ఈ మూడు లోకాలలో ఉన్న ప్రతి పేరు, ప్రతి వస్తువు నా స్వరూపంలో ఒక తరంగం లాంటిది; సముద్రంలో తరంగాలు ఎలా ఉంటాయో, అలాగే. ఎవరు దీనిని అంతర్గతంగా గ్రహిస్తారో, వారు నిజంగా గ్రహించినవారే. మనస్సు కల్పనలు పూర్తిగా నశించిన గొప్ప ఆత్మకు, 'నేను', 'నువ్వు', 'తనది', 'మాదిరి' అనే భావాలు అంతరించిపోయినప్పుడు, వారు స్వచ్ఛమైన దృష్టితో చూస్తారు. ఈ ప్రపంచాన్ని క్షమించాలి, రక్షించాలి, నా సొంతదిగా భావించాలి, నా చెల్లెలుగా చూడాలి. ఈ మూడు లోకాలు క్షణభంగురమని గట్టిగా గ్రహించేవారు మాత్రమే నిజంగా గ్రహించగలరు. శరీరాన్ని వస్తువుగా చూడకుండా, శుద్ధచైతన్య భయంతో నిండి, విశ్వ జాలంతో నిండినదిగా గ్రహించేవారు నిజంగా గ్రహించేవారే. సుఖం, దుఃఖం, ఉండటం, లేకపోవడం, వివేకం— వీటిని 'నేను ఇది కాదు', 'నేను ఇది' అని చూసేవారు ఎప్పుడూ తగ్గిపోరు. ఈ ప్రపంచం తన స్వరూపంతో నిండి, ఇతరులేమీ లేని చోట, 'ఏది వదిలేయాలి, ఏది తీసుకోవాలి?' అని చూసేవారు జ్ఞానులు. ఇది తేలికపాటి స్వరూపం, తర్కానికి, రూపానికి అతీతమైనది; వదిలివేయడం, స్వీకరించడం అనే లెక్కలు ముగిసినవారికి నమస్కారం. అంతరిక్షం లాగ, అన్ని స్థితులలో ఒకే స్వరూపంగా ఉండి, ఏ స్థితిలోనూ కలుషితమవని గొప్ప ఆత్మే పరమేశ్వరుడు. చీకటి, వెలుగు అనే భావనలు దాటి, కాల స్వరూపాన్ని పొందిన, శాంతంగా, సమతా స్థితిలో, ఆరోగ్యంగా ఉన్న స్థితికి నేను వందనం చేస్తున్నాను. ప్రపంచంలో తన స్వరూపంలోనే ఉదయం, సాయంత్రం, అందమైన రూపాలు వెలుగుతున్నప్పుడు, కార్యం సమంగా, ఏకాగ్రంగా, అపరిమితంగా నడుస్తుంది. ఆ పరమ జ్ఞానికి, శివుడికి నేను నమస్కరించాను. ఈ శరీర నగరం, అనుభవం, మోక్షం కోసం, జ్ఞానికి ఒక తోట లాంటిది; ఇది సుఖానికే ఉంది, దుఃఖానికి కాదు. మహర్షి, ఈ శరీరాన్ని నగరంగా ఎలా పరిగణించాలి? యోగి ఇందులో నివసిస్తూ, ఏ విధంగా సుఖాన్ని, రాజాధిరాజు లాంటి ఆనందాన్ని అనుభవిస్తాడు? రామా, ఈ శరీర నగరం అన్ని గుణాలతో నిండి, జ్ఞానికి అపార క్రీడలకు, తన స్వంత జ్ఞానపు వెలుగుతో ప్రకాశిస్తుంది. కళ్ల కిటికీలు మెరుస్తూ, అంతర్గత లోకాలు వెలుగుతో నిండి, చేతులు వీధులుగా విస్తరించి, పాదాలు నగర సరిహద్దులకు చేరుతాయి. జుట్టు వరుసలు వనమాలలాగా అలంకరించబడి, చర్మం గోడలుగా, మోకాలుం, తొడలు, కాళ్లు, పాదాలు స్థంభాలుగా నిలుస్తాయి. పాదాలపై గీతలు, రాళ్లు, చర్మ సరిహద్దులు, మర్మస్థానాలు, నరాలు, జంటలు నగరానికి అందాన్ని ఇస్తాయి. తొడల చివరలో ద్వారం, జననేంద్రియాలు బయటకు వస్తూ, చర్మం, జుట్టు, మాంసపు పువ్వులతో కప్పబడి ఉంటాయి. ముఖం కనుబొమ్మలు, నుదురు, నోటి ప్రకాశంతో అలంకరించబడుతుంది; చెక్కలు విశాలంగా, చూపుల పద్మాలు అక్కడ విరజిల్లుతాయి. చాతీ సరస్సు, అక్కడ వక్షోజాలు పద్మకోశాలుగా, భుజాలు శిలలుగా, జుట్టు వరుసలు దాచినట్లుగా ఉంటాయి. పొత్తి బొడ్డు లోపల, తినే ఆహారం పడవేయబడుతుంది, గొంతు లోపల గాలి గాలులు శబ్దం చేస్తాయి. హృదయపు మార్కెట్లో ఏదైనా వస్తువు దొరికితే దానితో అలంకరించబడుతుంది; ప్రాణవాయువులు తొమ్మిది ద్వారాల ద్వారా ప్రవహిస్తాయి. నోరు విస్తరించి, పళ్ల, ఎముకల ముక్కలు కనిపిస్తాయి; నాలుక లోపల తిరిగి, తినే పదార్థాన్ని రుచిస్తుంది. వెన్నెలు జుట్టు అడవితో కప్పబడి, వెనుక భాగం అడవిలా విస్తరించి, కూర్చున్న బొడ్డు సరిహద్దులుగా ఉంటుంది. మలద్వారం మలంతో మూసబడి, లోపల చెత్తతో నిండి ఉంటుంది; మనసు తోటలో, ఆత్మ-విమర్శ అనే వేశ్య తిరుగుతుంది. ఈ శరీర నగరం ఆనందదాయకంగా, చంచలమైన ఇంద్రియాలు చేపలను పట్టే మత్స్యకారుడిలా బుద్ధితో బంధించబడి, నోటి తోటలో చిరునవ్వులు వికసిస్తాయి. జ్ఞానులకు, వారి స్వంత శరీర నగరం అత్యంత అందంగా, అదృష్టంగా, సుఖానికే ఉంది, దుఃఖానికి కాదు; ఇది గొప్ప ప్రయోజనాన్ని ఇస్తుంది. అజ్ఞానులకు, ఇది అనేక దుఃఖాల కాపలాదారిగా ఉంటుంది; జ్ఞానులకు, అనేక సుఖాల కాపలాదారిగా ఉంటుంది. శత్రువులను జయించినవారా, ఇది పోయినా, జ్ఞానికి ఏమీ పోదు; ఇది ఉంటే, అన్నీ ఉంటాయి—అందుకే, జ్ఞానికి ఇది సుఖాన్నే ఇస్తుంది. జ్ఞాని, దీనిపై అధిరోహించి, ప్రపంచంలో స్వేచ్ఛగా తిరిగి, అన్ని అనుభవాలను ఆస్వాదించి, దాటి పోతాడు; అందుకే, ఇది జ్ఞానికి రథం. శబ్దం, రూపం, రుచి, స్పర్శ, వాసన, బంధువులు, ధనం—అన్నీ దీని ద్వారా లభిస్తాయి; అందుకే, ఇది జ్ఞానికి లాభదాయకం. రామా, ఇది సుఖ, దుఃఖ కార్యాల జాలాన్ని మోస్తే, అన్ని విషయాలను మోయగలదు. ఈ శరీర నగరంలో, భ్రమ లేని జ్ఞాని, తన రాజ్యాన్ని కలత లేకుండా పాలిస్తాడు, ఇంద్రుడు తన నగరంలో పాలించ듯. తన మనస్సు అనే మత్తు గుర్రాన్ని చీకటి గోతిలో పడవేయడు; తన కుమార్తె అయిన వివేకాన్ని, లోభం, ద్వంద్వ రూపాలకు ఇవ్వడు. అజ్ఞాన ప్రాంతంలో ఏ బలహీనతను చూడడు; లోపల, సంసార భయంకర శత్రువు యొక్క మూలాలను కత్తిరిస్తాడు. తన కోరికల ప్రవాహంలో మునిగిపోడు, అభిలాష వలయాల్లో కలత చెందడు, సుఖ-दుఃఖ మార్పుల అడవిలో తిరగడు. బయట, లోపల, నిరంతరం, క్షణంలో, పవిత్ర నదుల సంగమాలలో స్నానం చేస్తాడు, తన మనస్సు సంకల్పాలను అనుసరిస్తూ. ఇంద్రియాలకు కనిపించకుండా, నగర రూపాన్ని దూరంగా ఉంచి, అంతర్గత meditation అనే గదిలో సంతోషంగా నివసిస్తాడు. హృదయం సంతోషంగా ఉన్నవారికి ఈ నగరం ఆనందాన్ని ఇస్తుంది; ఇది దివ్యమైనది, అనుభవం, మోక్షం ఇస్తుంది, ఇంద్రుడి అమరావతి లాంటిది. ఈ నగరంలో స్థిరంగా ఉన్నదంతా స్థిరంగా ఉంటుంది; అశాంతమైనదే పోతుంది—ఇది రాజుకు ఎందుకు ఆనందాన్ని ఇవ్వదు?