మనస్సులో దాగి ఉన్న వాసనలతో బలంగా కట్టబడి ఉన్నవాడు ఎంత గొప్పవాడైనా, ఎంత పండితుడైనా, చిన్న పిల్లవాడి చేతికీ ఓడిపోవచ్చు. ఎవరైనా నిరంతరం “నేనే ఈవాడిని, ఇది నాది, అది అదీ” అని భావిస్తుంటే, వారు కష్టాలకోసమే పాత్రలైపోతారు—సముద్రం నీళ్లను ఎలా స్వీకరిస్తుందో, వారు కూడా విషాదాన్ని అంగీకరిస్తారు. తనను తాను ఈ పరిమితి వరకే అని భావిస్తూ, తాను చిన్నవాడినని నమ్మినవాడు, ఎంత జ్ఞానవంతుడైనా, ఎక్కడైనా పరమ దారుణ స్థితికి పడిపోవాల్సి వస్తుంది. అనంతమైన, అపరిమితమైన ఆత్మకు ఎవరు పరిమితిని ఊహిస్తారో, వారి స్వభావం చేత ఆత్మను వారు తామే బంధించుకుంటారు. ఆత్మను వదిలిపెట్టి, ఏదైనా మూడు లోకాల్లో ఉన్నదాన్ని పొందదగినదిగా చూడగానే, ఆ భావన బంధనానికి కారణమవుతుంది. కేవలం ఆసక్తే అనేక కష్టాలకు మూలమని, విరక్తి మాత్రమే సర్వత్రా సుఖానికి కారణమని జ్ఞానులు తెలుసుకున్నారు. అంతరంగ స్థితిని నిర్లక్ష్యం చేసే వరకు, కోరికల బంధనాల నుంచి విముక్తి సాధ్యపడదు—ఎలా వాయువు దోమలను జయించలేనట్టే. అంతరంగ వాసనలకు లోబడి, బలహీనత చేత నడిపించబడిన జీవి ఓడిపోతాడు; లేకపోతే, దోమ కూడా అమరగిరిలా అచంచలంగా ఉండేది. ఎక్కడ వాసన ఉంటుందో, అక్కడ బలహీనత కలుగుతుంది; గుణదోషాలు ఉన్నవాటిలోనే కనిపిస్తాయి, లేనివాటిలో కాదు. మనసులో “నేనే ఈవాడిని, ఇది నాది” అని భావించి, వాసనలకు పరవశుడవుతాడు. ఓ ఇంద్రా! ఎలా బంధనాలు మనస్సును ఆకారపరచునో, అలాగే నీ చర్యలు కూడా అవ్వాలి. ఏ విధమైన కష్టాలు, స్థితులు, లేక అస్తిత్వాలు మనిషిని కలుస్తాయో, అవన్నీ తృప్తిరూపమైన వృక్షానికి చేదు, తీయని పువ్వుల్లాంటివే. ఈ లోకం వాసనల తంతువులతో బలంగా కట్టబడి తిరుగుతూ ఉంటుంది; అవి బలపడితే తీవ్రమైన బాధను కలిగిస్తాయి, నశించినపుడు ఆనందాన్ని ఇస్తాయి. జ్ఞానులు, పండితులు, మహనీయులు, మహనుభావులు కూడా వాసన చేత బంధించబడతారు—సింహాన్ని గొలుసుతో ఎలా కట్టుతారో అలాగే. శరీరరూప వృక్షంలో, హృదయ మందిరంలో విశ్రాంతిచేసే జీవికి, మనస్సు వాయువులా తిరుగుతూ ఉండగా, కోరికల వల తయారవుతుంది. వాసనల వల్ల బాధపడే లోకం, దురదృష్టం చేత లాగిపోతూ ఉంటుంది—బాలుడు తాడు చేత పక్షిని ఎలా బంధిస్తాడో అలాగే. ఆయుధాల భారాన్ని, యుద్ధ గందరగోళాన్ని ఇక చాలనిపించాలి; వివేకంతోనే శత్రువైన వాసనను, దాని వికృతులను ఎదుర్కోవాలి. అంతరంగ స్థిరత కదిలితే, శత్రువు అమరుల నాయకులు, ఆయుధాలు, శాస్త్రాలు, అస్త్రాలు కూడా నిన్ను జయించలేవు. వాసనలు తాడు, సర్పదండాలవంటివి; పునఃపునః యుద్ధంలో అవి లోపల ఉన్న అహంకార వాసనను పట్టుకుంటాయి. శంబరుడు సృష్టించిన యంత్రజీవులు ఆ వాసనను పట్టుకోకపోతే, వారు అజేయులవుతారు. అందుకే, వివేక యుద్ధంతో ఆ అమరులను మేల్కొలిపి, పునఃపునః సాధన వల్ల వారిని వాసనతో కూడినవారిగా చేయాలి. అప్పుడు, వాసనలకు బంధించబడిన వారు నాశనానికి యోగ్యులవుతారు; ఈ లోకంలో, తృష్ణాప్రమేయంతో నడిపించబడేవారు బలహీనులు కాదు. ఈ సమాన, అసమాన లోకం తన వాసనల వల్లే స్థిరతను పొందింది; సముద్రంలో అలల మాదిరిగా కదులుతుంది. అందుకే, ఇక్కడ ఆ వాసనను చికిత్స చేసి అంతం చేయాలి. దేవతలు ఈ మాటలు విన్న తరువాత, తాము తాము వెళ్ళాల్సిన దిక్కులవైపు వెళ్ళిపోయారు. వారు కమలాల సువాసనను వెంట తీసుకెళ్లారు—అడవిలోని గాలులు పుష్పమాలలు మోసుకెళ్లినట్టు. కొన్ని రోజులపాటు, తమ ప్రకాశవంతమైన, భాస్వరమైన నివాసాల్లో, వారు కమలాల్లో విశ్రాంతిచేసే తేనెటీగల్లా నిశ్చలంగా విశ్రాంతి తీసుకున్నారు. కొంతకాలానికి, ఆత్మోదయం కలిగించే శుభతను పొందిన తరువాత, వారు మేఘాలా గర్జనల మాదిరిగా డప్పులు మోగించారు. అప్పుడు, పాతాళం నుండి ఉద్భవించిన దానవులతో కలిసి, మరొక భయానకమైన, కాలపరిమితి లేని యుద్ధం ఆకాశంలో మళ్ళీ ప్రారంభమైంది. అక్కడ ఖడ్గాలు, బాణాలు, కటారాలు, ముళ్ళగదలు, ముసల్లు, ఇతర ఆయుధాలు, కర్రలు, కఠిన చక్రాలు, వజ్రాయుధాలు, పర్వతాలు, రాళ్ళు, మండుతున్న వృక్షాలు, సర్ప, గరుడ రూపాల ఆయుధాలు—all directionsలో ప్రవహించాయి. మాయచేత సృష్టించబడిన ఒక మహానది, భయంకరమైన శబ్దాలతో, అనేక రాళ్ళు, పర్వతాలు, భూమి చివరనుంచి వృక్షాలు, నీటి అలలు కలిగి, మేఘాల గుంపుల మాదిరిగా ప్రతిధ్వనిస్తూ, వేగంగా ప్రవహించింది. మండుతున్న వెలుగుతీగలు, కటారాలు, రాళ్లు, భుజబలంతో విసిరిన ఆయుధాలు, ఖడ్గాలు, బాణాలు, గదలు నది ప్రవాహంలో నడుముగా ప్రవహించాయి. ఆకాశంలో గంగా మాదిరిగా నీటితో చుట్టుముట్టబడి ఉన్న దేవాలయాలు కనిపించాయి. అన్ని దిక్కుల నుండీ ఆయుధ వర్షం కురిసింది. ఈ నది భూమి మరియు ఇతర భూతాల వలయంతో ఏర్పడింది; దెబ్బలు ఇచ్చే, దానం లాక్కునే భీకర రూపం; ఆకాశంలో కాంతిరశ్ముల రూపంలో ఉంది. దేవతలు, దానవులు, సిద్ధుల సైన్యాలు శాంతించగానే అది తగ్గిపోతుంది; కాని మాయచేత సృష్టించబడినదిగా, మళ్ళీ తన స్వరూపంతో ఉధృతమవుతుంది. పర్వతాలు శక్తివంతమైన రాళ్లతో తాకబడుతున్నాయి; విస్తరించిన సముద్రాలు రక్తంతో నిండిపోయాయి; దేవతలు, దానవులు ఉన్న పర్వత శిఖరాలపై పెరుగుతున్న తాటి వృక్షాల అరణ్యాలు ఆకాశాన్ని అలంకరించాయి. కటారాలు, బాణాలు, గదలు, ఖడ్గాలు, చక్రాలు విసిరి, దేవతలు, దానవులు కోపంతో పర్వతాలను విసిరారు; కఠినమైన పళ్లతో, గోరులతో గొంతులు గర్జించాయి—అలా భయంకరమైన, సజీవ సింహాల వర్షం భూమిపై కురిసింది. మండుతున్న కళ్లతో, విషపు జ్వాలలతో, ఉష్ణతతో, సూర్యుని సైన్యాలు యుగాంతంలో దిక్కులను కాల్చాయి; సర్పాలు మత్తులో ఉన్న సముద్రాల్లా, భూమి, పర్వతాల మీద విస్తరించాయి. గర్జనలతో, మకరాల ఢీంతో, ఆకాశసముద్రపు అలల తుఫానులతో, మహాపర్వతాలు చుట్టుముట్టగా, లోకం అంతా సంకుచితంగా, ప్రమాదకరంగా మారింది; ఆయుధనదుల ప్రవాహాలు ఊగిపడుతున్నాయి. ఆకాశం పర్వతాలు, ఆయుధాలు, గరుడ శిఖరాలతో అలంకరించబడింది; మహాసర్పాల దేహాలు, దానవ సమూహాలతో నిండిపోయింది. ఒక క్షణానికి మేఘాల వర్షం, మరొక క్షణానికి అగ్ని, మరొక క్షణానికి సూర్యకాంతి, మరొక క్షణానికి చీకటి—ఇలా మారుతూ కనిపించింది. లోకం భరించలేనంతగా మారింది; యుగాంతాగ్నితో లోకాలు మండిపోతున్నాయి. గరుడుడు గర్జనలతో ఆకాశాన్ని నింపాడు; ఆయుధ, పర్వత మేఘాలు వర్షంలా కురిశాయి; దేవతల నివాసాలు, వాటి మధ్యస్థానాలు మండిపోయాయి. దానవులు భూమి మీద నుండి పక్షుల్లా పర్వతాల పై నుండి ఆకాశానికి ఎగిరారు; దేవతలు, అలవికాని తాకిడికి లోనై, పర్వతాల నుండి రాళ్లలా భూమిపై పడ్డారు. దేవతలు, దానవులు, వారి శరీరాలు ఆయుధ వృక్షాల అరణ్యాలలో మహాగ్నిచే కాలిపోతూ, యుగాంత వాయువుల చేత ఊగిపోయే పర్వతాలతో ప్రకాశించే ఆకాశంలోకి చేరారు. ఆకాశం చుట్టూ దేవతలు, దానవులు, పర్వతాధిపతుల శరీరాల నుంచి ప్రవహించే రక్తనదులతో నిండి, ఉదయ గంగా వలె ఎర్రగా మెరిసింది; ఆ గంగా ఆకాశాన్ని, సముద్రాన్ని చుట్టుముట్టింది. పర్వత వర్షం, నీటి వర్షం, భీకరమైన వివిధ ఆయుధాల వర్షం, అసమాన రాళ్ల వర్షం, అనంతరం పరస్పరం పైకి అగ్ని వర్షం కురిసింది. ఇలా, వాసనల బంధనాలు లోకాన్ని చుట్టుముట్టినట్టే, దేవతలు, దానవులు మాయయుద్ధంలో పరస్పరం పోరాడుతూ, ఆకాశాన్ని, భూమిని, సముద్రాన్ని భయంకరంగా మార్చారు.