ఒకసారి, ఆ మహాశక్తి మళ్లీ నవ్వులు, నాట్యాలు చేస్తూ, అనేక రూపాలను ధరించి, వృద్ధాప్యం, దుఃఖం, బాధల సంకేతాలతో అలంకరించబడినట్లుగా ఆడుకుంటోంది. ఆమె మళ్లీ మళ్లీ లోకాలను, అడవులను, ఇతర లోకాలను, జనాల తంతును సృష్టిస్తుంది; చలనశీలులు, అచల జీవులు – వీరి వివిధ ప్రవర్తనలను, మట్టి తో ఆడుకునే చిన్నపిల్లవాడు లాగానే, అలసట లేకుండా సృజిస్తుంది. ఈ కాలచక్రంలో, మహర్షీ, ఇలాంటి సంసారంలో మనవంటి వారికి ఏదైనా స్థిరత లేదా ధృడత ఉండగలదా? విధి వంటి శక్తులు మనల్ని కొనిపోసినట్లుగా, ఈ లోకం చేసే మాయా మోసాలతో మోసపోయి, అడవిలో తికమకపడే జంతువుల్లా అయిపోతున్నాం. కాలం తన దుర్వ్యవహారాలతో, ఎప్పుడూ నిత్యమూ ఆకలితో, ఈ లోకాన్ని అపాయాల సముద్రంలోకి నెట్టేస్తుంది. చివరికి, విధి క్రూరమైన చేష్టలతో, తప్పుడు ఆశలతో, లోకాన్ని అగ్నిపుష్పాల్లాంటి జ్వాలలతో కాల్చేస్తుంది. అదృష్టం, స్వభావంలో చంచలంగా, అనేక రూపాలను ఇష్టపడుతూ, ఒకే ఒక్క బాధతో మన ధైర్యాన్ని భంగపరుస్తుంది; అది తన స్వభావాన్ని మనపై మోపుతుంది. మరణం, హింసాత్మకమైన ప్రవర్తనతో, లోకశరీరాన్ని వృద్ధాప్యంలోకి నడిపించి, ఆపకుండా అన్నివర్గాల జీవులను పాము గాలి మింగినట్లు మింగేస్తుంది. యముడు, దయలేని రాజు, బాధపడేవారిపై కరుణ చూపడు; లోకంలో సర్వభూతహితాయ పరంగా నడుచుకునేవారు చాలా అరుదుగా మారిపోయారు. జీవులు అన్నీ, మహర్షీ, తక్కువ సంపదతో, అంతులేని దుఃఖానికి మూలాలుగా, లోభానికి లోనై ఉన్నాయి. జీవితం చాలా తక్కువగా ఉంటుంది, మరణమే నిలకడగా ఉంటుంది; యవ్వనం కూడా క్షణికమే, బాల్యం మాయమైపోయింది. ఈ లోకం లోపాలతో నిండిపోయింది; బంధువులు సంసారబంధనానికి మూలాలు; సుఖాలు జీవన వ్యాధులుగా మారాయి, తృప్తి ఎడారిలో మాయమయిన నీటిలా ఉంది. ఇంద్రియాలే మన శత్రువులు; సత్యం అసత్యంగా మారిపోయింది; ఆత్మ తానే తాను తాకట్టు పడుతుంది, మనసే మనకు శత్రువుగా మారింది. అహంకారమే మచ్చ, బుద్ధి స్థిరంగా లేదు, కర్మ ఫలితాలు తక్కువగా ఉన్నాయి, వినోదాలు స్త్రీలపై స్థిరపడిపోయాయి. కోరికలు, వాటి విషయాలపై బలంగా అంటుకున్నాయి, అవి ఆకర్షణీయంగా కనిపించినా; స్త్రీలు లోపాల జెండాల్లా, సుఖాలు రుచిలేని వాటిగా మారిపోయాయి. నిజాన్ని అసత్యంగా భావిస్తూ, మనస్సు అహంకారంలో నిమగ్నమైపోయింది; జీవన ప్రవాహం అస్తిత్వరాహిత్యంలో ఆగిపోయింది, మోక్షము దొరకడం లేదు. మహానుభావా, లోపల కలవరపడే మనస్సు బాధపడుతోంది; రాగం రంగు ప్రకాశిస్తోంది, కానీ విరక్తి కలుగడం లేదు. రజోగుణ ప్రభావంతో గ్రహణం ఎక్కువగా తమోగుణంలో మునిగిపోతుంది; సత్త్వగుణాన్ని పొందడం చాలా దూరంగా ఉంది. స్థిరత అస్థిరతగా మారిపోతుంది; మరణం ఎప్పుడూ దగ్గరలో ఉంది; ధైర్యం గందరగోళంగా మారిపోతుంది, మోహం ఎప్పుడూ అసత్యంపైనే ఉంటుంది. మనస్సు మాంద్యంతో ముద్దడిపోతోంది; శరీరం క్షీణత వైపు మాత్రమే ప్రయాణిస్తోంది; వృద్ధాప్యం శరీరంలో అగ్నిలా మండుతోంది, దుష్కర్మలు ఉధృతంగా కదలిక చెందుతున్నాయి. యవ్వనంలోనూ, ఎంత ప్రయత్నించినా, సత్సంగతి దూరంగా ఉంటుంది; ఎక్కడా స్పష్టమైన మార్గం లేదు, సత్యం పుట్టి రావటం లేదు. లోపల మనస్సు గందరగోళంగా ఉంది, ఆనందం చాలా దూరంగా పోయింది; దయ ప్రకాశించదు, హీనత దూరం నుంచి దగ్గరగా వస్తుంది. ధైర్యం కడగండ్లుగా మారిపోతుంది, జనులు పతనంలో, అపాయంలో నిమగ్నమై ఉంటారు; దుష్టుల సాంగత్యం సులభం, సత్సంగతి దొరకడం కష్టం. భావనలు వస్తూ పోతూ ఉంటాయి; కల్పనలు సంసారానికి బంధనంగా మారతాయి; జీవుల అంతులేని పరంపర ఎక్కడో సాగుతూనే ఉంటుంది. దిక్కులు కనబడవు, భూమి ప్రత్యేకత కోల్పోయింది; పర్వతాలు కూడా కూలిపోతున్నాయి—అయితే, నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? సముద్రాలు ఎండిపోతున్నాయి, నక్షత్రాలు మాయమవుతున్నాయి; సిద్ధులు కూడా సిద్దులుగా ఉండరు—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? ఆకాశమూ అస్తిత్వం కోల్పోయి మింగిపోతుంది, లోకమే విచ్ఛిన్నమవుతోంది; భూమి కూడా స్థిరంగా ఉండదు—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? దానవులు నశించిపోతున్నారు, నిత్యుడు కూడా అనిత్యుడవుతాడు; అమరులు మరణిస్తారు—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? ఇంద్రుడిని ఇంకొక ఇంద్రుడు జయిస్తాడు, యముడిని ఆపుతారు; గాలికీ కదలిక ఉండదు—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? చంద్రుడు ఆకాశంలా మారిపోతాడు, సూర్యుడు విచ్ఛిన్నమవుతాడు; అగ్నికి కూడా బలహీనత వస్తుంది—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? బ్రహ్మకూ కష్టాలు వస్తాయి, అజన్ముడు విష్ణువుని కూడా తీసుకుపోతాడు; శివుడు కూడా అస్తిత్వరాహిత్యంలో లీనమవుతాడు—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? కాలమే ముక్కలుగా విడిపోతుంది, విధిని కూడా తీసుకుపోతారు; ఆకాశం అనంతంలో కలిసిపోతుంది—నాకంటూ ఏమి ఆశ ఉంటుంది? అన్ని లోకాలను ఏదో తెలియని, వినిపించని, చెప్పలేని, కనిపించని శక్తి అపహాస్యం చేస్తోంది, అది మాయను కలిగిస్తుంది. ఆ శక్తి సూక్ష్మమైన అహంకారరూపాన్ని ధరించి, అందరిలోనూ నివసిస్తుంది; ఈ మూడు లోకాలలో దాని బాధల నుంచి ఎవ్వరూ తప్పించుకోలేరు. సూర్యుని రథికుడు రాళ్లు, కొండలు, అడవి అంచుల్లో ఎలా ఊగిపోతాడో, మనిషి కూడా అంతులేని తికమకలో పడిపోతాడు. భూమండలం, అందులో దేవతలు, దానవులు ఉన్నా, ఆకాశచక్రంతో చుట్టబడిన వృద్ధ బిల్వపండును పోలి ఉంటుంది. దేవతలు స్వర్గంలో, మనుషులు భూమిపై, దానవులు, సర్పాలు పాతాళంలో—ఇవి అన్నీ ఊహలోనే కల్పితమైనవి, చివరకు క్షీణత వైపే నడిపిస్తాయి. లోకపాలకుల తపస్సుతో కోరిక బలపడితే, అది నియమం లేకుండా వ్యాపించి, లోకాన్ని పట్టేస్తుంది. వసంతం, మత్తులో ఉన్న ఏనుగులా, పుష్పవర్షాలతో, సుగంధ గాలులతో, మనస్సును నేరుగా నడిపే మార్గం నుంచి మళ్లిస్తుంది. యంత్రమైన వివేకం కూడా, ప్రియమైన స్త్రీ కళ్ల చూపుతో ఆకర్షితమైన మనస్సును శుద్ధి చేయడం సాధ్యం కాదు.