మనిషికి ఎదురయ్యే ప్రతి కష్టమూ, సుఖమూ, జీవనమూ, అజీవనమూ—all these are like the sweet and bitter flowers blossoming on the creeper of trishna, that is, the vine of craving. ఈ లోకం మనస్సులోని వాసనల దారాలతో బంధించబడి తిరుగుతూ ఉంటుంది. ఆ వాసనలు బలంగా పెరిగినపుడు తీవ్రమైన బాధను కలిగిస్తాయి; అవే నశించినపుడు ఆనందాన్ని ప్రసాదిస్తాయి. పండితులు, విద్యావంతులు, ఉన్నత వంశస్థులు, మహానుభావులు—even the great and wise—కూడా ఈ తృష్ణ అనే సంకెళ్లతో సింహాన్ని చుట్టినట్టు బంధించబడి ఉంటారు. మన శరీరరూప వృక్షంలో, హృదయమనే నివాసంలో నివసించే మనస్సు, గాలిలా అల్లాడుతూ తిరుగుతుంది; దాన్ని పట్టుకునేందుకు తృష్ణ అనే వలాన్ని సిద్ధం చేసుకుంటుంది. ఈ లోకం తన వాసనల వల్ల బాధపడుతూ, విధి చేతిలో చిక్కుకున్న పక్షిలా, పిల్లవాడు పట్టుకున్న తాడుతో ఊపిరాడుతూ లాగబడిపోతుంది. ఆయుధాల భారమూ, యుద్ధమనే అయోమయమూ చాలించాలి; వివేకంతో మనకి నిజమైన శత్రువు అయిన వాసనలను, వాటి వికృతులను ఎదుర్కోవాలి. మనస్సులో స్థిరత లేని సమయంలో, శత్రువు యొక్క అజరామరణమైన నాయకులను ఆయుధాలు, శాస్త్రాలు, అస్త్రాలు ఏవీ జయించలేవు. అవి తాడులు, పాముల కొరడాలు వంటివి; యుద్ధంలో తిరిగి తిరిగి పోరాడటం వల్ల, మనలోని అహంకార రూప వాసనను పట్టుకుంటాయి. శంబరుడు సృష్టించిన యంత్రజీవులు ఆ వాసనను పట్టుకోకపోతే అవి అజేయతను పొందుతాయి. కాబట్టి, వివేక యుద్ధంతో ఆ అజరామరణులను మేల్కొలిపి, తిరిగి తిరిగి సాధన చేయడం ద్వారా వాటిలో వాసనల బలాన్ని కలిగించాలి. అప్పుడు, ఆ తలంపులు బంధించబడినవారు నశించడానికి సిద్ధమవుతారు; ఈ లోకంలో తృష్ణ ఆశను కలిగి ఉన్నవారు బలహీనులు కారు. ఈ సమ సమాన లోకం, అసమ సమానంగా ఉన్నా, తన వాసనల వల్లే స్థిరంగా ఉంది; సముద్రంలో తరంగాల మాదిరిగా కదులుతుంది. అందువల్ల, ఇక్కడ ఆ వాసనను శుద్ధి చేసి అంతం చేయాలి. ఇంతలో, దైవాలు ఆ ఉపదేశాన్ని విని, తమ తమ దిశలకు వెళ్ళిపోయారు. వారు తమతోపాటు కమలాల సువాసనను తీసుకెళ్లారు—అరణ్యంలో గాలులు పూలదండలను మోసుకెళ్లినట్లుగా. కొన్ని రోజులపాటు, వారు తమ ప్రకాశవంతమైన, మహిమాన్వితమైన నివాసాల్లో, కమలాలలో నిలకడగా ఉన్న తేనెటీగలవలె విశ్రాంతి తీసుకున్నారు. కొంతకాలం తరువాత, ఆత్మోదయాన్ని కలిగించే మంగళాన్ని పొంది, వారు మేఘగర్భం పగిలినట్లుగా మృదంగధ్వని మోగించారు. అదే సమయంలో, పాతాళంలో నుండి పుట్టిన రాక్షసులతో కలిసి, ఆకాశంలో మళ్లీ భయంకరమైన, కాలాన్ని తినివేసే యుద్ధం మొదలైంది. ఆ యుద్ధంలో, ఖడ్గాలు, బాణాలు, భుజాలు, గదలు, ముసళాలు, పరశువులు, చక్రాలు, వజ్రాలు, పర్వతాలు, రాళ్లు, అగ్నిజ్వాలలు, పాముల, గరుడాది రూపాలైన ఆయుధాల వర్షం కురిసింది. మాయతో సృష్టించబడిన మహనదీ, భూలోక అంచున ఉన్న రాళ్లు, పర్వతాలు, వృక్షాలు, నీటి తరంగాలతో, మేఘగర్భాల గోళారవంతో చుట్టూ ఉప్పొంగింది. ఆ నదిలో మధ్యప్రవాహంలో అగ్నిజ్వాలలు, భుజాలు, రాళ్లు, శూలాలు, ఖడ్గాలు, బాణాలు, ముసళాలు, జావెలిన్లు విరివిగా తేలుతూ, గంగా వలె నీటితో చుట్టుముట్టిన దేవమందిరాలతో, దిశలన్నిటిలోనూ ఆయుధాల వర్షం కురిసింది. భూమి, నీరు, ఇతర భూతాలతో ఏర్పడిన ఆ నదీ, భయంకరమైన దెబ్బలు ఇస్తూ, బహుమతులను లాక్కుంటూ, ఆకాశంలో కిరణాలతో రూపాన్ని సంతరించుకుంది. దేవతలు, రాక్షసులు, సిద్ధులు శాంతించగానే ఆ నదీ శాంతించింది; కానీ మాయతో సృష్టించబడినదిగా తిరిగి తన స్వరూపంతో ఉప్పొంగింది. పర్వతాలు ఆయుధాల దెబ్బలకు తాళలేక విరిగిపడగా, దేవతలూ రాక్షసులూ నివసించే శిఖరాలపై పెరిగిన తాటి చెట్ల అడవులు, ఎర్రటి నీటితో నిండిన సముద్రాలు ఆకాశంలో ముఖాలుగా మారాయి. శూలాలు, బాణాలు, ఖడ్గాలు, చక్రాలు విసిరిపడగా, దేవతలు, రాక్షసులు కోపంతో పర్వతాలను విసిరిపెడుతుండగా, పంజాలు, పంజాల గర్జనలు, పంజాల వానగా ఆకాశంలోకి సింహాల వాన కురిసింది. దహనకళ్లు, విషాగ్నిజ్వాలలు, భయంకరమైన వేడితో సూర్యుని సైన్యాలు దిక్కులను కాల్చాయి. పాములు, మత్తు చెందిన సముద్రాల వలె, భూమి, పర్వతాల మీదుగా పాకుతూ వ్యాపించాయి. గర్జనలు, మకరాల గొంతు, ఆకాశసముద్రపు తరంగాలు, మహాపర్వతాల వలయంతో, weapon-నదుల ప్రవాహాలు మోత మోగించగా, ప్రపంచం సంకుచితంగా, భయంకరంగా మారింది. ఆకాశం పర్వతాలు, ఆయుధాలు, గరుడశిఖరాలతో అలంకరించబడింది. దానిలో మహాపాములు, రాక్షస సమూహాలు తేలుతూ కనిపించాయి. కొన్నిసార్లు మేఘాలతో నిండి, మరికొన్నిసార్లు అగ్నితో, మరికొన్నిసార్లు సూర్యకాంతితో, మరికొన్నిసార్లు చీకటితో నిండిపోయింది. ప్రపంచం భరించలేనంతగా మారింది; యుగాంతాగ్నులతో లోకాలు కాలిపోయాయి. గరుడుని గర్జనలు ఆకాశాన్ని నింపగా, ఆయుధాగ్ని, పర్వత సమూహాల వర్షం దేవతల నివాసాలను, అంతరాళాలను కాల్చింది. రాక్షసులు భూమి నుంచి పక్షులు పర్వతాలపై నుంచి ఎగిరినట్లు ఆకాశంలోకి ఎగిరారు. దేవతలు, యుద్ధభారం తట్టుకోలేక, పర్వతాల నుంచి రాళ్లు జారినట్టు భూమిపై పడిపోయారు. దేవతలు, రాక్షసులు, ఆయుధవృక్షాల అరణ్యాలలో అంటుకున్న అగ్నిలో కాలిపోతూ, యుగవాయువులతో ఊగిపోతున్న పర్వతాలతో ప్రకాశించే ఆకాశంలోకి చేరారు. దేవతలు, రాక్షసులు, పర్వతాధిపతుల శరీరాల నుంచి ప్రవహిస్తున్న రక్తనదులతో ఆకాశం చుట్టూ ఎర్రగా మెరిసింది; అది ఉదయగంగ వలె, ఆకాశాన్ని, సముద్రాన్ని ప్రదక్షిణ చేస్తోంది. పర్వతాల వాన, నీటి వాన, భయంకరమైన ఆయుధాల వాన, అసమమైన రాళ్ల వాన, ఒకరిపై ఒకరు అగ్నివాన—all these poured down. యుద్ధంలో నైపుణ్యం గలవారు, మహాపర్వతాల గోడలను ధ్వంసం చేసి, దిశా శాఖల్లో పూల వాన కురిపించారు. యుద్ధ గర్జనతో దేవతలు, రాక్షసులు కలవరపడిపోయారు; ఆయుధాలు చేతుల్లో పట్టుకుని, ఒకరినొకరు కొట్టుకుంటూ, శరీరాలు ఇంద్రవజ్రాగ్నిలో మండిపోతూ, మహాసింహాసనాలపై కూర్చుని, రక్తప్రవాహాలను ఆకాశంలో చిమ్ముతూ తిరిగారు. ఆ సమయంలో, లోకపు పొత్తిలో, తలలు, చేతులు, భుజాలు, తొడలు తెగిపోయి, ఆకాశంలో మిడతల వలె తిరుగుతూ, మేఘాలు, పర్వతాల అంచుల్లోని పర్వత శ్రేణులను కమ్మివేసాయి. ప్రపంచం యుగాంత సమయంలోలా భయంకరంగా మారింది; అరణ్యాలు, దేవత, రాక్షస సమూహాలు నాశనం అయ్యాయి; కానీ బ్రహ్మాండపు గోడలు, మూలలు మాత్రం నిలబడిపోయాయి. పర్వతశిఖరాలు, భారీ ఆయుధాల దెబ్బలకు దిక్కులు కలవరపోయాయి; గుహావాసి జంతువుల గర్జనలు, మేఘాలు కూలిపోతూ సింహాల గర్జనలు వినిపించాయి. ఆకాశం మాయానదులు, సముద్రాలు, అగ్నిమేఘాలు, పొగ, వృక్షాలు, దేవత, రాక్షస శవాలు, పర్వతాలు, రాళ్ల వానతో నిండి, తలలు, బాణాలు, శూలాలు, ముసళాలు, ఆయుధాలు—పట్టికలో ఆకులు గాలిలో ఎగిరినట్టు—చెలరేగిపోయాయి. పర్వతాల రెక్కలు ఊగినట్టు, చేతుల దెబ్బలతో, సముద్రంలా నిండిన నీటి ప్రవాహం, యోధుల శరీరాలు పర్వతాల్లా పడిపోవడంతో దేవతా నగరాల నుంచి ఉప్పొంగింది. ఆకాశం గంభీర ధ్వనితో నిండిపోయింది; పర్వతాల మధ్య రక్త ప్రవాహాలు పారాయి; లోకగుహా రక్తసముద్రంగా ఉప్పొంగింది. ఆ యుద్ధ గర్జన, దేవతలు, రాక్షసులతో నిండిపోయి, అన్ని దిశల్లో వ్యాపించి, సుఖదుఃఖాలను, సృష్టి-లయలను కలిగిస్తూ, ఈ సంసార చక్రంలా మారింది. అప్పుడు, మాయ, వాదన, మైత్రి, సంఘర్షణ, పారిపోవడం, స్థిరత్వం, చతురత వంటి మార్గాలతో... (కథ కొనసాగుతుంది).