమైనవి, కలతతో కూడినవి; ఈ జీవితం ఎలా నడపాలో తెలియదు. ఈ లోకంలో, కదిలే, నిలిచిన ఏది చూసినా, బ్రహ్మన్, అన్నీ అస్థిరంగా ఉంటాయి; కలలో కలిసినట్లే. ఈ రోజు, ఎండిపోయిన సముద్రం కనిపించిన చోట, ఉదయానికి, మేఘాలతో కప్పబడిన పర్వతం అవుతుంది. ఆ పర్వతం, విస్తారమైన అడవులతో, ఆకాశాన్ని తాకుతూ, అచలంగా కనిపించినా, కొద్ది రోజుల్లో భూమితో సమానమవుతుంది లేదా గోతిగా మారుతుంది. ఈ రోజు, పూల మాలలు, సుగంధ ద్రవ్యాలతో అలంకరించిన శరీరం, రేపు, అడవిలో, దూరంగా, నిర్జనంగా పడిపోతుంది. ఈ రోజు, జన సంచలనం, విభిన్న కార్యకలాపాలతో నిండిన నగరం, కొద్ది రోజుల్లో, అదే చోట, నిర్జన అడవి లేదా బarren plain అవుతుంది. ఈ రోజు, రాజు, రాజ్యాలను పాలిస్తున్న శక్తివంతుడు, కొద్ది రోజుల్లో, బూడిద గుమ్మడిగా మారతాడు. ఆ భయంకరమైన అడవి, ఆకాశంలా విస్తరించి, పతాకాలతో కప్పబడినది, నగరంగా మారుతుంది. ఆ దట్టమైన అడవి, వల్లి, ప్రకాశంతో నిండినది, కొద్ది రోజుల్లో, ఎండిన భూమిగా మారుతుంది. నీరు భూమిగా, భూమి నీరుగా మారుతుంది; ప్రపంచంలోని కలప, నీరు, గడ్డి—వెన్నెన్నె మార్పులు. యౌవనం, బాల్యం, శరీరం, ధనం—ఇవి నిత్యమూ మారుతూ, అలల వలె, స్థితి నుండి స్థితికి మారుతాయి. ఈ లోక జీవితం, గాలి తాకిన దీప శిఖరంలా, అశాంతంగా ఉంటుంది; మూడు లోకాల్లో వస్తువుల ప్రకాశం మెరుపు వలె మెరుస్తుంది. ఈ భూత సమూహం, విత్తనాల గుంపు వలె, పునఃపునః మార్పులకు లోనవుతుంది. మనస్సు, గాలి తాకి, అనేక భూతాల దుమ్ము చల్లుతూ, కష్టాల, మార్పుల నాటకం, అదృష్ట, దురదృష్ట ప్రదర్శనతో నిండుతుంది. ఈ సంసార జీవితం, మాయ వల్ల పుట్టినదిగా, ఒక స్థితిగా కనిపిస్తుంది; నర్తకీ ప్రదర్శన unfolds అవుతున్నట్లుగా, సంసార నటి తన నాట్యం ప్రారంభిస్తుంది.