ఒకప్పుడు నేను, రూపంలో చెదరని వారు ఎలా జనులచే దూరంగా ఉంచబడతారో, అలాగే దురదృష్టాన్ని నేను ఎన్నోకాలాలుగా మోయుట వలె, లోపల గుహలో దాచినట్టు జీవించాను. మూలల్లో, కుక్కలు, కాకులు పొదిగిన చోట్ల, మానవ దుఃఖార్ణవంలో, చెడు కర్మల విత్తనాలు కొంతకొంతగా చల్లబడ్డాయి. అవి మాయావర్షలతో పుష్కలంగా పెరిగాయి. అప్పట్లో నేను, పర్వత గుహలో ఉన్మాదంగా వేటాడే వేటగాడిలా, జంతువుల మధ్య తిరుగుతూ, మరణదేవుడిలా జీవులలో సంచరించాను. రైతుల మట్టిగోడలకి తల ఆన్చి అలసిపోయి, అజ్ఞాన నిద్రలో నిద్రించాను. అది విష్ణువు నిద్రలో ఉన్నప్పుడు, ఆయన అవయవాలపై కూర్చున్న పామును పోలి ఉంటుంది. వింధ్య పర్వతశ్రేణి గుహల్లో, వణికే ఆకులు ధరించి, బాణాల మెరుపుతో పొగమంచు కమ్ముకున్న శరీరంతో, చలిలో నివసించాను. ఎన్నోకాలాలపాటు, నల్లటి, చిరిగిపోయిన, మురికి మసకబారిన వస్త్రాన్ని భుజంపై వేసుకున్నాను. అది వేసవిలో అడవి పంది భువిని మోయునట్లు ఉండేది. పలుమార్లు నేను, కాలాంతకాలంలో అగ్నిలా, అడవి జంతువులను కాల్చి వేసే కాలముని అనుకరించాను. అప్పుడు నా భార్యలు, పిల్లలు కూడా నాకు కలిగారు. వారు ఇనుప సంకెళ్ళ వలె, దురదృష్టమువలె, నన్ను బంధించి, బాధను కలిగించారు. ఒక చిన్న కుమారుడిని మాత్రమే పొంది, అక్కడ అరవై సంవత్సరాలు, నిత్యదోషాలతో బాధపడుతూ గడిపాను. చెడు అలవాట్ల సంకెళ్ళతో బంధించబడి, ఎన్నో కష్టాలు అనుభవించాను—విమర్శలు, ఘోరమైన మాటలు, దురదృష్టంలో కన్నీళ్లు, నిస్సారమైన భోజనం, పాడైన గుడిసెల్లో నిద్రించటం అన్నీ అనుభవించాను. కాలం కదిలిపోతూ, వృద్ధాప్యంతో జీవితం చల్లబడింది. జుట్టు మంచుపోగు వలె తెల్లగా మారింది. శరీరం తేమతో నిండిన గడ్డి వలె బలహీనమైపోయింది. కర్మగాలులు మన చర్యలను ఎగురవేసినట్లు, స్వచ్ఛమైన, మురికైన సరస్సుల్లో మన జీవనదినాలు ఎండిపోతున్న ఆకుల గుత్తుల వలె క్షీణించిపోతున్నాయి. పోరుబీదులో బాణాలు చేరినట్లు, సుఖదుఃఖాలు, కలహాలు, కర్తవ్యాలు నిరంతరం వచ్చి పోతున్నాయి. ప్రపంచ మాయలో తలమునకలైన మనస్సు, సముద్రపు అలల వలె తిరుగుతూ, ఆలోచనల చక్రం, మనసు కలకలతో తిరుగుతూ, సమయసముద్రపు ప్రవాహంలో గడ్డి ముక్కలా తిప్పబడుతోంది. వింధ్య పర్వతంలో గాయంలో ఉన్న పురుగులా, రెండు కాళ్లు మాత్రమే ఉన్న గాడిదలా, ఒక గ్రామమే ఆశ్రయం అయినవాడిలా, నేను బలహీనుడిని అయ్యాను. నా రాజత్వాన్ని మర్చిపోయి, మహా జ్వరంలో ఉన్న శవంలా, పర్వతంపై రెక్కలు విరిగిన పక్షిలా, అణగారిన స్థితిలో ఉన్నాను. ప్రపంచానికి కాలాంతకాలపు అంత్యమును పోలి, అగ్నికి కాలిపోయిన అరణ్యంలా, మెరుపుతో తగిలిన ఎండు చెట్టు వలె, ఒడ్డున తాకిన అలలా, నా జీవితం అయిపోయింది. అప్పుడు వింధ్య దేశం పాడయిన భూమిగా మారింది. అక్కడ మృత్యువు భయంకరమైన వలయంలా చుట్టుముట్టింది. అన్నం, గడ్డి, ఆకులు, నీరు ఏదీ కనిపించలేదు. మేఘాలు కనబడకుండా, వర్షం పడకుండా పోయింది. గాలి ఎగిసిన అగ్నిపిట్టలతో కలిసిన బూడిదను మాత్రమే తీసుకువెళ్ళింది. అడవుల్లో ఆకులు అగ్నిలో కాలిపోయి, ఎండిపోయి, చెట్లు వెలితిగా నిలిచిపోయాయి. ఒక్కసారిగా నియంత్రణలేని అగ్ని చెలరేగి, అడవిని బూడిద, శేషగడ్డి మాత్రమే మిగిల్చింది. ప్రతి దేహం ధూళిలో కప్పబడి, ప్రతి మనిషి ఆకలితో బాధపడుతూ, భూమి అన్నం, గడ్డి, నీరు లేక అగ్నివలయం మధ్య చిక్కుకుంది. మృగత్రిష్ణలో, ఇసుకలో మునిగిపోతున్న మేషాలు కనిపించాయి. గాలి ఇసుక ముప్పుతిప్పలు ఎగురవేసింది. ఆకాశం మేఘాలతో కమ్ముకుంది. జనం నీటి శబ్దం వినాలని తహతహలాడుతూ, భయంకరమైన వేడితో ప్రాణాలు ఎండిపోయాయి. ఆకలితో మతిస్థిమితిని కోల్పోయి కొందరు తమ పిల్లలను తినడానికి ప్రయత్నించారు. మరికొందరు, దురవస్థతో, తమ అవయవాలను తామే కొరికారు. అక్కడ ఎక్కడికక్కడ మాంసం ముక్కలు, ఎముకలు, ఖదిరపు చెక్క తునుకులు, అగ్ని పిట్టలు, ఆకలితో వానరులు కొరికిన రాళ్ళు చెలరేగి ఉన్నాయి. తల్లి, కుమారుడు, తండ్రి అందరూ కలిసిపోయి, ఒకరినొకరు పట్టుకొని లాక్కుంటున్నారు. అడవి మైనాలు, ఆకలితో బద్దలైన గిడుగు పక్షులు, గద్దలు మింగేస్తున్నాయి. చిరిగిన అవయవాల రక్తం భూమిని తడిపింది. జంతువులు ఒకదానిపై మరొకటి దాడి చేసి, కోపంతో మత్తెక్కిన ఏనుగులు, సింహాల వలయంతో దెబ్బతిన్నాయి. సింహాలు సంచరిస్తూ, జింకలను ఒకే ముక్కలో మింగేస్తున్నాయి. జనం పరస్పరం హింసించుకుంటూ, పోరాటంలో మరణించుతున్నారు. చెట్లు ఆకులు కోల్పోయి, కాండాలు కాలిపోయి, పొగతో నిండిన గాలి, భూమి రక్తం తాగే పిల్లుల లాలనతో మసకబారింది. అడవి గాలులు, అగ్నికాంతులతో గర్జిస్తూ, ఎక్కడ చూసినా పసుపు రంగు అగ్ని పుంజాలు లేచిపడుతున్నాయి. పొగతో, మాంసపు ముద్దలతో, పాము గుహల నుండి స్తంభాలు లేచాయి. గాలి తిప్పే అగ్నిజ్వాలలు ఆకాశాన్ని రంగులద్దాయి. గాలి బూడిద స్తంభాలతో నిండిపోయింది. పిల్లల అరుపులు, వారి పళ్ళు కొరికివేయబడిన బాధతో, పురుషుల విలాపంతో గాలి మార్మోగింది. ఒక పెద్ద శవం, జనుల కలవరిలో దాని పళ్ళు పగిలిపోయి, మాంసాన్ని రక్తంతో తడిసిన వేలితో తినిపోతుంది. దాని వర్ణం పొగతో నలుపుగా, ఆకుల గాలితో పసుపుగా మారింది. క్రూరమైన గద్దలు చుట్టూ తిరుగుతూ మాంసాన్ని మింగుతుంటే, ఆకాశంలో ధూమకేతువులు సంచరిస్తున్నాయి. అక్కడ అవయవాలు ఒకదానితో మరొకటి తెగిపోతూ, భయంకరమైన అగ్నిలో గుండె, కడుపు పగిలిపోతున్నాయి. అరణ్యాగ్ని గాలి గర్జనతో ఉప్పొంగి, పాములు భయంతో గుసగుసలాడుతుండగా చెట్లు అగ్నికణాల్లా కూలిపోతున్నాయి. ఆ ప్రాంతం మొత్తం ఖాళీగా, ఎండిపోయి, పాడైపోయి, పదిహేను సూర్యుల అగ్నిలో కాలిన లోకంలా మారిపోయింది. అరణ్యం, అగ్ని జ్వాలలతో మండిపోతూ, గాలి దుమ్ముతో ఉరిమిపోతూ, సూర్యుని సంతానానికి తగిన అగ్నిగృహంలా మారింది. ఇలా, నా జీవితం పాపాల పంటతో, దుఃఖపు అరణ్యంలో, కాలక్రమంలో అగ్నిపర్వతమై, అంతులేని క్షీణతను, నాశనాన్ని, దుఃఖాన్ని అనుభవిస్తూ సాగింది.