ఈ జగత్తులో జీవితం ఎంత వేగంగా గడిచిపోతుందో, మరణమే మాత్రం అచంచలంగా వెంటాడుతోంది. యౌవనం కూడా క్షణికమే, బాల్యం ముద్దుగా, మత్తుగా కాలం కడుతుంది. ఈ లోకంలో ఎన్నో దోషాలు కలిగి ఉన్నాయి; బంధువులు మనకు జనన మరణ చక్రంలో బంధనంగా మారతారు. ఇంద్రియ సుఖాలు జీవనంలో మహా వ్యాధిలా ఉంటాయి, ఆకాంక్షలు మాత్రం మాయా మృగజాలంలా కనిపిస్తాయి. ఇంద్రియాలు మన శత్రువులే; నిజం అబద్ధంగా మారింది. మన స్వయం మనకే దెబ్బతీస్తుంది, మనసు మన శత్రువుగా మారిపోతోంది. అహంకారం ఒక మచ్చ, బుద్ధి అస్థిరంగా ఉంది, కర్మలు తక్కువ ఫలితాన్ని ఇస్తున్నాయి, వినోదాలు స్త్రీలపై మక్కువగా మారాయి. కోరికలు, వాటి వస్తువులకే అంటిపడతాయి, సుఖాలు రుచి కోల్పోయాయి, స్త్రీలు దోషాలకు పతాకాలుగా నిలిచారు. వాస్తవాన్ని మాయగా భావిస్తున్నారు, మనసు అహంకారంలో మునిగిపోయింది. అస్థిత్వాన్ని నాస్థిత్వం అడ్డుకుంటుంది, ముక్తి దూరంగా ఉంది. ఓ మహాత్మా, మనసు లోపల కలవరపడుతోంది; రాగం రంగు వెలుగుతుంది, కానీ విరక్తి మాత్రం దూరంగా ఉంటుంది. రజోగుణం మన గ్రహణాన్ని కమ్మేస్తుంది, తమోగుణం మరింతగా చుట్టేస్తుంది; సత్త్వగుణం, నిజమైన సారం, చాలా దూరంగా ఉంది. స్థిరత అస్థిరతగా మారుతుంది, మరణం ఎప్పుడూ దగ్గరగా ఉంటుంది; దృఢత గందరగోళంగా మారింది, అనిత్యమైన వాటికే మక్కువ పెరుగుతోంది. మాంద్యం మనసును కలుషితంగా చేస్తుంది, శరీరం క్షీణతకే పట్టుబడుతుంది; వృద్ధాప్యం శరీరంలో దహనంలా వెలుగుతుంది, దోషాలు ఉధృతంగా కదిలిస్తాయి. యౌవనంలో ఎంత ప్రయత్నించినా, సద్గుణుల సాంగత్యం దూరంగా ఉంటుంది; ఎక్కడా స్పష్టమైన మార్గం కనిపించదు, సత్యం ఉదయించదు. మనసు లోపల గందరగోళంగా ఉంది, ఆనందం దూరంగా పోయింది; దయ వెలుగించదు, నీచత్వం దూరం నుండి దగ్గరగా వస్తుంది. ధైర్యం భయంగా మారుతుంది, జనులు పతనానికి, నాశనానికి పట్టుబడతారు; దుష్టుల సాంగత్యం సులభం, సద్గుణుల సాంగత్యం చాలా కష్టంగా ఉంటుంది. స్థితులు వస్తూ పోతూ ఉంటాయి, కల్పన మనకు జన్మ మరణ బంధనాన్ని కలిగిస్తుంది; జీవుల అంతులేని పరంపర ఎక్కడో కొనసాగుతోంది. దిశలు కనిపించవు, భూమి ప్రత్యేకత కోల్పోయింది; పర్వతాలు కూడా క్షీణిస్తాయి—ఇలాంటి నాకేమి ఆశ ఉంది? సముద్రాలు ఎండిపోతున్నాయి, నక్షత్రాలు మాయమవుతున్నాయి; సిద్ధులు కూడా సిద్ధతను నిలబెట్టుకోరు—నాకేమి ఆశ ఉంది? ఆకాశం నాశనమైపోతుంది, లోకమే విరిగిపోతుంది; భూమి కూడా అస్థిరంగా మారుతుంది—నాకేమి ఆశ ఉంది? దానవులు నశించిపోతారు, స్థిరమైనవారు కూడా అనిత్యంగా ఉంటారు; అమరులు కూడా మరణిస్తారు—నాకేమి ఆశ ఉంది? ఇంద్రుడు ఇతర ఇంద్రుల చేత శక్తిని కోల్పోతాడు, యముడు కూడా నియంత్రించబడ్డాడు; వాయువు కూడా కదలకుండా పోవచ్చు—నాకేమి ఆశ ఉంది? చంద్రుడు ఆకాశంలా మారిపోతాడు, సూర్యుడు విరిగిపోతాడు; అగ్ని బలహీనంగా మారుతుంది—నాకేమి ఆశ ఉంది? బ్రహ్మా కూడా దురదృష్టానికి లోనవుతాడు, అజుడు విష్ణువుని తీసిపోతాడు; శివుడు కూడా నాశనమవుతాడు—నాకేమి ఆశ ఉంది? కాలం కూడా విభజించబడుతుంది, విధి కూడా దూరంగా తీసిపోతారు; ఆకాశం అనంతంలో లయమవుతుంది—నాకేమి ఆశ ఉంది? అందరు లోకాలు తెలియని, వినిపించని, కనిపించని, వర్ణించలేని శక్తి చేత అపహాస్యం చేయబడతాయి; అది మాయను కలిగిస్తుంది. అది అహంకార రూపాన్ని ధరించి, అందరిలో నివసిస్తుంది; ఈ మూడు లోకాల్లో దాని బాధకు లోనుకాని వారు ఎవరూ లేరు. సూర్యుని రథసారథి కొండలు, పర్వతాలు, అటవీ ప్రదేశాల్లో ఎలా తడుముకుంటాడో, మనిషి కూడా అంతులేని తడుముల్లో పడిపోతాడు. భూమి, దేవతలు, దానవులు, అన్నీ ఆకాశపు చక్రంలో పండిన వేప పండుని తొక్కలా చుట్టబడి ఉంటాయి. దేవతలు, మనుషులు, దానవులు, నాగలు—వీటన్నీ మన కల్పన వల్లే ఉంటాయి, చివరికి క్షీణతకు లోనవుతాయి. లోక పాలకుల ఆకాంక్షలకు బలపడిన కోరిక, నియమం లేకుండా వ్యాపించి, ప్రపంచాన్ని ఆక్రమిస్తుంది. వసంతం, మత్తు ఏనుగు లా, పుష్ప వర్షాలతో, సుగంధ గాలులతో, మనసును నేరుగా ఉండనివ్వదు. ఎంత గొప్ప వివేకమున్నా, ప్రేమభరితమైన స్త్రీ యొక్క చూపులో పడినప్పుడు, మనసును స్పష్టంగా చేయలేరు. నిజంగా, త్యాగంతో, ఇతరులకు మేలుచేయాలనే ధ్యేయంతో, ఇతరుల బాధను చూసి చలించేవారు మాత్రమే సంతోషంగా ఉంటారు. జీవన సముద్రంలో అలలు ఎంత వస్తూ పోతాయో, కాలాగ్ని వాటిని మింగి మాయమవుతాయో, ఎవరు లెక్కించగలరు? అందరు జనులు, మాయ వల్ల, వ్యర్థ ఆశల బంధంతో బందీగా మారుతారు; జన్మ మరణ అడవిలో, జంతువులు దోషాల పొదలో చిక్కినట్లుగా, అర్ధం లేని ఆశల్లో మునిగి పోతారు. ఈ లోకంలో, జనుల ఆయువు పాపాల వల్ల తగ్గిపోతుంది; ఎంత వివేకమున్నా, ఫలితాన్ని ఊహించలేరు—ఆకాశపు కొమ్మలతో తయారైన వలలా ఉంది. ఈ రోజు పండుగ, ఇది కాలం, ఇది ప్రయాణం, వీరు బంధువులు, ఇది ఆనందం, ఇది ప్రత్యేక సుఖం—ఇలా, జనులు తమ కల్పనల వలలో చిక్కుకుని, మనస్సు అస్థిరంగా, ఈ లోకాన్ని విడిచి పోతారు. ఇంకా, ఓ తండ్రి, ఈ లోకంలో ఎంత అందమైన రూపాలు ఉన్నా, ఏదీ మనసుకు శాంతిని ఇవ్వదు. బాల్యం ఊహల ఆటలతో గడిచిపోయింది, యౌవనం స్త్రీల గుహల్లో చెదిరిపోయింది, శరీరం క్షీణించిపోయింది—ఇప్పుడు జనులు బాధపడుతారు. శరీరం కమలాన్ని వృద్ధాప్యపు మంచు తాకి, దూరంగా పడేసింది; జీవితం గాలిపిట్టలా ఒక్క క్షణంలో పారిపోయింది; ఇలా, లోక జీవన సరస్సు ఎండిపోతుంది. కాయ పండినప్పుడు, మానవుల శరీర వల్లి వృద్ధాప్యం, భారంతో, బలహీన సంతానంతో వంచిపోతుంది. కోరికల నది, వేగంగా ప్రవహిస్తూ, ఎన్నో వస్తువులను కొట్టుకుపోతుంది; ఈ లోకంలో, అది నైపుణ్యంగా ప్రవహించి, తీరంపై నిలిచిన తృప్తి వృక్షపు మూలాలను నశింపజేస్తుంది.