ఓ రామా, ఈ శరీరాన్ని మహానగరంగా భావించు. జ్ఞానిని కోసం, ఈ శరీరనగరం అనుభవానికి, ముక్తికి ఒక ఉద్యానవనంలా ఉంటుంది; ఇది సంతోషం కోసం మాత్రమే ఉనికిలో ఉంటుంది, దుఃఖానికి కాదు. మహర్షీ, శరీరాన్ని నగరంగా ఎలా పరిగణించాలో, యోగి ఇందులో నివసిస్తూ ఎలా రాజ్యాధికారం సుఖాన్ని అనుభవిస్తాడో తెలుసుకోవాలి. ఈ రమణీయమైన శరీరనగరం అన్ని గుణాలతో నిండి ఉంది; జ్ఞానికి, ఇది అనంత వినోదానికి, స్వీయ అవబోధపు వెలుగుతో ప్రకాశిస్తుంది. కళ్ళు విండోల్లా వెలుగుతుండగా, అంతర్గత ప్రాంతాలు కాంతిమయంగా ఉంటాయి; చేతులు వీధుల్లా విస్తరించగా, పాదాలు నగర సరిహద్దులను తాకుతాయి. జుట్టు తీగలూ గుచ్చుల్లా అలంకరించబడింది; చర్మం గోడలుగా, మోకాళ్లు, తొడలు, కాళ్ళు, మడమలు ఈ నగరానికి స్థంభాలుగా నిలుస్తాయి. పాదాలు రేఖలు, రాళ్లతో నిర్మితమైనట్టుగా, చర్మం సరిహద్దుగా, మర్మస్థానాలు, శిరలు, కీళ్ళు నగరాన్ని ఆకర్షణీయంగా చేస్తాయి. తొడల చివరలో ద్వారం ఉంది; జననేంద్రియాలు బయటకు వస్తూ, చర్మపు మడతలు, జుట్టు, మాంసపు పువ్వులతో కప్పబడి ఉంటాయి. ముఖం భ్రూవులు, నుదురు, నోటి కాంతితో అలంకరించబడింది; విస్తృతమైన చెక్కలు ఆవరణలుగా, చూపుల కమలనులతో అలంకరించబడింది. చాతీ సరస్సులా, అందులోని వక్షోజాలు కమలకోమలల్లా, భుజాలు పర్వతాల్లా, దట్టమైన జుట్టు రేఖలు దాచిపెడతాయి. పొత్తి లోతైన గోతిలా, ఇష్టమైన ఆహారం therein పడేయబడుతుంది, గొంతు లోపలి మార్గంలో గాలులు గద్దలుగా ఊదుతూ శబ్దాలు చేస్తాయి. హృదయపు మార్కెట్లో ఏదైనా సంపాదించినదానితో అలంకరించబడింది; ప్రాణాల నగరం తొమ్మిది ద్వారాల ద్వారా నిరంతరం ప్రవహిస్తుంది. నోరు విస్తారంగా తెరిచి, పళ్ళు, ఎముకలు కనిపిస్తాయి; నాలుక లోపల తిరుగుతూ, తినే ఆహారాన్ని నమిలి రుచిచూస్తుంది. చెవుల బావులు జుట్టు పొదలతో కప్పబడి, వెనుక భాగం అడవిలా, నడుము గొలుసులు చివరల వద్ద వంకలు తిరుగుతాయి. మలద్వారం మలంతో మూసబడుతుంది, లోపల ఎండల మట్టికూడ; మనస్సు తోటలో స్వ-పరిశీలన అనే గానికా వేశ్య తిరుగుతుంది. శరీరనగరం రమణీయంగా, చంచల ఇంద్రియాలు మేధస్సు అనే మత్స్యకారుడు బంధించి, నోటి తోటలో నవ్వుల పువ్వులు వికసిస్తాయి. జ్ఞానికి తన శరీరనగరం అత్యంత అందంగా, అదృష్టంగా, సుఖానికి మాత్రమే, దుఃఖానికి కాదు, అత్యుత్తమ లాభాన్ని ఇస్తుంది. అజ్ఞానులకు ఇది అనేక దుఃఖాలకు కారణం; కానీ జ్ఞానికి అనేక సుఖాలకు కారకంగా ఉంటుంది. ఓ శత్రునిగ్రహించువాడా, ఇది పోయినా, జ్ఞానికి ఏమీ పోదు; ఇది ఉంటే, అన్నీ ఉంటాయి—కాబట్టి, ఇది జ్ఞానికి ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. జ్ఞాని దీనిని అధిరోహించి, ప్రపంచంలో స్వేచ్ఛగా తిరిగి, అనుభవాన్ని, ముక్తిని పొందడానికి, ఇది జ్ఞానికీ రథంగా పరిగణించబడుతుంది. శబ్దం, రూపం, రుచి, స్పర్శ, వాసన, బంధువులు, సంపద—all ఇవి ఈ శరీరం ద్వారానే పొందబడతాయి, కాబట్టి జ్ఞానికి ఇది లాభదాయకంగా ఉంది. ఓ రామా, ఈ శరీరమే సుఖ, దుఃఖ కర్మల వలయాన్ని మోయడం వల్ల, అది అన్నింటినీ మోయగలదు. ఈ శరీరనగరంలో, మాయకు అతీతమైన జ్ఞాని, ఇంద్రుడు తన నగరంలో పాలించ듯, తన రాజ్యాన్ని ప్రశాంతంగా పాలిస్తాడు. మనస్సు అనే మత్తు గుర్రాన్ని అంధకారంలో పడవేయడు; తన కుమార్తె వివేకాన్ని, లోభం, ద్వైత రూపాలకు ఇవ్వడు. అజ్ఞాన భూభాగంలో ఏదైనా బలహీనతను చూడడు; లోపల, సంసారశత్రువు మూలాలను కోసేస్తాడు. తన కోరికల వలయంలో మునిగి పోడు, కామాల కోపం కోటలో, సుఖదుఃఖాల అటవిలో మునిగి పోడు. బాహ్యంగా, అంతర్గతంగా, నదుల సంగమాలలో ఎప్పుడూ స్నానం చేస్తాడు, తన మనస్సు సంకల్పాలను అనుసరిస్తూ. ఇంద్రియాలకు కనిపించని విధంగా, నగర దర్శనాన్ని వదిలి, సదా ధ్యానం అనే అంతర్గత గృహంలో ఆనందంగా నివసిస్తాడు. హృదయం ఎప్పుడూ సంతోషంగా ఉంటే, ఈ నగరం దివ్యంగా, ఇంద్రుని అమరావతిలా, అనుభవం, ముక్తిని ఇస్తుంది. ఈ నగరంలో స్థిరంగా ఉన్నది స్థిరంగా ఉంటుంది, చంచలమైనది మాత్రమే నశిస్తుంది; కాబట్టి, రాజుకు ఇది సంతోషాన్ని ఇస్తుంది. జ్ఞానికి శరీరనగరం నశించినపుడు, ఏమీ నశించదు; గిన్నె-ఆకాశం పగిలినా, ఆకాశం తగ్గదు. గాలి ఉన్న గిన్నెను తాకుతుంది, లేనిదాన్ని తాకదు; అలాగే, జీవుడు ఈ నగరాన్ని అనుసంధానిస్తాడు. ఈ శరీరంలో, ఆ ధన్యాత్మా, సర్వవ్యాపిగా ఉన్నా, అనుసంధానము లేకుండా, తన స్వీయ కల్పన వల్ల వ్యక్తిత్వాన్ని అనుభవించి, తన స్వరూపాన్ని దర్శిస్తాడు. చర్యలు చేస్తూ, చేయకుండా, అన్ని కార్యాలకు సదా ఆసక్తిగా, ఫలప్రాప్తి కోసం సహజకార్యాలను కొనసాగిస్తాడు. కొన్ని సార్లు, స్వచ్ఛమైన మనస్సు అనే చంచల, ఆకాశరథాన్ని అధిరోహించి, వినోదంగా తిరుగుతాడు. అక్కడ స్థిరంగా, సదా ప్రపంచ సుందరిని, శీతలమైన అవయవాలతో, రామతో, హృదయంలో స్నేహంతో ఆనందంగా ఉంటాడు. అతనికి, రెండు ప్రియులు సత్యంలో కలిసినట్టు, రెండు విశాఖా నక్షత్రాలు చంద్రుని పక్కన ఉన్నట్టు, మనస్సును హర్షపరచుతూ పక్కన నిలుస్తారు. జ్ఞాని, కూర్చుని, ఈ ప్రపంచాలను—దుఃఖపు రందంతో చీలిపోతున్నవన్నీ—చిట్టడిప్పల్ని చూస్తున్నట్టు, లేదా సూర్యుడు పై నుంచి చూస్తున్నట్టు దర్శిస్తాడు. అతడు, అన్ని కామాలు నెరవేరినవాడిగా, అన్ని సంపదలతో అలంకరించబడినవాడిగా, నిత్యపూర్ణ చంద్రునిలా ప్రకాశిస్తాడు. అనేక సుఖాలు అనుభవించినా, అతనికి అలసట రాదు; కాకపోతే, కాలకూట విషం మెడలో ధరించినట్టు, అది ప్రకాశిస్తుంది. సుఖం, జ్ఞానంతో అనుభవిస్తే, తృప్తిని ఇస్తుంది; దొంగను తెలుసుకుని, భయం లేకపోతే, అతడు శత్రువు కాక, స్నేహితుడవుతాడు. ఇలా, ఓ రామా, శరీరనగరం జ్ఞానికి ఆనందాన్ని, ముక్తిని, అనుభవాన్ని ప్రసాదిస్తూ, అతను సదా సంతోషంగా, శాంతంగా, ధ్యానం లో నివసిస్తూ, తన స్వరూపాన్ని దర్శిస్తూ, ప్రపంచాన్ని దయతో చూస్తాడు.