ఈ విధంగా, మనస్సు బంధనంలో పడినవారు నాశనానికి అర్హులవుతారు; ఈ లోకంలో, తృష్ణ ఆశతో ముడిపడినవారు బలహీనులు కారు. ఈ ప్రపంచం సమానమైనదైనా, అసమానమైనదైనా, అంతా తన స్వభావగుణాల వల్ల స్థిరతను పొందింది; అది సముద్రంలో తరంగాల మాదిరిగా కదులుతుంటుంది. అందుకే, ఇక్కడ ఆ స్వభావగుణాన్ని గుర్తించి, దాన్ని నివారించాలి. ఈ సందర్భంలో, దేవతలు ఆ మాటలను వినిపించి, తమ తమ దిశలకు వెళ్లిపోయారు. వారు కమలాల సుగంధాన్ని తమతో తీసుకెళ్లారు—అడవి నుండి పూల హారాలను మోసుకెళ్లే గాలుల వలె. అనేక రోజుల పాటు, తమ ప్రకాశవంతమైన, మహిమాన్వితమైన స్వగృహాలలో విశ్రాంతి తీసుకున్నారు—స్థిరమైన కమలాల్లో తేనెటీగలు నివసించునట్లు. కొంత కాలానంతరం, ఆత్మోన్నతిని కలిగించే మంగళకరతను పొంది, వారు మేఘగర్భ విరాటపు శబ్దంతో డప్పులు మోగించారు. వెంటనే, పాతాళంలో నుండి ఉద్భవించిన రాక్షసులతో కలిసి, భయంకరమైన, కాలవ్యయమైన యుద్ధం మళ్ళీ ఆకాశంలో ప్రారంభమైంది. ఆ యుద్ధంలో, ఖడ్గాలు, బాణాలు, శూలాలు, గదలు, ముసలులు, ఇతర ఆయుధాలు, పరశువులు, పద్మాలు, వజ్రాయుధాలు, పర్వతాలు, రాళ్లు, మండుతున్న చెట్లు, పాముల రూపంలో, గరుడ రూపంలో ఆయుధాలు—all directionsలో వర్షంలా కురిసాయి. మాయతో పుట్టిన ఒక విపరీతమైన నది, భూమి చివరనుండి పుట్టిన రాళ్లు, పర్వతాలు, చెట్లు, నీటి అలలతో, మేఘగర్భపు శబ్దంతో, వేగంగా అన్ని దిశలలో ప్రవహించింది. ఆ నది మధ్యలో మండుతున్న మశాలలు, శూలాలు, రాళ్లు, బల్లాలు, ఖడ్గాలు, బాణాలు, జవలిన్లు, గదలు ప్రవహించాయి; ఆకాశంలో గంగను చుట్టుముట్టినట్లు దేవతల గృహాలు నీటిలో మునిగిపోయాయి. అన్ని దిశల్లో ఆయుధాల వర్షం కురిసింది. ఆ నది భూమి, ఇతర భూతాలతో ఏర్పడింది; దాని రూపం ఆకాశంలో కిరణాల రూపంలో కనిపించింది. దేవతలు, రాక్షసులు, సిద్ధులు శాంతించగానే ఆ నది శాంతిస్తుంది; కానీ మాయ వల్ల, తన స్వరూపంతో మళ్ళీ ఉద్భవిస్తుంది. పర్వతాలు బలమైన ఆయుధాల దెబ్బలకు తాకి చీలిపోయాయి; సముద్రాలు రక్తపు జలంతో నిండిపోయాయి; దేవతలు, రాక్షసులు నివసించే పర్వత శిఖరాలపై పెరిగిన తాటి చెట్ల అడవులు ఆకాశానికి ముఖంగా మారాయి. శూలాలు, బాణాలు, జవలిన్లు, గదలు, ఖడ్గాలు, చక్రాలు విసిరారు; దేవతలు, రాక్షసులు కోపంతో పర్వతాలను ఎగురవేశారు; పదునైన పళ్ళు, గోళ్లు గర్జించాయి; ఆ సమయంలో సింహాల వర్షం భూమిపై కురిసింది. మండుతున్న కళ్ళు, విషపు జ్వాలలు, భయంకరమైన వేడితో సూర్యుని సేనలు, యుగాంతంలో దిక్కులను కాల్చాయి. పాములు, మత్తులో ఉన్న సముద్రాలవలె, భూమి, పర్వతాలపై విస్తరించాయి. గర్జనలు, మకరాల ఢంకా, ఆకాశ సముద్రపు అలలు, మహా పర్వతాలతో చుట్టుముట్టబడి, ప్రపంచాన్ని సంకుచితంగా, ప్రమాదకరంగా చేశాయి. ఆయుధాల నదుల వర్షం ఎటు చూసినా ప్రవహించింది. ఆకాశం పర్వతాలు, ఆయుధాలు, గరుడ శిఖరాలతో అలంకరించబడింది; మహా పాములు, రాక్షసుల దేహాలతో నిండి ఉంది. ఒక క్షణం మేఘాలతో, మరొక క్షణం అగ్నితో, మరొక క్షణం సూర్యకాంతితో, మరొక క్షణం చీకటితో నిండింది. ప్రపంచం భరించలేనిదిగా మారింది; యుగాంతపు అగ్నితో లోకాలు మండాయి; గరుడుని గర్జనలు ఆకాశాన్ని నింపాయి; ఆయుధ అగ్ని, పర్వతాల వర్షం దేవతల గృహాలను, వాటి మధ్యనున్న స్థలాలను కాల్చివేసింది. రాక్షసులు భూమి నుండి పక్షులవలె ఆకాశానికి ఎగిరారు; దేవతలు అధిక భారం తట్టుకోలేక, పర్వతాల నుండి రాళ్లు విరిగిపడినట్లు నేలపై పడిపోయారు. దేవతలు, రాక్షసులు, వారి శరీరాలు ఆయుధ వృక్ష అగ్నిలో కాలిపోయి, ఆకాశపు ఎత్తులకు చేరారు; అక్కడ యుగ గాలులతో ఊగిపోతున్న పర్వతాలు ప్రకాశించాయి. ఆకాశం, దేవతలు, రాక్షసులు, పర్వతాధిపతుల శరీరాల నుండి ప్రవహించిన రక్త ప్రవాహాలతో నిండిపోయింది; అది ఉదయకాల గంగా వలె ఎర్రగా మెరిసింది; ఆ రక్తం ఆకాశాన్ని, సముద్రాన్ని చుట్టుముట్టింది. పర్వతాల వర్షం, జల వర్షం, భయంకరమైన, విభిన్నమైన ఆయుధాల వర్షం, అసమాన రాళ్ల వర్షం, పరస్పరం అగ్ని వర్షం—all directionsలో కురిసాయి. యుద్ధంలో నిపుణులు, అన్ని మహాపర్వతాల గోడలను ధ్వంసం చేసి, అన్ని దిక్కుల్లో పూల వర్షాన్ని కురిపించారు—దిక్కుల శాఖలపై పూలు పూయడం లాగా. యుద్ధ ఘోషతో దేవతలు, రాక్షసులు కలవరపడి, ఆయుధాలతో ఒకరిని ఒకరు కొడుతూ, ఇంద్రుడు వజ్రాయుధాన్ని ప్రయోగించినప్పుడు శరీరాలు మండిపోతూ, మహాసింహాసనాలపై కూర్చొని, ఆకాశంలో సంచరించారు; రక్త ప్రవాహాన్ని చిందించారు. ఆ సమయంలో, లోకపు పొత్తికడుపు, నరహస్తాలు, తలలు, భుజాలు, తొడలు నిండిపోయింది; అవి ఆకాశంలో భయంకరమైన మిడతల వలె తిరిగాయి; మేఘాలు, పర్వత శ్రేణులను, సూర్యుడిని దాచాయి. ప్రపంచం యుగాంతంలా భయంకరంగా మారింది—అగ్ని, నీరు, గాలి, సూర్యుడు—all agitated; అడవులు నాశనమయ్యాయి; దేవతలూ, రాక్షసులూ నాశనం అయ్యారు; అయినా బ్రహ్మాండపు గోడలు, మూలలు చెక్కు తగలలేదు. పర్వత శిఖరాలు భారీ ఆయుధాల దెబ్బలకు తాకి దిక్కులను కలవరపరిచాయి; అది గుహలో నివసించే మృగాల గర్జనలా, సింహాల గర్జనతో మేఘాలు కూలిపడినట్లు ప్రతిధ్వనించాయి. ఆకాశం మాయానదులు, సముద్రాలు, అగ్ని, పొగ మేఘాలు, చెట్లు, దేవతలు, రాక్షసుల శవాలు, పర్వతాలు, రాళ్ల వర్షంతో నిండి ఉంది; తలలు, బాణాలు, శూలాలు, గదలు, ఆయుధాలు—అన్ని చెట్లలో గాలికి ఎగిరే ఆకుల్లా చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. హస్తాల దెబ్బలు పర్వతాల రెక్కల వలె ఎదురించలేనివి; సముద్రంలా నిండిన నీటి ప్రవాహం, యోధుల శరీరాలు పర్వతాల్లా పడిపోవడం వల్ల దేవతల నగరాలు ధ్వంసమై, ఒక్కసారిగా ఉప్పొంగింది. ఆకాశం ఘోరమైన మేఘగర్భపు శబ్దంతో నిండిపోయింది; పర్వతాల మధ్యస్థలాలు రక్తంతో కడిగిపోయాయి; లోకగుహ కలవరపడి, అది రక్తపు సరస్సులా మారింది, యుద్ధపు ప్రవాహాలతో తిప్పలు పడింది. ఆ యుద్ధ గర్జన, దేవతలు, రాక్షసులతో నిండిపోయి, అన్ని దిక్కుల్లో విస్తరించి, సుఖదుఃఖాలను, సృష్టి-నాశనాలను కలిగిస్తూ, ఈ సంసారచక్రంలా మారింది. అప్పుడు, మాయ, వాదనలు, పొత్తులు, సంఘర్షణలు, పారిపోవడం, స్థిరత, మాయా తంత్రాలతో—అన్ని విధాలుగా యుద్ధం సాగింది. ఆత్మవేదన, ఆయుధయుద్ధాలు, పదే పదే ఆవిర్భావం, అంతర్ధానంతో—ఈ విధంగా, ఆ యుద్ధం ముప్పై ఐదు సంవత్సరాలు కొనసాగింది. వృక్షాలు, అగ్నులు, ఆయుధాలు, జలాలు, ఆహారం, పర్వతాలకు పదేళ్లు, ఎనిమిది, ఐదు, ఏడేళ్లు—ఇలా సంవత్సరాలు, నెలలు, రోజులు గడిచిపోయాయి. ఆ సమయంలో, నిరంతర సాధనవల్ల, బంధనాలు, ఇతరులు, తమ మనస్సు తినిపోతూ, 'నేనే' అనే అహంకార భావనను బలంగా స్వీకరించారు. ఎక్కువ సమీపంలో అద్దం, ప్రతిబింబమై కనిపించినట్లే, పదే పదే సాధన వల్ల వారు అహంభావ స్థితిని పొందారు. దూరం ఉన్న వస్తువు అద్దంలో కనిపించనట్టే, పదే పదే సాధన లేకపోతే, వస్తువు భావన మనస్సులో తలెత్తదు. బంధనాలు, ఇతర ఆశలు పుట్టినప్పుడు, అహంభావానికి దారితీసే స్వభావం కలిగినప్పుడు, "నా జీవితం, నా వస్తువులు" అనే భావన కలిగింది; దాంతో, దుఃఖం ప్రవేశించింది. భయభావనతో పట్టుబడి, మోహభావనతో కూలిపోయి, ఆశపాశాలతో బంధించబడి, వారు దయనీయ స్థితికి చేరుకున్నారు. నిజానికి, అహంకారం లేనివారు కూడా "నాది" అనే భావనను ఊహించుకుంటారు; అది తాడుపై పాము ఉందని భ్రమపడినట్టే, తాడుపాము గుర్తులు మిగిలినందువల్ల. ఈ శరీరం తల నుండి పాదం వరకు స్థిరంగా ఉండాలని కోరుకోవడం—"నాది" అనే భావన కలిగినవారి దయనీయ తపన; దాంతో, వారు నిరాశలో పడతారు. "నా శరీరం స్థిరంగా ఉండాలి, నా సంపద నా ఆనందానికి ఉండాలి" అనే ఆలోచనలు మనస్సును బంధిస్తాయి; అలాంటి వారికి ధైర్యం కనుమరుగవుతుంది.